အခန်း (၁၀၃) - မင်းရဲ့ လိပ်အခွံက တကယ်ပဲ မာသလားဆိုတာ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့!

သားရဲသိုင်းဝိညာဉ်! ရဲကျစ်ချိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်နောက်ကွယ်မှ ကြီးမားလှသော လိပ်ကြီးတစ်ကောင် တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်ကို အားလုံး မြင်လိုက်ကြရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ခြေဖဝါးအောက်မှ ဝိညာဉ်ကွင်းငါးကွင်းမှာလည်း ရုတ်တရက် တက်လာတော့သည်! အဖြူတစ်ကွင်း၊ အဝါနှစ်ကွင်း၊ ခရမ်းနှစ်ကွင်း!

သူသည် အဆင့် ၅၀ ကျော်ရှိသော ဝိညာဉ်ဘုရင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်! ရဲကျစ်ချိုး၏ ဝိညာဉ်ကွင်းငါးကွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါသည် ကျောင်းသားခုနစ်ယောက်၏ စွမ်းအားကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ခုနစ်ယောက်လုံး နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ကြပြီး ဤချမ်းဟွေးအကယ်ဒမီတွင် အဆင့် ၅၀ ကျော် ဝိညာဉ်ဘုရင်တစ်ဦး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားကြပေ။

"မင်းတို့ရဲ့ ဆရာတွေကို ထွက်လာခိုင်းလိုက်စမ်း" ရဲကျစ်ချိုးက အေးဆေးစွာ ပြောသည်- "မင်းတို့လို ကလေးတွေကို ငါ ဘာမှမလုပ်ချင်ဘူး"

"ဆရာ ဟုတ်လား? မင်းလိုလူမျိုးက ဆရာကျောက်ကို ရင်ဆိုင်ချင်တယ်ပေါ့? ငါတို့နဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ။ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ဘုရင်ဖြစ်တာနဲ့ပဲ ဘာတွေ လာဟန်လုပ်နေတာလဲ?" မာဟုန်ကျွန်းက မဲ့ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ အခြေအနေက အားနည်းနေနိုင်သော်လည်း စကားကတော့ အရှုံးမပေးနိုင်ပေ!

"ကောင်းပြီလေ!" ရဲကျစ်ချိုး ခေတ္တကြောင်သွားပြီးမှ ရယ်မောလိုက်သည်- "ဒါဆိုရင်လည်း ဒီနေ့ ငါရဲကျစ်ချိုးက မင်းတို့ကို သင်ခန်းစာပေးရမှာပေါ့! လာ... အပြင်ကို ထွက်ခဲ့ကြ!" ပြောပြီးနောက် သူသည် ချမ်းဟွေးအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများကို ဦးဆောင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

"ငါတို့ တကယ် တိုက်ကြမှာလား?" ထန်ဆန်းက စဉ်းစားနေမိသည်- "နက်မှောင်လိပ်လို သိုင်းဝိညာဉ်တွေက ခုခံမှု အလွန်အားကောင်းတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေး မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါ့အပြင် သူက ခုခံရေး သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်လို့ တိုက်စစ်က သိပ်မပြင်းထန်သလို အရှိန်လည်း နှေးတယ်။ ဒါက ငါတို့ ဆရာကျောက်ကို စတိုက်တုန်းကနဲ့ ဆင်တူတယ်" ထန်ဆန်းက ဆက်ပြောသည်- "အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက ငါ၊ မူဘိုင်နဲ့ ကျူးကျူးချင်းက သူ့ကို ထိန်းထားမယ်၊ ရှောင်ဝူက ကူညီမယ်။ မာဟုန်ကျွန်းက အဓိက တိုက်စစ်ဆင်မယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ မိစ္ဆာမီးဖီးနစ်က မီးဖြစ်ပြီး နက်မှောင်လိပ်က ရေဖြစ်လို့ပဲ။ မီးနဲ့ရေက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အနိုင်ယူနိုင်တယ်! အော်စကာရဲ့ ဝက်အူချောင်းတွေ ရှိရင် ငါတို့ အချိန်ဆွဲပြီး တိုက်နိုင်တယ်!"

အားလုံးက ထန်ဆန်း၏ စကားကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ယူဆကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ကြောက်စရာလား!" မာဟုန်ကျွန်းက အပြင်သို့ ထွက်လှမ်းရင်း ပြောသည်- "အခွင့်အရေး မရှိရင်တောင် တိုက်ရမှာပဲ! ငါတို့ ရှရက်ခ်အကယ်ဒမီက သူရဲဘောမကြောင်ဘူး! နောက်ပြီး... ဝမ်ဖုန်း ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား!"

ဝမ်ဖုန်း... ထန်ဆန်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ ခုနက ဝမ်ဖုန်းအကြောင်း မပြောခဲ့ခြင်းမှာ ဝမ်ဖုန်း၏ အစွမ်းသည် သူတို့ ခုနစ်ယောက် ပေါင်းသည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဖုန်းသာ ပါလာလျှင် သူတို့ သေချာပေါက် နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဖုန်းမှာမူ စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ မြေပဲများကို အေးဆေးစွာ စားနေဆဲပင်။ အားလုံးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ဖုန်း ကိုင်ထားသော မြေပဲတစ်လုံးမှာ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

"..." လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြသည်။

"ငါ့ကို ဘာကြည့်နေကြတာလဲ?" ဝမ်ဖုန်းက အံ့ဩဟန်ဖြင့် မေးသည်- "မင်းတို့ တိုက်ကြလေ၊ ငါက အခြေအနေကို သုံးသပ်ပေးမယ်" ပြောပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်း ထရပ်လိုက်ကာ- "ထန်ဆန်း ပြောတာမှန်တယ်၊ သူ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ ငါသာ နက်မှောင်လိပ် ဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်ဆိုရင် အရှိန်နှေးတာကို ကာမိဖို့ မင်းတို့ကို ကန့်သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မျိုး သုံးလိမ့်မယ်၊ ဆရာကျောက်ရဲ့ ဒြပ်ဆွဲအား မြှင့်တင်မှုလိုမျိုးပေါ့။"

"ဒါကြောင့် ငါ့အထင်တော့ ဒီအဖိုးကြီးမှာ ဧရိယာအကျယ်ကြီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ လိပ်က ရေဓာတ်ဖြစ်လို့ အေးခဲစေတဲ့ ထိန်းချုပ်မှုမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူက နှေးတဲ့အတွက် ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အဝေးပစ် စွမ်းရည်လည်း ရှိရမယ်။" ဝမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက်- "နက်မှောင်လိပ်က ရေမှုတ်တတ်တယ်ဆိုတာ ကြားဖူးလား? ဒါကြောင့် ရေပန်းနဲ့ မှုတ်ထုတ်တဲ့ စွမ်းရည်မျိုး ရှိမှာ သေချာတယ်။"

ဒါကို ကြားတော့ မာဟုန်ကျွန်းက ရယ်သည်- "ကြားဖူးရုံတင် မကဘူး၊ ကိုယ်တိုင်တောင် မြင်ဖူးတယ်! ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နက်မှောင်လိပ်တော့ မဟုတ်ဘူး..."

"..." လူတိုင်း။

ဝမ်ဖုန်း ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်- "ယေဘုယျအားဖြင့် ခုခံရေး သိုင်းဝိညာဉ်တွေမှာ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်မှုကို ဟန့်တားတဲ့ စွမ်းရည် ရှိတတ်တယ်၊ သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ အအေးဓာတ်လိုမျိုး ထိန်းချုပ်မှုတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ အနားကပ်သွားတာနဲ့ စွမ်းရည်တွေ ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်။"

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

"အစ်ကိုဖုန်း၊ အစ်ကိုက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်တွေကိုတောင် ကြိုပြီး သုံးသပ်နိုင်တာလား?" ထန်ဆန်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သုံးသပ်တာ မဟုတ်ဘူးဟ၊ ငါက မူရင်းစာအုပ်ကို ဖတ်ထားလို့ သိနေတာ! ဟု ဝမ်ဖုန်း စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်တော့ လူတိုင်းက ဝမ်ဖုန်းကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြသည်။ တစ်ဖက်လူက သိုင်းဝိညာဉ် ထုတ်ပြရုံရှိသေးတယ်၊ စွမ်းရည်တွေကို အကုန်တွက်ချက်နိုင်တယ်ပေါ့?

"သွားကြစို့၊ စကားအများကြီး မပြောနဲ့တော့။ မင်းတို့ မနိုင်ရင် ငါ ဝင်တိုက်ပေးမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား?" ဝမ်ဖုန်းက သူတို့ကို အာမခံချက် ပေးလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ရဲကျစ်ချိုးက အသင့် စောင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားငါးယောက်လည်း ရဲကျစ်ချိုးကို စတင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ဤတိုက်ပွဲတွင် ငါးယောက်စလုံး ထိတ်လန့်သွားကြရသည်! ရဲကျစ်ချိုး၏ ပတ်လည်တွင် ရေခဲရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အနားကပ်လိုက်သည်နှင့် အအေးဒဏ်ကို ချက်ချင်း ခံစားရသည်။ ထို့နောက် ရဲကျစ်ချိုး၏ ပါးစပ်မှ အေးစက်သော ရေစီးကြောင်းများ မှုတ်ထုတ်ကာ အားလုံးကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဒါဟာ ဝမ်ဖုန်း ကြိုပြောထားတာတွေနဲ့ တစ်ထပ်တည်း ကျနေတာပဲ!

ဝမ်ဖုန်း၏ ကြိုတင်သတိပေးမှုကြောင့် သူတို့အားလုံး ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် ဒဏ်ရာ မရခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ရဲကျစ်ချိုး၏ ခုခံမှုက အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူတို့ ဘာမှ လုပ်မရဖြစ်နေသည်။ ရဲကျစ်ချိုး၏ ခုခံမှုသည် ဆရာကျောက်၏ ခုခံမှုထက်ပင် မနိမ့်ကျပေ။ တိုက်ပွဲကြာလာသည်နှင့်အမျှ ငါးယောက်လုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် အဖုအပိမ့်များ ထွက်လာသဖြင့် အော်စကာ၏ ဝက်အူချောင်းများကို အမြန်စားကာ ပြန်လည်ကုသနေရသည်။

"မင်းတို့တွေ အဖွဲ့လိုက် လုပ်ဆောင်တာ ကောင်းပေမဲ့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်" ရဲကျစ်ချိုးက မောက်မာစွာ ပြောသည်- "အခု လက်နက်ချရင် မနှောင်းသေးဘူး!"

ငါးယောက်လုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

"အစ်ကိုဖုန်း၊ လာကူပါဦး!" ရှောင်ဝူက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကလေးများမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။" ဝမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ လျှောက်ထွက်လာသည်။

"အစ်ကိုဖုန်း ကူရင်တော့ မင်း သေချာပေါက် ရှုံးပြီသာ မှတ်လိုက်!" ရှောင်ဝူက ရဲကျစ်ချိုးကို အော်ပြောလိုက်သည်။

ရဲကျစ်ချိုး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခုနကတင် ဤကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဝိညာဉ်ကွင်း မထုတ်ရသေးပေ။ သူက ဝမ်ဖုန်းကို အထုပ်အပိုး သယ်ပေးရသည့် ကောင်လေးဟုသာ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ဝူ၊ ငါ မင်းတို့ကို ကူမှာ မဟုတ်ဘူး" ဝမ်ဖုန်းက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်- "ငါ ဒီတိုက်ပွဲကို မြန်မြန် အဆုံးသတ်ချင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ တိုက်မယ်။"

ပြောပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ကွင်းများ တဖြည်းဖြည်း လင်းလက်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်-

"အဖိုးကြီး... မင်းရဲ့ လိပ်အခွံက တကယ်ပဲ မာသလားဆိုတာ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့!"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ကွင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခရမ်းရောင် နှင့် အနက်ရောင်! တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများသည် ရဲကျစ်ချိုးနှင့် ချမ်းဟွေးအကယ်ဒမီမှ လူများကို မျက်စိပင် မဖွင့်နိုင်လောက်အောင် စူးရှသွားစေပါတော့သည်။