ဝိညာဉ်ကျေးရွာ၏ အပြင်ဘက်။
ကောင်းကင်ယံမှာ လင်းပွင့်လာပြီဖြစ်ပြီး ဖြူလွလွ မြူနှင်းများက ရွာကလေးအတွင်းရှိ သိပ်မမြင့်လှသော သစ်သားအိမ်ကလေးများကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
ရိုးရှင်းသော လျှော်တေအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်မှာ မြူထူများကြားမှ ရွာတံခါးဝသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အသားအရောင်မှာ ဂျုံရောင်သန်းနေပြီး တောက်ပသော မျက်ဝန်းတစ်စုံရှိသည်။ သူသည် အသက်ရှူနှုန်းကို မှန်မှန်ထားကာ ရှေ့ရှိ တောင်ကုန်းငယ်ဆီသို့ အလောတကြီးမရှိဘဲ ပြေးလွှားနေခြင်းဖြစ်သည်။
တောင်ကုန်းသို့ သွားရာလမ်းတစ်ဝက်တွင် သူသည် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် တောင်ခြေတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထိုကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် သူနှင့် အရွယ်တူ ကောင်လေးတစ်ယောက် လှဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုကောင်လေးမှာ ကြည်လင်လှပသော မျက်ဝန်းတစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ပျင်းရိငြီးငွေ့သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ခြေထောက်ချိတ်ကာ လှဲနေသည်။ ပါးစပ်ထဲတွင်မူ ရွာထဲ၌ နေရာအနှံ့တွေ့ရတတ်သော ငွေပြာမြက် တစ်ပင်ကို ခပ်မြိန်မြိန် ဝါးနေလေသည်။
“အစ်ကိုဖုန်း... နေ့တိုင်း ဒီလောက်စောစောထတာ၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်မလို့လား”
သူက ကျောက်တုံးပေါ်က ကောင်လေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
“ရှောင်စန်းလား? နောက်ဆုတ်နေစမ်းပါ... ငါ ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်နေတာကို။ ခဏလောက် ထပ်မှေးဦးမယ်၊ နေက ပိုပိုပူလာပြီ။ မင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်လို့ပြီးရင် ငါ့ကို ပြန်နှိုးလိုက်ဦး”
ကျောက်တုံးပေါ်က ကောင်လေးမှာ မျက်လုံးပင် ဖွင့်မကြည့်ဘဲ မည်သူလာသည်ကို သိနေသည့်အလား ပျင်းရိစွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။
“... အစ်ကိုဖုန်း၊ ကျွန်တော့်ကို ‘ရှောင်စန်း’ လို့ ခေါ်တာကို ရပ်လို့မရဘူးလား”
ထန်ဆန်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အစ်ကိုဖုန်း... သူ၏ အမည်အပြည့်အစုံမှာ ဝမ်ဖုန်း ဖြစ်သည်။ ထန်ဆန်းထက် လအနည်းငယ်မျှ ပိုကြီးပြီး ဝိညာဉ်ကျေးရွာ၏ နာမည်ကြီး ပျင်းရိသူကလေးဖြစ်သည်။ အခြား ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးများမှာ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည့် ဝိညာဉ်နိုးထခြင်း အခမ်းအနားအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်သောအားဖြင့် စောစောထကာ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ကြသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း မိဘများနှင့်အတူ လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်ကူလုပ်ကြသည်။
သို့သော် အစ်ကိုဖုန်းမှာမူ မနက်ခင်းကတည်းက ဘာမှမလုပ်ဘဲ လှဲလျောင်းနေတတ်ပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသူဟု ထင်ရသည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ဖုန်းမှာ သနားစရာကောင်းလှသည်။ သူ မွေးဖွားစဉ်ကပင် မိခင်ဖြစ်သူမှာ မီးဖွားရခက်၍ ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြောင်း ရွာလူကြီးဆီမှ တစ်ဆင့် ကြားသိရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဖခင်ဖြစ်သူမှာလည်း အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲကာ အလုပ်အလွန်အကျွံလုပ်မိရာမှ နာမကျန်းဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်မပြည့်မီမှာပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဝမ်ဖုန်းကို ရွာလူကြီးကပင် မွေးစားခဲ့ရသည်။ အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ဖုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း လူလားမြောက်လာခဲ့သည်။ နှစ်စဉ် မိဘများ၏ ဂူဗိမာန်သို့ သွားရောက် ဂါရဝပြုသည်မှလွဲ၍ သူသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကြားတွင် နစ်မွန်းမနေခဲ့ပေ။
သူသည် ပျင်းရိသည်ဆိုသော်လည်း အလွန်ထက်မြက်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကို တွေးမိရင်း ထန်ဆန်းက ကျောက်တုံးပေါ်က ကောင်လေးကို လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဝမ်ဖုန်းမှာ မည်သည့်နည်းလမ်းကို သုံးခဲ့သည်မသိ၊ ဝိညာဉ်ကျေးရွာ၏ စိုက်ပျိုးရေး ထွက်ကုန်များကို သိသိသာသာ တိုးတက်လာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဆင်းရဲလှသော ရွာကလေးကို တဖြည်းဖြည်း ချမ်းသာလာစေခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ဝမ်ဖုန်းသည် ရွာအဝင်ဝတွင် တိုင်တစ်တိုင်ကို စိုက်ထူခဲ့သေးသည်။ ရွာလူကြီး၏ ပြောပြချက်အရ ထိုတိုင်ပေါ်ရှိ လက်ဝါးရာမှာ ဒဏ္ဍာရီလာဝိညာဉ်တစ်ဦး၏ လက်ရာဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အပြင်လောကတွင်မူ ဤလက်ဝါးရာမှာ ဝိညာဉ်သူတော်စင်တစ်ဦး ချန်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုလက်ရာကို လာရောက်ကြည့်ရှု ထိတွေ့ရုံဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ဝိညာဉ်သူတော်စင် ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟူသော ပုံပြင်များကို ဖန်တီးခဲ့သည်။
ထိုကိစ္စကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျေးရွာများမှ လူများသာမက နော့ဒင်းအကယ်ဒမီ ရှိရာ နော့ဒင်းမြို့မှ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်များပင် ရွာသို့ လာရောက်လေ့လာကြသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် ဝေးလံခေါင်ဖျားပြီး ဆင်းရဲသော ဤရွာကလေးမှာ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ထန်ဆန်း၏ ဖခင်ဖြစ်သူကပင် “ဒီကောင်လေး ဝမ်ဖုန်းရဲ့ ဦးနှောက်က တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူး... အရမ်းတော်ပြီး အသိတရားရှိတယ်” ဟု ချီးကျူးခဲ့ဖူးသည်။ တစ်ရွာလုံးကလည်း သူ့ကို ချစ်ကြသည်။ သို့သော် သူက အလွန်ပျင်းလွန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“ရှောင်စန်းလို့ မခေါ်ရရင်... စန်းအာလို့ ခေါ်ရမလား” ဝမ်ဖုန်းက ခဏစဉ်းစားပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။
“...” ထန်ဆန်း စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ “ရှောင်စန်းလို့ပဲ ခေါ်ပါတော့ အစ်ကိုဖုန်းရာ... ကျွန်တော် သွားပြီး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်တော့မယ်” ဟု ပြောကာ တောင်ကုန်းငယ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးတက်သွားတော့သည်။
သူသည် ငယ်သေးသော်လည်း လက်ခြေသွက်လှသည်။ မီတာ ၁၀၀ ကျော် မြင့်သော တောင်ကုန်းကို မြေပြန့်မှာ လမ်းလျှောက်နေသည့်အလား လွယ်လွယ်ကူကူ တက်သွားပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
“ရှေးစကားအတိုင်းပေါ့... ကံတရားက သုံးပုံ၊ ကြိုးစားမှုက ခုနစ်ပုံ... ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ ကိုးဆယ်ပုံကတော့ထူးခြားတဲ့အစွမ်းပေါ်မှာပဲမူတည်နေတာ... ဝိညာဉ်ကုန်းမြေကမ္ဘာရဲ့ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်ရတာ တကယ်ကို ကွာခြားချက်ရှိတာပဲ”
ဝမ်ဖုန်းမှာ ထန်ဆန်း၏ ကျွမ်းကျင်လှသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း မနာလိုဖြစ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်မှာ ဒီလောက်အစွမ်း ရှိသင့်သလား? သူကိုယ်တိုင်ဆိုလျှင် တောင်ပေါ်တက်ဖို့ ဝေးစွ၊ ခဏလောက် ပြေးရုံနှင့်ပင် မောဟိုက်နေပြီဖြစ်သည်။
“အားလုံးက ကမ္ဘာခြားကနေ ကူးပြောင်းလာကြတာချင်းတူတူ... ရှောင်စန်း၊ မင်းက သန်မာတဲ့သူအဖြစ် ပြန်မွေးဖွားလာတာ... ငါကတော့ မတူဘူး၊ အားနည်းတဲ့သူအဖြစ် ပြန်မွေးဖွားလာရတာ။ ၂၁ ရာစုက သာမန်လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေထဲကို ရောက်လာရတာလဲ... ရောက်လာတော့လည်း အပိုဇာတ်ရံအဖြစ်နဲ့”
“ငါ့ကိုထူးခြားတဲ့အစွမ်းလည်း မပေးဘူး... ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကစားနိုင်မှာလဲ”
မှန်ပါသည်။ ဝမ်ဖုန်းမှာလည်း ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဇာတ်လိုက် ထန်ဆန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် သူ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးလှသည်။ နောက်ခံအင်အားလည်း မရှိ၊ စနစ် လည်း မပါ၊ ထူးခြားသော သိုင်းဝိညာဉ်လည်း မရှိသေး...။
ထို့ကြောင့် ဝမ်ဖုန်းမှာ ခြောက်နှစ်လုံးလုံး ငါးဆားနယ် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အေးဆေးစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ယခင်ဘဝမှ အသိဉာဏ်ကို သုံးကာ ရွာသားများနှင့် သူကိုယ်တိုင် သက်တောင့်သက်သာ နေနိုင်ရန်သာ ကြိုးစားခဲ့ရသည်။
“မကြာခင်မှာ တကယ့်ဇာတ်လမ်းက စတော့မယ်... ကိရိယာတန်ဆာပလာဖြစ်တဲ့ စုယွမ်ထောင်း လည်း မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပဲ။ ငါသာ ဝိညာဉ်နိုးထတဲ့အခါ တူ သို့မဟုတ် ပေါက်တူးလို အညံ့စားဝိညာဉ်ပဲ ရလာမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကိုယ်ငါ တို့ဟူးနဲ့ ထုသတ်လိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်”
ဝမ်ဖုန်းက မြက်ပင်ကို ဝါးရင်း တောင်ပေါ်မှာ ထန်ဂိုဏ်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် နှင့် ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမျက်လုံး ကျင့်နေသော ထန်ဆန်းကို ကြည့်ကာ အားကျနေမိသည်။ သူသည် နေ့တိုင်း ဤကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထန်ဆန်း လေ့ကျင့်သည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း တစ်ခုခု တတ်လာမလားဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း သူက ပါရမီရှင်မဟုတ်သလို အမြင်အာရုံ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းလည်း မရှိပေ။
တစ်နှစ်ကျော် စောင့်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မမြင်ခဲ့ရဘဲ ထန်ဆန်း ပိုပိုပြီး သန်မာလာသည်ကိုသာ ကြည့်ရင်း အချဉ်ပေါက်နေရလေသည်။
“အရင်ဘဝက ဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဝတ္ထုတွေထဲမှာတော့ ထန်ဆန်းကို ကိုးကွယ်ပြီး ညီအစ်ကို တော်လိုက်တာနဲ့ ထန်ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တွေ အကုန်သင်ပေးတယ်ဆိုတာ... ဒါတွေက လူအတွေကို လိမ်ညာတဲ့ ပုံပြင်တွေပဲ!”
ဝမ်ဖုန်းမှာ ထိုဝတ္ထုရေးဆရာများကို စိတ်ထဲမှ ဆဲရေးနေမိသည်။ ထန်ဆန်းမှာ သာမန် ခြောက်နှစ်သားမဟုတ်ဘဲ ထန်ဂိုဏ်း၏ အမြင့်ဆုံးလက်နက်ဖြစ်သော ဗုဒ္ဓဒေါသကြာပန်း ကို တီထွင်နိုင်ခဲ့သည့် လူကြီးတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဖခင် ထန်ဟောက်ကိုပင် မပြောပြခဲ့သော ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်အား မည်သို့ ပြောပြပါမည်နည်း။
“ပြန်ချင်လိုက်တာ... ဟင်း၊ ဖုန်းလည်း မရှိ၊ ကွန်ပျူတာလည်း မရှိ၊ ဂိမ်းလည်း ကစားလို့မရ... S9 ပြိုင်ပွဲမှာ G2 နိုင်သလား၊ FPX နိုင်သလားတောင် မသိရဘူး”
ဝမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်နှစ်အတွင်း သူ အမြဲတမ်း ပြန်ချင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ့တွင်သာထူးခြားတဲ့အစွမ်း ရှိခဲ့လျှင် သူသည် ဤဝိညာဉ်ကုန်းမြေတွင် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တိုက်ခိုက်အောင်နိုင်ပြီး၊ လှပသော မိန်းကလေးများကို လက်ထပ်ကာ၊ ဒဏ္ဍာရီတွင်မည့် အမည်နာမတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ မရှိဘူးလား? ထားလိုက်ပါတော့... ငါးဆားနယ် (အေးအေးလူလူ) ပဲ ဆက်နေတော့မယ်။
မကြာမီ ကောင်းကင်ယံမှ နေဝန်းထွက်ပေါ်လာပြီး ခရမ်းရောင် တိမ်တိုက်များက ကမ္ဘာမြေကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ဝမ်ဖုန်းမှာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။
“ရှောင်စန်း... အဲဒီကောင်လေး လေ့ကျင့်လို့ ပြီးလောက်ပြီထင်တယ်”
သူ ရေရွတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထန်ဆန်း တောင်ပေါ်မှ တက်ကြွစွာ ဆင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အစ်ကိုဖုန်း... ဘာလို့ ပါးစပ်ထဲမှာ ငွေပြာမြက်ကို ဝါးနေတုန်းပဲလဲ” ထန်ဆန်းက ကျောက်တုံးပေါ်မှာ လှဲနေဆဲဖြစ်သော ဝမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ မတတ်သာသည့်အဆုံး မေးလိုက်သည်။
“ဘာလဲ... မင်းက ငွေပြာမြက်ကို အထင်သေးလို့လား” ဝမ်ဖုန်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဒါက... သာမန်မြက်တစ်ပင်ပဲလေ” ထန်ဆန်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် “ဒါပေမဲ့ သာမန်မြက်ပင် ဖြစ်ပေမဲ့လည်း သူက ရှင်သန်နိုင်စွမ်း အကောင်းဆုံးနဲ့ ခံနိုင်ရည် အရှိဆုံးပဲ။ ဒီအချက်မှာတော့ ငွေပြာမြက်က သာမန်မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် အထင်သေးတာ မဟုတ်ပါဘူး”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ဖုန်းမှာ ထန်ဆန်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ “တကယ့် ဇာတ်လိုက်ပဲ... တခြား ကလေးတွေနဲ့ မတူဘဲ နက်နဲတဲ့ စကားတွေကို ပြောနိုင်တယ်”
“ဟုတ်ပြီ... ဒါကြောင့် ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ၊ ရှောင်စန်း... မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က နောင်ကျရင် ငွေပြာမြက် ဖြစ်မှာပဲ!” ဝမ်ဖုန်းက ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုဖုန်း... အစ်ကိုကတော့ လုပ်ပြီ၊ ကျွန်တော့်ကို ကျိန်စာတိုက်နေတာလား” ထန်ဆန်း ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည်လည်း မိမိ၏ ဝိညာဉ်မှာ ပိုကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာရန် မျှော်လင့်နေဆဲပင်။
“ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုတာ နိုးထပြီးမှ ပေါ်တာလေ... အစ်ကိုဖုန်း ပြောတာက မဟုတ်နိုင်ပါဘူး” ထန်ဆန်းက ပြုံးပြီး ထွက်သွားရင်း “အစ်ကိုဖုန်း... ထမင်းစားဖို့ ရွာကို ပြန်လာဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်” ဟု လှမ်းပြောသွားသည်။
ဝမ်ဖုန်းမှာ ထန်ဆန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်မှာပင်...
“တီ... ဝိညာဉ်ကုန်းမြေကြီး၏ ဇာတ်လမ်း တရားဝင် စတင်ပါပြီ... အိမ်ရှင်မှ ပထမဆုံးအကြိမ် ချက်အင် ဝင်ခြင်းအတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။ ရရှိသည့် ပစ္စည်းမှာ - မိုးကြိုးစက်မျက်ရည် ဖြစ်ပါသည်။”
“မှတ်ချက် - ဤပစ္စည်းကို လက်တွေ့ကျသော နည်းလမ်းဖြင့် ပေးပို့မည်ဖြစ်ပြီး ယနေ့ညနေပိုင်းတွင် ရောက်ရှိမည် ဖြစ်သည်။ ကျေးဇူးပြု၍ စစ်ဆေးပါ။”
“နောက်ထပ် ချက်အင်ဝင်ရမည့်နေရာ - ဝိညာဉ်ကျေးရွာ၊ ဝိညာဉ်နန်းတော်! အကယ်၍ ‘မွေးရာပါ အမြင့်ဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအား’ ဖြင့် ချက်အင်ဝင်နိုင်ပါက လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ဝိညာဉ်ကို ထပ်ဆောင်းရရှိပါမည်! အိမ်ရှင် အနေဖြင့် ကြိုးစားပါရန် တိုက်တွန်းအပ်ပါသည်။”
ဝုန်း!
စိတ်ထဲတွင် ထိုအသံ မြည်ဟည်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ဖုန်းမှာ ကျောက်တုံးပေါ်မှ ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝုန်းခနဲ ခုန်ထလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် နီရဲလာတော့သည်။