အခန်း (၃၆) - "နောက်ဆို မင်းလိုချင်တဲ့ ဆေးလုံးတွေအားလုံးကို ငါ ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ပေးမယ်"

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေ ပြင်ဆင်ထားဦး၊ ပြီးရင် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမယ်"

ဂူဖေးက ရှောင်အာ၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဂူနယ်မြေမှာတုန်းက ရွှမ်အာ နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ပြီးကတည်းက မခံစားခဲ့ရဖူးသော နူးညံ့ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

[ရှောင်အာ ရှက်သွေးဖြာနေသည်၊ စိတ်ခံစားမှုတန်ဖိုး +၁၀၀]

သူမသည် ဂူဖေးအား ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ အပြုံးရိပ်များဖြင့် တောက်ပနေတော့သည်။

...

မှော်သားရဲ တောင်တန်းကြီး၏ အစွန်အဖျားတစ်နေရာ...

"ရှစ်ထပ်ဆင့် ရိုက်ချက် (Octadic Smash)!"

ထူထပ်လှသော သစ်တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းမှာ နက်မှောင်သော ဧရာမဓားပြားကြီး (Black Ruler) တစ်လက်သည် လေတိုက်ဝံပုလွေ (Wind Wolf) တစ်ကောင်၏ ခါးအလယ်တည့်တည့်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြင်းထန်လှသော ဒဏ်ချက်ကြောင့် ဝံပုလွေကြီးသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

ထိုသို့ တိုက်ခိုက်နေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ရှောင်ယန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မှော်သားရဲ တောင်တန်းကြီး၏ အစွန်အဖျားမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကျင့်ကြံနေပြီး သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲများကြားမှတစ်ဆင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်နေသူဖြစ်သည်။ ယခု သူရင်ဆိုင်လိုက်ရသော ဝံပုလွေမှာ အဆင့်(၂) ရှိသည့် သားရဲဖြစ်ပြီး လျင်မြန်မှုကြောင့် နာမည်ကြီးကာ အဆင့်မြင့် ဒိုချီဆရာသခင်တွေအတွက်တောင် ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီက ရရှိခဲ့သော တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများသာ မရှိပါက ရှောင်ယန်အနေဖြင့် ဤဝံပုလွေကို ယခုလို အမြန်ဆုံး သတ်ဖြတ်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော် တိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရခဲ့သော်လည်း ရှောင်ယန်တွင်လည်း ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့သည်။ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှ သွေးများမှာ စီးကျနေဆဲပင်။

"မိုက်ရူးတဲ့ သားရဲတွေ..."

ရှောင်ယန်က တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲရင်း အနီးအနားရှိ ဂူတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ သူသည် ဝံပုလွေအလောင်းကိုတောင် မသိမ်းဆည်းတော့ဘဲ ၎င်း၏ အလောင်းပုပ်နံ့က တခြားသားရဲတွေကို ခြောက်လှန့်ထားနိုင်မည်ဟု တွေးကာ ခဏတာ အနားယူရန်သာ ပြင်လိုက်တော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ရွှမ်အာနှင့် လင်းယင်တို့မှာ သူရှိရာနေရာနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောင်အာသည် ဂူတစ်ခု၏ အဝင်ဝမှာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံရလိုက်သလိုမျိုး မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။ လင်းယင်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂူအတွင်းသို့ သူ၏ စွမ်းအင်ဖြင့် အသာအယာ စူးစမ်းလိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော အားနည်းသည့် အသက်ရှူသံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သခင်မလေး... ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို တွေ့ပါပြီ"

နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ရှာဖွေခဲ့ပြီးနောက် ရှောင်အာနှင့် လင်းယင်တို့သည် ရှောင်ယန်ကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဂူအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကြရာ မျက်လုံးမှိတ်ကာ တရားထိုင်နေသော ရှောင်ယန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှောင်အာသည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းသာသွားသော်လည်း ရှောင်ယန်၏ လက်မောင်းပေါ်က ခြောက်ကပ်နေသော သွေးစများနှင့် ဒဏ်ရာတွေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိုးရိမ်စိတ်များက ဝမ်းသာမှုကို အစားထိုးသွားတော့သည်။

"ရွှမ်အာ?"

ရှောင်ယန်က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ ရွှမ်အာကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အစ်ကို ရှောင်ယန်... အဆင်ပြေရဲ့လား" ရှောင်အာက စိုးရိမ်တကြီး မေးရင်း သူ၏ လက်မောင်းကို ဂရုတစိုက် ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်သည်။

တစ်ကျော့ပြန် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသော်လည်း ရှောင်ယန်သည် ရှောင်အာ တစ်လျှောက်လုံး ဘယ်ရောက်နေသလဲဟု မမေးခဲ့ပေ။ ရှောင်အာသည် သူ လက်ရှိတွင် အမီမလိုက်နိုင်သော သူဖြစ်ပြီး သူမကို သူ့အနားမှာ အမြဲရှိနေဖို့လည်း မျှော်လင့်၍ မရနိုင်မှန်း သူ နားလည်ထားသည်။ သူ ပိုပြီး ကြိုးစားဖို့သာ လိုအပ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အတူထိုင်နေစဉ် ရှောင်အာက သူ၏ လက်မောင်းပေါ်က သွေးစတွေကို နူးနူးညံ့ညံ့ သုတ်ပေးနေသည်။ ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူမက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်မှာ -

"အစ်ကို ရှောင်ယန်... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်..."

ရှောင်ယန်က သူမကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်လိုက်ရာ -

"ကျွန်မကြောင့်နဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အစ်ကို့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်... အဲ့ဒါ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုဝင်တွေပါ... တောင်းပန်ပါတယ်" ရွှမ်အာသည် ရှောင်ယန်၏ မျက်လုံးတွေကို မကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။

သို့သော် ရှောင်ယန်က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ရပါတယ်... ငါက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် အပြစ်တင်နိုင်မှာလဲ"

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အနည်းငယ် မှေးစပြုလာပြီး နုပျိုနေသေးသည့် မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ "အင်အားကြီးတဲ့ မိသားစုတွေက သူတို့သဘောအတိုင်း လူ့အသက်ကို နှုတ်ယူလို့ရတယ်လို့ ထင်နေကြတာလား"

ရှောင်ယန်၏ လေသံမှာ ထိန်းချုပ်မရသော ဒေါသများ ပါဝင်နေသည်။ သူ၏ လက်စွပ်ထဲမှာ သတိမေ့မြောနေဆဲဖြစ်သော 'ယောင်လောင်' ကို သတိရမိသည့်အခါ မျက်ခုံးများ စုကြုံ့သွားသည်။ ဂူယောင်ဆိုသည့် လူက အမိန့်ပေးရုံမျှဖြင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ဗဟိုတိုက်ကြီး၏ အနောက်မြောက်ဘက် အစွန်အဖျားအထိ လိုက်လာပြီး သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ရှောင်ယန်အနေဖြင့် ဂူမျိုးနွယ်စုမှ အင်အားကြီးသူတွေကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘဲ သေကံမရောက် သက်မပျောက် လွတ်မြောက်ခဲ့ရခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ယောင်လောင်က အချိန်မီ ကြားဝင်မကူညီခဲ့ပါက သူ သေဆုံးသွားမှာ သေချာသည်။

ရှောင်ယန်သည် ရွှမ်အာကို အပြစ်မတင်သော်လည်း ဒေါသကတော့ ထွက်နေဆဲပင်။ ရှောင်အာ၏ နက်နဲလှသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းအရ သူမအနေဖြင့်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်မှန်း သူ နားလည်ပါသည်။ ထို့နောက် သူ၏ နောက်ထပ် အစီအစဉ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ရှောင်အာ... ငါကတော့ ဒီမှော်သားရဲ တောင်တန်းမှာပဲ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ စဉ်းစားထားတယ်၊ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကို မြှင့်တင်ရင်းနဲ့ ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာတွေကို ကုသနိုင်မယ့် ဆေးမြစ်တွေကိုလည်း ရှာရဦးမယ်"

ယခုအထိတောင် ရှောင်ယန်သည် ယောင်လောင် ရှိနေကြောင်းကို ရွှမ်အာအား ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ ရွှမ်အာသည်လည်း နားလည်ပေးကာ ရှောင်ယန်က ဘာကြောင့် ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာ ကုသဆေးတွေကို ရုတ်တရက် လိုအပ်နေရသလဲဆိုတာကို မမေးခဲ့ပါ။ ရှောင်ယန်၏ အနားမှာ ရှိနေတတ်သော နက်နဲသည့် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးကို သူမ သတိရမိပြီး အားနာစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်မှာ -

"အစ်ကို ရှောင်ယန် စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစ်ကို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆေးမြစ်တွေကို ကျွန်မ အမြန်ဆုံး ရှာပေးပါ့မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ယန်မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သဘောတူလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် မျက်လုံးပြန်မှိတ်ကာ ကုန်ဆုံးသွားသော ဒိုချီတွေကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ဂူအတွင်းမှာ ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

...

ချိုင့်ဝှမ်းလေးထဲတွင် ရှောင်အာ (ဆေးနတ်သမီး) နှင့်အတူ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်ခန့် ထပ်မံဖြတ်သန်းပြီးနောက် ဂူဖေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်အာကို ခရမ်းရောင် အတောင်ပံခြင်္သေ့ဘုရင်၏ ကျောပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ မှော်သားရဲ တောင်တန်းကြီးကို ဖြတ်ကျော်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဂူဖေးသည် ရှောင်အာ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို အသာအယာကိုင်ကာ ခြင်္သေ့မင်း၏ ကျယ်ပြောသော ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

[ရှောင်အာ ခွဲခွာရမှာကို တွန့်ဆုတ်နေသည်၊ စိတ်ခံစားမှုတန်ဖိုး +၁၀၀]

ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည့်တိုင် ရှောင်အာသည် ချိုင့်ဝှမ်းလေးဆီသို့ လွမ်းတဆွတ်ဆွဖြင့် ငေးကြည့်နေဆဲပင်။

"အစ်ကို ဂူဖေး... ကျွန်မတို့ နောက်ကျရင် ဒီကို ပြန်လာလို့ ရဦးမလားဟင်"

ဂူဖေးက သူမ၏ နုညံ့သော ဆံနွယ်လေးတွေကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့... မင်း ပြန်လာချင်တဲ့ အချိန်တိုင်း ငါ ခေါ်လာပေးမယ်"

ထိုအခါမှသာ ရှောင်အာသည် ချိုမြိန်သော အပြုံးလေးကို ပြသနိုင်တော့သည်။ မကြာမီမှာပင် ခြင်္သေ့မင်း၏ ကျောပေါ်တွင် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော စွမ်းအင်အကာအကွယ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပျံသန်းသည့်အခါ လေပြင်းဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။ ကျားမ အင်ပါယာရှိ လူများအတွက် အလွန်အန္တရာယ်များသော ခရီးစဉ်မှာ ဂူဖေးအတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပေ။ အောက်ခြေရှိ အဆင့်နိမ့်မှော်သားရဲများမှာ ခြင်္သေ့မင်း၏ ဖိအားကို ခံစားမိသည်နှင့် လမ်းဖယ်ပေးကြပြီး ဘယ်သူမှ လမ်းပိတ်မတိုက်ရဲကြချေ။

ဂူဖေး၏ ရည်မှန်းချက်မှာ မှော်သားရဲ တောင်တန်းကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကျားမ အင်ပါယာ၏ အရှေ့ဘက်နယ်စပ်ရှိ 'တာဂါ သဲကန္တာရ' ဆီသို့ သွားရန်ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ 'ကြာပန်းစိမ်းအမြုတေ မီးလျှံ ' နှင့်'သန့်စင်ခြင်း နတ်ဆိုးကြာမီးလျှံ' ၏ ဒုတိယမြောက် မြေပုံအပိုင်းအစကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

ခဏတာ ပျံသန်းပြီးနောက် ဂူဖေးသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းထဲမှ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ခြင်္သေ့မင်း၏ အင်အားပြန်လည်ပြည့်ဖြည့်တင်းရန် ကျွေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဆေးလုံး ဆိုတာလား... ကျွန်မ ဆေးမြစ်တွေကို မီးနဲ့ ရောစပ်ကြည့်ဖူးတဲ့ နည်းလမ်းထက်စာရင် အများကြီး ပိုပြီး သန့်စင်တာပဲနော်" ရှောင်အာသည် ဆေးလုံး၏ ချောမွတ်တောက်ပသော မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩနေရှာသည်။

"လူတိုင်း ဆေးပညာရှင် (Alchemist) ဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး... မင်းအနားမှာ ငါရှိနေသရွေ့ မင်းလိုအပ်တဲ့ ဆေးလုံးမှန်သမျှကို ငါ ဖော်စပ်ပေးမယ်!"

ဂူဖေးက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်အာသည် တစ်ချိန်က ဆေးပညာရှင် ဖြစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ပါရမီဓာတ်ခံ မကိုက်ညီမှုကြောင့် မဖြစ်ခဲ့ရမှန်း သူ သိနေသည်။

[ရှောင်အာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်၊ စိတ်ခံစားမှုတန်ဖိုး +၁၀၀]

ဂူဖေး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ရှောင်အာက လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းတွေမှာ ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဆေးပညာရှင် မဖြစ်နိုင်သည့်အတွက် ဝမ်းနည်းနေခဲ့သမျှ ယခုတော့ သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ် ပျံသန်းပြီးနောက် ခရမ်းရောင် အတောင်ပံခြင်္သေ့ဘုရင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သဲကန္တာရ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သဲကန္တာရနှင့် နီးကပ်လာသောကြောင့် ရာသီဥတုမှာ ခြောက်သွေ့ကာ အလွန်ပူပြင်းလှသည်။ ပူလောင်လှသော လေထုကြောင့် ဖြတ်သန်းသွားလာသူများမှာ ချွေးဒီးဒီးကျနေကြ၏။ ပြင်းထန်လှသော နေရောင်ခြည်က မြေပြင်ကို ပူကျစ်နေစေကာ အပူရှိန်များက တရှိန်ရှိန် ထွက်ပေါ်နေသည်။ အပူလှိုင်းများကြောင့် မြင်ကွင်းများမှာ ဝေဝါးနေပြီး အဝေးကကြည့်လျှင် သဲကန္တာရ တစ်ခုလုံးမှာ တွန့်လိမ်နေသယောင် ထင်မှတ်ရလေသည်။