အခန်း (၂၅) - ရွှမ်အာ၏ အမျက်ဒေါသ

ချင်းရှန်းမြို့လေး။ ကျောပေါ်တွင် အနက်ရောင်ပေတံကြီးတစ်ချောင်း လွယ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် စည်ကားလှသော ဈေးတန်းအတွင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကုသပြီးစ ဒဏ်ရာအမာရွတ်အချို့ ထင်ကျန်နေဆဲဖြစ်ပြီး ညာဘက်လက်တွင်မူ သတိမထားမိနိုင်လောက်သည့် အနက်ရောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထိုလူငယ်ကား အခြားသူမဟုတ်၊ ရှောင်ယန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မှော်သားရဲတောင်တန်းနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော ဤမြို့လေးသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ရှောင်ယန်သည် ဈေးအတွင်း လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ယူရင်း အခြေအနေအရပ်ရပ်ကိုလည်း အကဲခတ်နေခဲ့သည်။

မူလက ရှောင်ယန်သည် ချင်းရှန်းမြို့သို့ ရောက်သည်နှင့် လေ့ကျင့်ရန်အတွက် မှော်သားရဲတောင်တန်းအတွင်းသို့ တန်းစီဝင်ရောက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လမ်းခရီးတွင် ဂူယောက်လွှတ်လိုက်သော လူသတ်သမားများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ယောင်လောင်မှာ ရှောင်ယန်ကို ကယ်တင်ရန် သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အကုန်အစင် သုံးစွဲခဲ့ရပြီး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုတိုက်ပွဲကြောင့် ရှောင်ယန်မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး ယခုအခါ ဒဏ်ရာများ သက်သာလာပြီဖြစ်သော်လည်း တစ်ကိုယ်တော် တောင်တန်းထဲဝင်ရန်မူ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု မရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် ကြေးစားအဖွဲ့တစ်ခုနှင့် ပူးပေါင်းရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဈေးအတွင်း သတင်းစုံစမ်းနေစဉ် ချင်းရှန်းမြို့တွင် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ထူးခြားဖြစ်စဉ်အချို့ကို ရှောင်ယန် ကြားသိလိုက်ရသည်။ သူသည် နာမည်ကျော် 'ဝံပုလွေခေါင်း' ကြေးစားအဖွဲ့အကြောင်းကို ကြားဖူးနားဝ ရှိထားပြီးသားဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် 'မုရှီ' မှာ ကြယ်နှစ်ပွင့် ဒိုချီဆရာသခင်အဆင့်ရှိကြောင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က အားပါးတရ ချီးကျူးနေသည်ကို ကြားသောအခါ ရှောင်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် အင်အားကြီးမားလိုစိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သတင်းနားစပ်သည့် ဆိုင်ရှင်တစ်ဦးက သူ့ကို ဘေးသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလေသည်။

"ဒိုချီဆရာသခင်အဆင့် ပညာရှင်ရှိတဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး ဝံပုလွေခေါင်း ကြေးစားအဖွဲ့ကြီးတစ်ခုလုံး အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီဗျ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ယန်၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားကာ လောကကြီး၏ မခန့်မှန်းနိုင်မှုကို အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သို့သော် ဆိုင်ရှင်၏ နောက်ထပ်စကားက သူ့ကို ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

"ကြားရသလောက်တော့ အသက် ၁၆ နှစ်ဝန်းကျင်ပဲရှိသေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ ဆေးပညာရှင် လူငယ်လေးတစ်ယောက်က တစ်ဦးတည်း အကုန်နှိမ်နင်းသွားတာတဲ့ဗျာ"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ရှောင်ယန်သည် ဆိုင်ထဲမှ မှင်တက်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ "တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အားပဲ... ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူဆိုရင် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်လောင်းလို့ ပြောကြတဲ့ နာလန်ယန်ရန်ထက်တောင် အများကြီး သာလွန်နေမှာ အသေအချာပဲ..."

ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ယန်မှာ သာမန် ချီကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာများကို အံ့ဩရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ပေ။ သူ မှော်သားရဲတောင်တန်းသို့ လာရခြင်းမှာလည်း ယောင်လောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းပြီး မအိပ်စက်မီက ရှောင်ယန်ကို ထိုနေရာတွင် တစ်နှစ်ခန့် လေ့ကျင့်ရန် မှာကြားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း လေ့ကျင့်ရင်းနှင့် ယောင်လောင်၏ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ကုသပေးနိုင်မည့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ယောင်လောင်၏ ဝိညာဉ်မှာ ယခုအကြိမ်တွင် တော်တော်လေး ထိခိုက်သွားပုံရပြီး လမ်းတလျှောက်လုံး မည်မျှပင် ခေါ်ဆိုစေကာမူ တုံ့ပြန်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း ရှောင်ယန်အနေဖြင့် အခြေအနေကို ကြည့်ကာ တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့ဆက်ရန်သာ ရှိတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ရှောင်ယန်သည် တောင်တန်းထဲသို့ အတူဝင်ရန် ကြေးစားအဖွဲ့တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ရှောင်ယန် ထွက်ခွာသွားပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင်မူ ချင်းရှန်းမြို့လေးသို့ ထူးခြားသော ဧည့်သည်နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဆံနွယ်ရှည်များဖြင့် လှပချောမောသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ဈေးတန်းအတွင်း ဟိုကြည့်သည်ကြည့်နှင့် လျှောက်သွားနေပြီး တွေ့သမျှပစ္စည်းများကို သဘောကျကာ ဘေးနားရှိ အဖိုးအိုအား ငွေရှင်းရန် ခေါ်နေလေသည်။ လင်းယင်မှာမူ သက်ပြင်းကိုသာ ခိုးချရင်း ထိုသခင်မလေးအတွက် လိုချင်သမျှကို မငြင်းသာဘဲ ဝယ်ပေးနေရသည်။ ဈေးသည်များနှင့် ကြေးစားအဖွဲ့ဝင် အများအပြားမှာ ထိုသူဌေးသား ဧည့်သည်အစိမ်းများကို ခိုးကြည့်နေကြသော်လည်း ရွှမ်အာမှာမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ပြုမူနေခြင်းမှာ သူမ ရှာဖွေနေသည့် ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို မျှားခေါ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

'အကယ်၍ အကိုရှောင်ယန်သာ ဒီမှာရှိရင် သူ ကျွန်မရောက်နေတာကို သိပြီး လာရှာရမှာပဲ... ဘာလို့ ခုထိ ပေါ်မလာသေးတာလဲ'

ဤနည်းလမ်းက မအောင်မြင်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်အာကိုယ်တိုင်ပင် အနက်ရောင်ပေတံကြီး လွယ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်ဖူးခြင်းရှိမရှိ လိုက်လံစုံစမ်းရတော့သည်။ မိုးလင်းမှ မိုးချုပ်အထိ စုံစမ်းပြီးနောက်တွင်မူ ရှောင်ယန်အစ်ကိုသည် မှော်သားရဲတောင်တန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဲလွန်စရလိုက်သည်။ ရွှမ်အာသည် သူမ၏ တည်းခိုရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မေးလေးထောက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ နောက်ကျသွားပြီထင်တယ်၊ ရှောင်ယန်အကိုက တောင်တန်းထဲ ဝင်သွားပြီပဲ"

လင်းယင်က ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ရွှမ်အာတွင် ကိုယ်ပိုင်အကြံအစည် ရှိလိမ့်မည်ကို သူ သိထားသည်။ မှန်သည့်အတိုင်းပင်၊ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှောင်အာသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝေးကွာလှသော တောင်တန်းကြီးများကို ကြည့်ကာ လက်ခုပ်တီး၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်မလည်း ရှောင်ယန်အစ်ကို့ကို ရှာဖို့ တောင်တန်းထဲကို လိုက်သွားရင်ရော မကောင်းဘူးလား"

မှော်သားရဲတောင်တန်း၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းမှာ ရွှမ်အာအတွက် အန္တရာယ်မရှိနိုင်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းတွင်မူ မခန့်မှန်းနိုင်သော အန္တရာယ်များ ရှိနေသည်။ ရှောင်အာ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် လင်းယင်သည် သူမကို မတားဆီးတော့ဘဲ အနီးကပ် လိုက်ပါရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှောင်အာသည် ရှောင်ယန်၏ ခြေရာအတိုင်း မှော်သားရဲတောင်တန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှောင်အာ၏ လက်ထဲတွင် ခြေရာခံနိုင်သည့် ရတနာတစ်ခု ပါလာသော်လည်း ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းကြီးထဲတွင် လူတစ်ယောက်ကို ရှာရသည်မှာ အပ်ပျောက်ရှာရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှောင်ယန်သည် ကြေးစားအဖွဲ့နှင့်အတူ တောင်တန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် လျှို့ဝှက်စွာ ခွဲထွက်ပြီး တစ်ဦးတည်း လေ့ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမူကား ထိုကြေးစားအဖွဲ့ဝင်များသည် ရှောင်ယန်၏ အရွယ်ကိုကြည့်ကာ မှော်သားရဲများနှင့် တွေ့သည့်အခါတိုင်း သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနေကြသဖြင့် ရှောင်ယန်အနေဖြင့် အစွမ်းအစများကို အမှန်တကယ် မထုတ်ဖော်နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်ယန်သည် အံကိုကြိတ်ကာ အန္တရာယ်ကြားမှပင် တစ်ကိုယ်တော် စွန့်စားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ရှောင်ယန်သည် အဖွဲ့မှခွဲထွက်ကာ ခြေရာများကို ဖျောက်၍ သွားလာနေသဖြင့် လင်းယင်၏ အကူအညီပါသော်လည်း ရှောင်အာမှာ သူ့ကို ရှာမတွေ့သေးပေ။ ရွှမ်အာသည် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် တောင်တန်းအတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်လာစဉ် အသံတစ်ခုက သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

"သခင်မလေး... ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်၊ ရင်းနှီးနေတဲ့ အနံ့အသက်တစ်ခုကို ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်"

လင်းယင်က အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။ ရှောင်အာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို တည်ကြည်စွာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းယင်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်၊ အကယ်၍ လင်းယင်က ထူးခြားသည်ဟု ဆိုပါက တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဖြစ်သည်။ လင်းယင်သည် လျှို့ဝှက်ခြေရာခံခြင်းတွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံး ပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။ သို့သော်လည်း သူ ခံစားလိုက်ရသည့် အနံ့အသက်မှာ ဂူဖေး၏ အနံ့ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အကြွင်းအကျန်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် မည်သူဖြစ်ကြောင်း အတိအကျ သိရန် ခဲယဉ်းနေသည်။

လင်းယင်က ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ ဘယ်သူ့ရဲ့ အနံ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် အတိအကျ မပြောနိုင်ပေမယ့် ဒါဟာ 'ဂူမျိုးနွယ်စု' က လူတစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါဆိုတာကတော့ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး၊ သူ့ရဲ့ အစွမ်းကတော့ ခန့်မှန်းလို့ မရသေးဘူး"

ဂူဖေးသည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး သူချန်ထားခဲ့သည့် သဲလွန်စမှာလည်း ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤမျှအခြေအနေတွင်ပင် လင်းယင်အနေဖြင့် ရိပ်မိနိုင်ခြင်းမှာပင် အတော်လေး ချီးကျူးစရာ ကောင်းလှသည်။ သို့သော်လည်း ထိုသူမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုမူ လင်းယင်ပင် မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ။

လင်းယင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရွှမ်အာ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့်အတူ ဒေါသလှိုင်းများ တလိပ်လိပ် တက်လာသည်။ ယခင်က ဂူယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရွှမ်အာအနေဖြင့် ယခုအကြိမ်တွင်လည်း ခိုင်လုံသော သက်သေမရှိသော်လည်း ဂူမျိုးနွယ်စုမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ရှောင်ယန်အစ်ကိုကို သတ်ရန် ရောက်နေပြန်ပြီလားဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှောင်ယန်အစ်ကို၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် သူမ၏ စိတ်များ ပို၍ပင် လောနေတော့သည်။ ရှောင်ယန်အစ်ကို၏ ခွန်အားမှာ ဂူမျိုးနွယ်စုမှ လွှတ်လိုက်သော လူသတ်သမားများကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် မလုံလောက်သေးပေ။ အကယ်၍ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်သာ ကယ်တင်မည့် လျှို့ဝှက်ပညာရှင် ပေါ်မလာခဲ့လျှင် ရှောင်ယန်အစ်ကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?