အခန်း (၂၄) - အဆိပ်ရှိန်လွန်ကဲခြင်း

မူရှီ၏ အသက်မဲ့နေသော မျက်နှာကို ဆေးနတ်သမီး တစ်ချက်မျှ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိတော့ဘဲ အေးစက်တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် ဂူဖေးနောက်သို့ လိုက်ပါကာ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ညဉ့်အမှောင်ထုသည် 'ဆေးတစ်သောင်းဆိုင်'ကို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ လွှမ်းခြုံထားပြီး သူဋ္ဌေးယောင် သေဆုံးသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြသေးပေ။

ဆေးနတ်သမီးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ဘေးနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည့် လူငယ်လေးကို ခိုးကြည့်ကာ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးမိသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြည့်နေရုံဖြင့် စိတ်ချမ်းမြေ့စရာ ကောင်းလှသည်။ ရံဖန်ရံခါ မြင်တွေ့ရတတ်သည့် သူ၏ နူးညံ့သော အပြုံးများမှာ ခုနလေးတင် သူဋ္ဌေးယောင်နှင့် မူရှီတို့ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် အေးစက်သော လူသတ်သမားတစ်ဦးနှင့် လားလားမျှ မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် မိမိကို အကာအကွယ်ပေးမည့်သူ တစ်ဦးရှိနေသည်ဟူသော အသိက ဆေးနတ်သမီး၏ ရင်ထဲကို နွေးထွေးမှု ပေးစွမ်းနေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဂူဖေးသည် သူမအတွက်ကြောင့် ချင်းရှန်းမြို့နယ်မှ လူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ထိုလူများမှာ သာမန်လူများလည်း မဟုတ်ကြပေ။ တစ်ဦးမှာ အဆက်အသွယ် ပေါများလှသော ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင် သူဋ္ဌေးယောင်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ဦးမှာမူ နာမည်ကျော် 'ဝုဖုန်း' ကြေးစားအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်၊ အဆင့် (၂) ကြယ်ပွင့် 'ဒိုချီဆရာသခင်'မူရှီ ဖြစ်သည်။

ပါးနပ်ထက်မြက်သော ဆေးနတ်သမီးသည် ချင်းရှန်းမြို့နယ်၌ သူမ၏ အေးချမ်းသော နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီမှန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ ဂူဖေး၏ အကာအကွယ်မပါဘဲ ဤမြို့တွင် ဆက်နေရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဂူဖေးက သူမဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဆေးနတ်သမီး... မင်း နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ?" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည့်အခါ...

သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ "အရင်က ငါတို့ ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းလေးထဲမှာပဲ ခဏလောက် သွားနေမယ်လို့ စဉ်းစားထားတယ်" ဟု ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။ ဂူဖေးက ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းတော့ပေ။ ဆေးနတ်သမီးက ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသားဖြစ်သဖြင့် သူ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပြီ။

ထို့နောက် ဆေးနတ်သမီးသည် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ သွားပြီး လေချွန်သံ တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ဝေးကွာသော အရပ်မှ တောင်ပံခတ်သံများ တိုးကပ်လာသည်ကို ဂူဖေး၏ ထက်မြက်သော နားအစုံက ကြားလိုက်ရသည်။ အသံမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ တစ်ခုခု ဆင်းသက်လိုက်သည့် အသံနှင့်အတူ ခေါက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆေးနတ်သမီး ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ 'လင်းယုန်ပြာ'တစ်ကောင်မှာ အပြင်ဘက် မြေပြင်ပေါ်တွင် နားနေပြီး တက်ကြွသော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့ကို ကြည့်နေသည်။

ဆေးနတ်သမီးသည် ပြတင်းပေါက်မှ ကျွမ်းကျင်စွာ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး လင်းယုန်ကြီးအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ငှက်ကြီးမှာ သူမကို မြင်သည်နှင့် ခေါင်းကို ငုံ့ပေးကာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာဖြင့် ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေတော့သည်။ သူမကလည်း ငှက်ကြီး၏ ချောမွေ့သော အမွေးအမှင်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အော်မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် လင်းယုန်ပြာပဲ... အဆင့် (၁) ပျံသန်းနိုင်တဲ့ မှော်သားရဲ တစ်ကောင်ပေါ့" ဂူဖေး၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ဆေးနတ်သမီးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

မှော်သားရဲတောင်တန်းတွင် ဤလင်းယုန်မျိုးမှာ အတွေ့ရများသော်လည်း ဆေးနတ်သမီးအနေဖြင့် ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူရန်မှာမူ အတော်ပင် အားထုတ်ခဲ့ရမည် ဖြစ်သည်။ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ဆေးနတ်သမီးသည် ဂူဖေးဘက်သို့ လှည့်ကာ မဝံ့မရဲဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဂူဖေး... ရှင့်အနေနဲ့... ကျွန်မနဲ့အတူ အဲဒီကို လိုက်ခဲ့ပေးနိုင်မလား?"

သူမသည် ဘေးအန္တရာယ်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဂူဖေးနှင့် ခွဲခွာရမည်ကို အလိုလို တွန့်ဆုတ်နေမိသောကြောင့် စိတ်လိုက်မာန်ပါ တောင်းဆိုမိခြင်းဖြစ်သည်။

ဆေးနတ်သမီး မျှော်လင့်စောင့်စားနေသည်၊ ရရှိခဲ့သော စိတ်ခံစားမှုတန်ဖိုး +၁၀၀

ဂူဖေးက ခဏမျှ စဉ်းစားဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ ဆေးနတ်သမီး၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ဆေးနတ်သမီး ပျော်ရွှင်သွားသည်၊ ရရှိခဲ့သော စိတ်ခံစားမှုတန်ဖိုး +၁၀၀

ဆေးနတ်သမီးသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လင်းယုန်ကြီး၏ ကျယ်ပြောသော ကျောကုန်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ဂူဖေးသည် ကိုယ်တိုင် ပျံသန်းနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း သူမနောက်သို့ လိုက်ကာ ငှက်ကြီးပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးသား အခြေခိုင်သွားသည်နှင့် ပြာလွင်လင်းယုန်သည် တောင်ပံများကို ခတ်ထုတ်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံတက်သွားတော့သည်။

မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းရသည့် ခံစားချက်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော ဆေးနတ်သမီးပင်လျှင် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးပမာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ ဝေးကွာလှသော မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။

"အစ်ကိုဂူဖေး... ဟိုအောက်က ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံး ဆိုင်လေးလေ!"

"အင်း... အင်း... သတိထားဦး" ဂူဖေးက သတိပေးလိုက်သည်။

လင်းယုန်ကြီး၏ ကျောပြင်မှာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း ဆေးနတ်သမီး၏ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမနှင့် အနည်းငယ် ပိုနီးကပ်အောင် တိုးထိုင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆေးနတ်သမီးက ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ဂူဖေး၏ ပါးပြင်ကို မတော်တဆ ထိကပ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ ကိုယ်လေး တုန်ယင်သွားပြီး မိမိဘာလုပ်မိမှန်း သိလိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။ ဤမရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်သွားသော အပြုအမူကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဖော်ပြရခက်သော အနေရခက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဆေးနတ်သမီး ရှက်သွေးဖြာသွားသည်၊ ရရှိခဲ့သော စိတ်ခံစားမှုတန်ဖိုး +၁၀၀

ယင်းနောက်တွင်မူ ဆေးနတ်သမီးသည် ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ နေတော့သည်။ မကြာမီ ပြာလွင်လင်းယုန်သည် မှော်သားရဲတောင်တန်း၏ အစွန်းပိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤနေရာမှာ ယခင်က ဆေးဆိုင်မှ ကြေးစားအဖွဲ့များ ဆေးမြစ်ရှာထွက်ခဲ့သည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းယုန်ကြီးမှာ မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေတတ်သည့် ချိုင့်ဝှမ်း၏ အနက်ပိုင်းသို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားသည်။ အဝေးမှ ကြည့်လျှင်ပင် ဂူဖေးသည် ထိုနေရာ၏ ပုံရိပ်လွှာကို ဝေဝါးစွာသာ မြင်တွေ့ရသည်။

လင်းယုန်ကြီးသည် စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝလှသော ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထိုနေရာရှိ စွမ်းအင်သိပ်သည်းဆကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ဂူဖေးမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ 'ဂူနယ်မြေ'လောက် မပြင်းထန်သော်လည်း ပြင်ပလောကထက်မူ သိသိသာသာ စွမ်းအင် ပိုမိုစုစည်းနေသည်။

ဆေးနတ်သမီး ဂုဏ်ယူသွားသည်၊ ရရှိခဲ့သော စိတ်ခံစားမှုတန်ဖိုး +၁၀၀

"ဘယ်လိုလဲ အစ်ကိုဂူဖေး? ဒီနေရာလေး ကောင်းတယ် မဟုတ်လား? ဒီချိုင့်ဝှမ်းလေးက ပြင်ပလောကနဲ့ လုံးဝ သီးခြားဖြစ်နေတာ။ ကောင်းကင်က မြူနှင်းတွေကြောင့်လည်း ဒီနေရာကို ရှာတွေ့ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ကျွန်မသာ မတော်တဆ ရှာမတွေ့ခဲ့ရင် ဒီလို ရတနာမြေလေးကို ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး" ဂူဖေး အံ့သြနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆေးနတ်သမီးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ နေရာလေးပဲ" ဂူဖေးက ခေါင်းငြိမ့် ထောက်ခံလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆေးနတ်သမီးသည် ယခင်က သူမ ခေတ္တနေထိုင်ခဲ့ဖူးသည့် သက်ငယ်မိုး တဲအိမ်လေးဆီသို့ ဂူဖေးကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဂူဖေးသည် သာမန်တဲအိမ်လေး ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ထဲမထားဘဲ အေးဆေးစွာပင် အခြေချလိုက်သည်။ အေးချမ်းပြီး စွမ်းအင်ကြွယ်ဝသော ဤနေရာတွင် ဂူဖေး၏ စိတ်အစုံမှာ လျော့ပါးသက်သာရာ ရသွားပြီး ဆေးနတ်သမီးနှင့်အတူ ချိုင့်ဝှမ်း၏ ထူးခြားသော ဆိတ်ငြိမ်မှုကို ခံစားနေမိသည်။ ထိုနေရာတွင် အခြားလူသားများ မရှိဘဲ သဘာဝတရား၏ သတ္တဝါများသာ ရှိကြသည်။

သို့သော် နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ဆေးနတ်သမီး အပြင်ထွက်မလာသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ဂူဖေး သတိပြုမိသွားသည်။ သူ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တဲအိမ်တံခါးကို ခေါက်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ဝင်လိုက်သည်။

အထဲတွင် မီးခိုးငွေ့များ ထူထပ်နေပြီး ပြင်းထန်သော အဆိပ်နံ့များ အခန်းထဲ၌ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဂူဖေးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

"သူ ဒီလမ်းကိုပဲ ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ..."

ထိုအဆိပ်ငွေ့များသည် အခြားသူများအတွက် အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်သော်လည်း ဂူဖေးအတွက်မူ မည်သို့မျှ မထိခိုက်ပေ။ သူသည် လက်စွပ်ကို အနည်းငယ် ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ မီးခိုးငွေ့များ တဖြည်းဖြည်း ကင်းစင်သွားသည့်အခါ ဆေးနတ်သမီးမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နာကျင်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ရှိနေသည်ကို ဂူဖေး မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဖူးယောင်နေသော ပါးပြင်လေးများမှာ ယခုအခါ ထူးဆန်းသော ခုနစ်ရောင်ခြယ် အရောင်များ သန်းနေသည်။

ခဏမျှ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရကြောင်း ဂူဖေး သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် အဆိပ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလွန်အကျွံ စားသုံးမိလိုက်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းမှာ ဤမျှများပြားသော အဆိပ်ရှိန်ကို ထိန်းချုပ်ရန် နိမ့်ပါးလွန်းနေသေးသည်။

"ကြည့်ရတာ... မင်းကို ငါ ခဏလောက် စောင့်ပေးရဦးမယ် ထင်တယ်..."

ဂူဖေးသည် သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး တရားထိုင်ရင်း ဆေးနတ်သမီး သဘာဝအတိုင်း နိုးထလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။ သူမကို အတင်းအကျပ် နိုးထစေနိုင်သော်လည်း ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ ဆေးနတ်သမီးမှာ လက်ရှိတွင် အသက်အန္တရာယ် မရှိသော်လည်း ဂူဖေးကမူ မမျှော်လင့်ထားသော နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများ ဖြစ်မလာစေရန် သူမကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။