အခန်း (၂၁) - အစပြုလာသော သံယောဇဥ်နှင့် ရှောင်ယန် ရောက်ရှိလာခြင်း

ဆေးနတ်သမီးလေးသည် မျက်လွှာချကာ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို အာရုံစိုက်၍ ခူးဆွတ်နေသည်။ သူမ၏ နူးညံ့ရှည်လျားသော ဆံနွယ်စအချို့မှာ ပါးပြင်ဘေးသို့ ဝဲကျနေပြီး အလေးအနက်ထားနေသည့် ထိုပုံရိပ်လေးမှာ ထူးကဲစွာ လှပနေလေသည်။ သို့သော် ဤမျှ ဖြူစင်လွန်းသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်မှာ... ဂူဖေး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ ဆေးနတ်သမီးလေးတွင် 'ကျိန်စာသင့်အဆိပ်ခန္ဓာကိုယ်' ရှိနေသည်ကို သူ သိသော်လည်း လက်ရှိတွင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအကြောင်းကို မသိသေးပေ။

ခုနက ရရှိခဲ့သော 'ခုနစ်ရောင်ခြယ် အဆိပ်ကျမ်း' ထဲတွင် ထိုထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံအကြောင်း ဖော်ပြချက်အချို့ ပါရှိသည်။ ဆေးနတ်သမီးလေး သူမ၏အလုပ်ကို အဆုံးသတ်ပြီး ဤကျမ်းစာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အမှန်တရားကို သိရှိသွားပေတော့မည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် 'ကျိန်စာသင့်အဆိပ်ခန္ဓာကိုယ်' ကို လူအများက ကြောက်ရွံ့ကြသလို မှောင်မိုက်သောလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းလိုသူများကလည်း အလွန်တရာ မက်မောကြသည်။ ဤခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်များသည် ကျင့်ကြံခြင်းအလုပ်ကို လုပ်ရန်ပင် မလိုဘဲ အဆိပ်များကို စားသုံးရုံဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းအားကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်နိုင်ကြသည်။

သို့သော် အဆိပ်သည် အဆိပ်သာ ဖြစ်သည်။ စွမ်းအားများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးစွာသော ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေသည်။ ထို့ပြင် ထိုဖြစ်စဥ်တစ်လျှောက်တွင်လည်း ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို အဖော်ပြုရတတ်သည်။ 'ကျိန်စာသင့်အဆိပ်ခန္ဓာကိုယ်' တွင် ခန့်မှန်းရခက်သော အဆိပ်ဖောက်ပြန်မှုများလည်း ရှိတတ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် မတောင့်ခံနိုင်ပါက စိတ်ရိုင်းဝင်ကာ လူသတ်မိစက်ဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးရတတ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် အများစုမှာ ရူးသွပ်နေစဥ်အတွင်း မိမိချစ်ရသူများကို သတ်မိသွားတတ်ကြပြီး နောင်တကြီးစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားတတ်ကြသည်။

'ကျိန်စာသင့်အဆိပ်ခန္ဓာကိုယ်' က ဆေးနတ်သမီးလေးကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏ ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဆိပ်တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှု မပျက်ပြယ်သေးသရွေ့ သူမသည် ချင်းရှန်းမြို့လေးတွင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်သွားနိုင်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း စွမ်းအားနောက်သို့ လိုက်ရင်း အဆိပ်တံဆိပ်ကို ဖွင့်ထုတ်ကာ မရေရာသော အနာဂတ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် သူမ ရွေးချယ်နိုင်သည်။ ဂူဖေးအနေဖြင့် သူမ၏ ရွေးချယ်မှုကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် 'ကျိန်စာသင့်အဆိပ်ခန္ဓာကိုယ်' မှာ ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း ကုသ၍မရသည်တော့ မဟုတ်။ အနည်းဆုံးတော့ မူရင်းဇာတ်လမ်းအရ ယောင်လောင်တွင် သူမကို ကယ်တင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းရှိကြောင်း ဂူဖေး မှတ်မိနေသည်။ ယောင်လောင်သည် 'အဆိပ်ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်း' ကို အသုံးပြုကာ 'ကျိန်စာသင့်အဆိပ်ခန္ဓာကိုယ်' ၏ ဆိုးကျိုးများကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအားကိုသာ ကျန်ရစ်စေမည် ဖြစ်သည်။

ဂူဖေးသည် ဂူနံရံကို မှီကာ အတွေးထဲ နစ်မျောနေစဥ် ဆေးနတ်သမီးလေး၏ ရွှင်မြူးသော အသံလေးကြောင့် လက်ရှိကမ္ဘာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

“သခင်လေး... ရှင့်အတွက် ဆေးပင်တွေ အကုန်ခူးပြီးပြီနော်!”

ဂူဖေး အတွေးလွန်နေစဥ်မှာပင် ဆေးနတ်သမီးလေးသည် ဆေးပင်တစ်ပွေ့တစ်ပိုက်ကို ခူးဆွတ်ပြီးကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူ့ထံ လာပြနေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ တောက်ပနေပြီး နဖူးပြင်ထက်တွင်လည်း အပင်ပန်းခံထားရသဖြင့် ချွေးစက်လေးများ စို့နေသည်။ ချွေးစိုနေသော ခရမ်းရောင် ဆံနွယ်စအချို့မှာ လည်ပင်းနှင့် ပါးပြင်ထက်တွင် ကပ်နေပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော အလှကို ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေသည်။ ဂူဖေးက ပြုံးလိုက်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ဆေးပင်များကို လက်ခံကာ သူ၏ အာကာသလက်စွပ်ထဲသို့ သိမ်းလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ငါတို့ ဆေးခူးအဖွဲ့ဆီ ပြန်ကြရအောင်။ ဒီမှာ ကြာနေရင် လူတွေ သံသယဝင်ကုန်လိမ့်မယ်။”

သူတို့နှစ်ဦး အတော်ကြာ ပျောက်နေခဲ့သလို မုလီဦးဆောင်သော ဝုဖ်ဟတ်ကြေးစားအဖွဲ့သားများလည်း ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ဆေးနတ်သမီးလေး သတိပြုမိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် မသင်္ကာစရာ မဖြစ်စေရန် အမြန်ပြန်ရန် သူမက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ဂူဖေးက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူမကို ရှေ့မှသွားခိုင်းလိုက်သည်။ ဂူထဲမှ ထွက်လာပြီး ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေရှိ မြေပြန့်သို့ ရောက်သောအခါ ဂူဖေးက ဆေးနတ်သမီးလေး၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဖက်ကာ အပေါ်သို့ ပျံတက်လိုက်ပြန်သည်။ သူသည် လူကြီးလူကောင်းဆန်စွာပင် သူမကို အသာအယာ ဖက်ထားသော်လည်း သူမ ပြုတ်မကျစေရန် လုံလောက်သော အင်အားကိုတော့ သုံးထားသည်။

[ဆေးနတ်သမီးလေး ကျေနပ်ပီတိဖြစ်သွားသည်။ ရရှိခဲ့သော စိတ်ခံစားမှုတန်ဖိုးများ +၁၀၀]

ပျံသန်းသည့် အချိန်မှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဆေးနတ်သမီးလေးအတွက်မူ ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ဂူဖေးက သူမကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီမြန်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းထက်တွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဂူဖေးက သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ချပေးလိုက်သောအခါ သူမသည် ဂူဖေး၏ လက်ကို နှမြောတသစွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ဤအတွေ့အကြုံကြောင့် ဂူဖေးအပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ သံယောဇဥ်မှာ သိသိသာသာ နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူမ၏ ခံစားချက်များသည် သူငယ်ချင်းထက် ကျော်လွန်ကာ အချစ်စိတ်လေးများ စတင် အမြစ်တွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချောက်ကမ်းပါးထိပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မုလီ၏ အေးစက်နေသော အလောင်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူသည် ရန်ငြိုးကြီးစွာဖြင့် သေဆုံးသွားပုံရသော်လည်း မကြာမီတွင် ဤတောနက်ထဲ၌ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ အစာအဖြစ်သာ အဆုံးသတ်ရပေတော့မည်။ ဂူဖေးက ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ဝုဖ်ဟတ်ကြေးစားအဖွဲ့သားများသည် သူတို့နှစ်ယောက် အောက်တွင် ရှိနေစဥ်ကတည်းက ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ ဆက်မနေရဲသလို အဖွဲ့ထံသို့လည်း ပြန်မသွားရဲကြတော့ပေ။ မုလီကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ပြန်သွားပါက သူတို့ခေါင်းဆောင်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေရမည်မှာ သေချာနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော လမ်းမှာ အစွမ်းမဲ့သော သာမန်လူသားများအဖြစ်နှင့်သာ တောတောင်ထဲမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် ဖြစ်သည်။

ဂူဖေးက ထိုလူများကို ဂရုမစိုက်သလို စိတ်ထဲလည်း မထားပေ။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ကာ သူနှင့် ဆေးနတ်သမီးလေးသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆေးခူးအဖွဲ့ထံသို့ ပြန်သွားကြသည်။ ဆေးနတ်သမီးလေးမှာ ယခုကဲ့သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ဖူးခြင်းဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ်သော အမူအရာပျက်ယွင်းမှုမှလွဲ၍ ကြေးစားများကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည်။ ဝုဖ်ဟတ်ကြေးစားအချို့ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိပြုမိသူအချို့ ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ သူမနှင့် ဂူဖေးကြောင့်ဟု မည်သူမျှ မတွေးမိကြပေ။

...

ချင်းရှန်းမြို့နှင့် မိုင်တစ်ရာခန့် ဝေးကွာသော ဖုန်ထူသည့် လမ်းမထက်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးသည် ခက်ခဲစွာ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ကလေးဆန်သော အငွေ့အသက်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း မျက်ဝန်းများကတော့ ပြတ်သားလှသည်။ အသေအချာ ကြည့်လျှင် ထိုလူငယ်၏ ကျောပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော အနက်ရောင် ဓားကြီးတစ်လက်ကို လွယ်ထားသည်ကို မြင်ရလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းကို ဓားဟု ခေါ်ရန်ထက် အသွားမပါသော ထူထဲသည့် သံပေတံကြီးဟု ခေါ်လျှင် ပိုမှန်လိမ့်မည်။ ထိုအနက်ရောင် ဓားကြီးတွင် ထိပ်ချွန်မရှိဘဲ တိခနဲ ဖြတ်တောက်ထားသည့်အလား မှန်ပြင်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသည်။

မည်းနက်နေသော ဓား၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံစံများက ဓားရိုးအထိ ပျံ့နှံ့နေပြီး ထိုရှေးကျသော အနက်ရောင်က ဓားကို ပို၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စေသည်။ ဓား၏ အရွယ်အစားမှာ လူငယ်၏ အရပ်ထက်ပင် ပိုကြီးနေပြီး အချိန်မရွေး ထိုလူငယ်ကို ဖိခြေပစ်နိုင်သည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ ဤထူးဆန်းသော ပုံရိပ်ကြောင့် လမ်းသွားလမ်းလာအချို့ကလည်း စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သွားကြသည်။ ဤလူငယ်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှောင်ယန် ပင် ဖြစ်သည်။

“ဆရာ... ဆရာ အရင်က ပြောခဲ့တယ်နော်။ ကျွန်တော့်ကို ‘မှော်သားရဲတောင်တန်း’ ကို ဖြတ်ခိုင်းတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းရည်အစစ်အမှန် ပွင့်ထွက်လာအောင် ဘေးအန္တရာယ်ထဲ တွန်းပို့တာ မဟုတ်လား။”

ရှောင်ယန်က တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေသလိုမျိုး ရပ်လိုက်သော်လည်း သူ မျှော်လင့်ထားသော တုံ့ပြန်မှုက ပြန်မလာခဲ့ပေ။

“ဆရာ နိုးမလာသေးဘူးထင်တယ်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ အားကိုးရတော့မှာပေါ့...”

တော်တော်ကြာမှ ရှောင်ယန်က သက်ပြင်းချကာ သူ၏ ခရီးကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။