အခန်း (၆) - လက်နက်သွန်းလုပ်သူ

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဖြာကျလာသော နေရောင်ခြည်နုနုတို့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်နေသည့် လူငယ်လေးအား နွေးထွေးစွာ လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

"ဟူး..."

ကြာမြင့်စွာ တရားမှတ်ခြင်းမှ နိုးထလာပြီးနောက် မော့ယွီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည့် လေနှင့်အတူ နီရဲသော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်အတွင်းမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းအထိ စီးဆင်းသွားပြီး အရိုးအဆစ်များကို အားဖြည့်ပေးသွားသည်။ ထိုစဉ် သူ၏မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး လျှပ်စစ်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

မော့ယွီသည် ကိုယ်လက်အကြောဆန့်ရင်း "မိုးကြိုးဝိညာဉ်စွမ်းအင်က မလုံလောက်တော့ဘူးပဲ... ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အဟန့်အတားတစ်ခုနဲ့ တိုးနေပြီထင်တယ်" ဟု တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

မျိုးနွယ်စု၏ စမ်းသပ်ပွဲပြီးကတည်းက တစ်ရက်တာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ရှောင်ယန်ကို အားပေးစကား အနည်းငယ်ပြောကာ ရင်းနှီးမှုအမှတ် စိုက်ထူခဲ့ပြီးနောက် မော့ယွီသည် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ အဆင့်တက်လှမ်းမှုမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။

"စွမ်းအားကို မြှင့်တင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာရတော့မယ်"

မော့ယွီသည် ကုတင်ပေါ်မှ အေးအေးလူလူ ဆင်းလိုက်ပြီး အပြာရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို လဲလှယ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကြင်နာတတ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယွီအာ... မနိုးသေးဘူးလား"

"အဘိုး... မြိုးနိုးပါပြီ" ဟု မော့ယွီ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ အဘိုးဖြစ်သူနှင့် ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ ယခင်ဘဝ နှစ်ဘဝလုံးတွင် မိဘမဲ့တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရသည့်အတွက် မိသားစုဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို သူ သိပ်မသိခဲ့ပေ။ ယခုဘဝတွင် မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကွယ်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း အဘိုးဖြစ်သူရှိနေခြင်းက ထိုဟာကွက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။

"ယွီအာ... ဒီနေ့ မျိုးနွယ်စုဆီကို အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တော်တွေ လာဖို့ရှိတယ်၊ အဘိုးကတော့ အရှေ့ဘက် ခန်းမဆောင်ကို သွားရလိမ့်မယ်။ မင်းအတွက် နေ့လယ်စာ ပြင်ထားပေးတယ်နော်၊ ဗိုက်ဆာရင် အဘိုးကိုမစောင့်နဲ့ စားလိုက်တော့" အဘိုးအို၏ လေသံမှာ မြေးဖြစ်သူအပေါ် အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်မှုများ အပြည့်အနှက် ပါဝင်နေသည်။

မော့ယွီကတော့ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူသည် မိမိဘာသာ ဂရုစိုက်နိုင်သော်လည်း အဘိုးအိုကတော့ စိတ်မချနိုင်သေးပေ။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော မိသားစု၏ နွေးထွေးမှုကို မော့ယွီ တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးရာ စိတ်ထဲတွင် ထူးထူးခြားခြား ကြည်နူးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တော်" ဆိုသည့် စကားကြောင့် မော့ယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် မကြာခင် ဖြစ်ပျက်တော့မည့် "စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှု ဖျက်သိမ်းခြင်း" အခင်းအကျင်းကို သတိရသွားသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ ပထမအချက်မှာ သူ၏ အဆင့်အတန်းသည် ရှောင်မျိုးနွယ်စု၏ အတွင်းရေးကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်လောက်အောင် မမြင့်မားသေးပေ (သူက ရှောင်ရွှမ်းအာ ကဲ့သို့ နောက်ခံအင်အား ရှိသူမဟုတ်)။ ဒုတိယအချက်မှာ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုသည် အတင်းအဖျင်းများပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ စွမ်းအားအပေါ်တွင်သာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားရင်း မော့ယွီသည် အဘိုးအိုအား အားနာဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဘိုး... အဘိုးဆီမှာ ငွေအနည်းငယ် ရှိမလားဟင်"

အဘိုးအိုက အံ့အားသင့်သွားပြီး "ငွေလား? ယွီအာ... မင်း ငွေလိုလို့လား"

"ဟုတ်ကဲ့ အဘိုး... ဝယ်စရာလေးတွေ ရှိလို့ပါ" ဟု မော့ယွီက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက ရယ်မောရင်း "ယွီအာလေးလည်း ကြီးလာပြီပဲ၊ ငွေဘယ်လို သုံးရမလဲဆိုတာ သိလာပြီပေါ့... ခဏစောင့်ဦး၊ အဘိုး သွားယူပေးမယ်"

မော့ယွီ ဘာမှထပ်မပြောခင်မှာပင် အဘိုးအိုသည် အိမ်ထဲသို့ သုတ်ခြေတင်ဝင်သွားပြီး သေတ္တာများကို မွှေနှောက် ရှာဖွေတော့သည်။ မကြာမီတွင် သစ်သားသေတ္တာအသေးလေး တစ်လုံးနှင့် ပြန်ထွက်လာပြီး ၎င်းကို ဖွင့်ပြလိုက်ရာ ရွှေဒင်္ဂါးပြားများ၏ တဖျတ်ဖျတ်လက်နေသော အလင်းကြောင့် မော့ယွီ၏ မျက်လုံးများပင် ကျိန်းသွားရသည်။

"ဒါ အဘိုး စုဆောင်းထားသမျှ အားလုံးပဲ၊ စုစုပေါင်း ရွှေဒင်္ဂါး ၇၀၀ ရှိတယ်။ ဒီနေ့ ဒါတွေအားလုံးကို မင်းအတွက် ပေးမယ်" ဟု အဘိုးအိုက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ပြီး မငြင်းနိုင်သော အမူအရာဖြင့် မော့ယွီ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

အဘိုးအို၏ ကြမ်းတမ်းပြီး အရေးအကြောင်းများ ထင်နေသော လက်ချောင်းများကို ထိတွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဤသည်မှာ သူ၏ တစ်ဘဝစာ စုဆောင်းငွေ ဖြစ်သည်ကို သိရှိသွားသော မော့ယွီ၏ ရင်ထဲတွင် အားနာစိတ်များ တလှပ်လှပ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"အဘိုး..."

မော့ယွီ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အဘိုးအိုက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "တော်ပြီ... ဒါတွေက မလုံလောက်မှာတောင် အဘိုး စိတ်ပူနေတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က မင်းအဖေရဲ့ ကိစ္စသာ မရှိခဲ့ရင်..."

စကားပြောနေရင်း အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများက ဝဲတက်လာပြီး နာကျင်စရာ အတိတ်များကို သတိရသွားဟန် တူသည်။ ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ မော့ယွီ၏ မျက်ခုံးများ အလိုလို တွန့်ချိုးသွားသည်။ ဤရုပ်အလောင်း၏ မိခင်မှာ သူ့အား မွေးဖွားစဉ် ကတည်းက ကွယ်လွန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဖခင်ဖြစ်သူ သေဆုံးမှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူ မသိမသာ စုံစမ်းကြည့်သည့် အခါတိုင်း အဘိုးအိုသည် တိတိကျကျ မပြောဘဲ ဝေဝါးစွာသာ ဖြေဆိုလေ့ရှိသည်။ ထိုအချက်ကပင် သူ၏ဖခင် သေဆုံးမှုနောက်ကွယ်၌ ရှောင်မျိုးနွယ်စုပင် မခုခံနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက် သို့မဟုတ် အင်အားကြီးတစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟူသော သူ၏ သံသယကို ပို၍ ခိုင်မာစေသည်။

မော့ယွီ စိတ်ထဲတွင် ကြိတ်၍ ကတိပြုလိုက်သည်မှာ - သူ စွမ်းအားပြည့်စုံလာသည့် တစ်နေ့တွင် သူ၏ဖခင် သေဆုံးရသည့် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ မျက်မြင်မတွေ့ဖူးသော ဖခင်အပေါ် သံယောဇဉ် မရှိသော်လည်း မိမိအဘိုးအား သားတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးရသည့် ဝေဒနာကို အလဟဿ ခံစားစေမည် မဟုတ်ပေ။

"အဘိုး... ဒါတွေက လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောက်ကျရင် အဘိုးကို ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ ပြန်ပေးပါ့မယ်" ဟု မော့ယွီက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဟိတ်ဟန်ထုတ်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ့အတွက် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ ဆိုသည်မှာ ပြောပလောက်သည့် ပမာဏ မဟုတ်ဘဲ ဤရွှေဒင်္ဂါး ၇၀၀ ကို အသုံးပြုရန် သူ့တွင် ပြီးပြည့်စုံသော အစီအစဉ် ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုက နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြပြီး "ယွီအာ... မင်းမှာ အဲဒီလို စိတ်ထားရှိတာနဲ့တင် အဘိုး ကျေနပ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒီငွေတွေက မင်း လိုသလို သုံးဖို့အတွက်ပဲ" ဟု ဆိုကာ မှာစရာရှိသည်များကို မှာကြားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မော့ယွီ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အဘိုးအို ထွက်သွားပြီးနောက် မော့ယွီသည် ငွေများကို သိမ်းဆည်းကာ ရှောင်မျိုးနွယ်စုဝင်းအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် မျိုးနွယ်စုဝင် အချို့နှင့် တွေ့ဆုံရာ လွန်ခဲ့သည့် ရက်က စမ်းသပ်ပွဲကြောင့် သူ၏အမည်မှာ လူငယ်မျိုးဆက်များကြား ရေပန်းစားနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အချို့က လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။ မော့ယွီသည်လည်း ယဉ်ကျေးစွာသာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူ၏အမြင်တွင် ရှောင်ရွှမ်းအာ နှင့် ရှောင်ယန်မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ သူ့အတွက် အချိန်ကုန်ခံရန် မတန်ပေ။

သို့သော် ထိုသူများ၏ ပြောစကားများအတွင်းမှ "ယွမ်လန်ဂိုဏ်း" နှင့် "နာလန်ယန်ရန်" ဟူသော အမည်များကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မကြာခင် ဖြစ်တော့မည့် ကိစ္စရပ်များအပေါ် သူ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သို့သော် ထိုအတွေးများကို ချက်ချင်းဖျောက်ဖျက်ကာ သူ၏ လက်ရှိ ရည်မှန်းချက်ကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

မြို့ထဲရောက်သည့်အခါ မော့ယွီသည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို လျှော့လိုက်ပြီး စည်ကားလှသော လမ်းမများအတိုင်း အေးအေးလူလူ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကျာမားအင်ပါယာ၏ မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်သော ဝူတန်မြို့သည် အလွန်ပင် စည်ကားလှပသည်။ နေပူရှိန်ပြင်းလှသော်လည်း လမ်းမထက်တွင် လူအများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထူးခြားသော မျိုးနွယ်စုများကိုပင် တွေ့မြင်ရတတ်သည်။

မော့ယွီတွင် ရှင်းလင်းသော ရည်မှန်းချက်ရှိသည် - "မိုးကြိုးတိမ်တိုက် ကျောက်ဆောင်"၊ "မီးကန့်" နှင့် "မီးနက်သံရိုင်း" ... ဤပစ္စည်းများသည် သူ၏ စွမ်းအားကို တိုက်ရိုက် မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း "မိုးကြိုးမီးတောက် စက်ဝိုင်း" ဟု ခေါ်သော ပုန်းကွယ်လက်နက်တစ်မျိုးကို သွန်းလုပ်ရန် အထောက်အကူပြုမည်ဖြစ်သည်။

အမည်အတိုင်းပင် ထိုလက်နက်သည် မိုးကြိုးနှင့် မီးဓာတ် နှစ်မျိုးလုံး ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းအတွင်းသို့ 'ဒိုချီ' စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းကာ ပစ်ပေါက်လိုက်ပါက 'ဒိုရှီ' အဆင့်ရှိသူပင်လျှင် သတိမထားမိပါက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနိုင်ပြီး အသက်ပင် ဆုံးရှုံးနိုင်ချေရှိသည်။

ရွှေဒင်္ဂါး ၇၀၀ သာ ရှိသဖြင့် မော့ယွီ၏ ရန်ပုံငွေမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည်။ ကျင့်ကြံမှုအတွက် လိုအပ်သော အရင်းအမြစ်များကို မဝယ်ယူမီ သူ၏ ငွေကြေးကို အရင်ပွားများအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအတွက် "မိုးကြိုးမီးတောက် စက်ဝိုင်း" သည်ပင် အဖြေဖြစ်သည်။

ရှန်းရှောင်းတိုက်ကြီးတွင် ဆေးဆရာများကဲ့သို့ပင် 'လက်နက်သွန်းလုပ်သူ' များမှာလည်း အလွန် လေးစားခြင်း ခံရသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝတွင် မော့ယွီသည် ထူးချွန်သော လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး မဟာဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤပုန်းကွယ်လက်နက်ကို ဖန်တီးခြင်းမှာ သူ့အတွက် ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဝူတန်မြို့တွင် ကြေးစားစစ်သည်များ ပေါများသဖြင့် ဤကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော လက်နက်ကို အလွယ်တကူ ရောင်းချနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

အစီအစဉ်အတိုင်း မော့ယွီသည် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို စတင် ဝယ်ယူတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤပစ္စည်းများသည် ဒိုချီတိုက်ကြီးတွင် အတော်အတန် အတွေ့ရများသော ပစ္စည်းများဖြစ်ရာ တစ်နာရီအတွင်း အားလုံး စုံလင်သွားခဲ့သည်။

ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူပြီးနောက် မူလကရှိသော ရွှေဒင်္ဂါး ၇၀၀ မှာ ၂၀၀ သာ ကျန်တော့သည်။ သို့သော် မော့ယွီ စိတ်ဓာတ်မကျပေ။ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း လူငယ်လေးက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုတော့ ငွေရှာဖို့ အချိန်ရောက်ပြီပေါ့။"