အခန်း (၄၈) - သားရဲမီးလျှံ ‘မှောင်မိုက်ဝံပုလွေမီးလျှံ’ အား ဝါးမြိုခြင်း

"ဟဲဟဲ... ခွေးကောင်လေး၊ ဒီနေ့တော့ မင်းရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် နောင်တရစေရမယ်"

ရှောင်ယန်က စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျာလီပိက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကြားတွင် စိမ်းဖျော့ဖျော့ ဒိုချီစွမ်းအင်များ လျင်မြန်စွာ စုစည်းလာတော့သည်။ ကျာလီပိသည် ကိုယ်နေဟန်ထား မပျက်ဘဲ လက်ဖဝါးကို လက်သည်းသဏ္ဌာန် ကွေးညွတ်လိုက်ရာ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် စူးရှသော ဒိုချီဆူးချွန် ဆယ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် ရက်စက်သော အပြုံးနှင့်အတူ လေထုကို ခွဲခြမ်းသွားသည့် ရှူးခနဲအသံနှင့်အတူ ရှောင်ယန်ထံသို့ အားပြင်းစွာ ကုတ်ဆွဲတိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

ရှောင်ယန်ကလည်း ကိုယ်တွင်းရှိ ဒိုချီများကို လှုံ့ဆော်ကာ လက်ထဲရှိ သံတုတ်ကို လေးညှို့မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းအလား ကျာလီပိ၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ချိန်ရွယ်၍ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

သံတုတ်က သူ့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော်လည်း ကျာလီပိက အထင်အမြင်သေးစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် စိမ်းဖျော့ဖျော့ ဒိုချီများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လက်ဖဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေထုထဲတွင် လေပွေငယ်အချို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သံတုတ်သည် ထိုလေပွေများအတွင်း ဖြတ်သန်းသွားစဉ် အရှိန်အဟုန်အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ကျာလီပိ၏ ဦးခေါင်းနှင့် လက်မဝက်ခန့်အကွာတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ အားမပါဘဲ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

တိုက်ပွဲစတင်သည်နှင့် ဘေးမှ ကြည့်ရှုနေသူများအားလုံး မျက်တောင်မခတ်တမ်း စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် ရှောင်ယန်က အစပိုင်းမှာပင် အရေးနိမ့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လူအများက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းကြတော့သည်။ ရှောင်ယန်၏ ထူးချွန်မှုက သက်တမ်းနုလွန်းသေးရာ အတွေ့အကြုံရင့် ကျာလီပိကို ယှဉ်ရန်မှာ ကြက်ဥနှင့် ကျောက်တုံးကို တိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။

ထို့ကြောင့် လူအများ၏ အကြည့်တို့က မော့ယွီထံသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားလာနိုးနှင့် မျှော်လင့်နေကြသည်။ မော့ယွီကမူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပြဘဲ ရှောင်ယန် နောက်ဆုတ်သွားသည်ကို အေးဆေးစွာ ကြည့်နေသည်။ ရှောင်ယန်၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို သူ့ထက် ပိုသိသူ မရှိပေ။ ဤကောင်လေးသည် အရေးမကြီးဘဲနှင့် သူ၏ စွမ်းအားအစစ်ကို မည်သည့်အခါမျှ ထုတ်ပြလေ့မရှိ။

"ဟဲဟဲ... ဆက်ကြည့်မနေနဲ့တော့၊ မင်းတို့ ရှောင်မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက အပြောပဲရှိတဲ့ အကောင်တွေပါ"

ရှောင်ယန် အသာစီးရမခံရသည်ကို မြင်သောအခါ လျူရှီက မော့ယွီကို အထင်သေးစွာ ကြည့်၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် မော့ယွီသည်လည်း ရှောင်ယန်ကဲ့သို့ပင် သူ့လက်ထဲတွင် ရှုံးနိမ့်သွားမည့်သူသာ ဖြစ်သည်။

"မင်းက ဆေးဆရာ မလုပ်သင့်ဘူး၊ လူပြက်ပဲ လုပ်သင့်တယ်... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ထက် မင်းရဲ့ မျက်နှာပေးက ပိုပြီး ပြောင်မြောက်နေလို့ပဲ"

မော့ယွီ၏ အေးစက်သော အကြည့်များထဲတွင် ရွံရှာမှုများ ယှက်သန်းသွားသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးကာ မောက်မာနေတတ်သော ဤကဲ့သို့သော လူစားမျိုးကို သူ အမြင်ကတ်ဆုံးပင်။

"မင်းရဲ့ စွမ်းအားကလည်း မင်းရဲ့ လျှာလိုပဲ ထက်မြက်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်!"

လျူရှီ၏ မျက်ဝန်းများ မှောင်မှောင်သွားကာ ညာလက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ နီရဲသော ဒိုချီစွမ်းအင်များက လက်သီးပေါ်တွင် စုစည်းလာပြီး လေပွေငယ်တစ်ခုသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဟွမ်အဆင့် (အဆင့်နိမ့်) ဒိုချီကျင့်စဉ် - မီးလျှံသံမဏိလက်သီး!"

သူ၏ လက်သီးက လေထုကို ခွဲခြမ်းကာ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်နှင့်အတူ မော့ယွီထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ မော့ယွီသည် မိမိထံသို့ ဦးတည်လာသော ဖိအားကို အေးဆေးစွာ ရင်ဆိုင်နေသည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဒိုချီများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ညာဘက်လက်မောင်းပေါ်ရှိ မိုးကြိုးပုံရိပ် (၁၅) ခုက တောက်ပလာသည်။

"မိုးကြိုးခန္ဓာ!"

မော့ယွီသည် အလွန်အေးဆေးသော အမူအရာဖြင့် ‘မိုးကြိုးခန္ဓာ’ ကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ လူအများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူ၏ လက်သီးက လျူရှီ၏ လက်သီးနှင့် တည့်တည့် တိုးမိသွားတော့သည်။

လက်သီးချင်း ထိတွေ့မိသည်နှင့် မော့ယွီ၏ လက်မောင်းမှ မိုးကြိုးဒိုချီများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လျူရှီ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

"ဘုန်း!"

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အသံသည် ထိတွေ့မှုဗဟိုချက်မှ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

"ဂျွပ်!"

အရိုးကျိုးသံနှင့်အတူ လျူရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

"ကြယ် ၅ ပွင့် ဒိုကျဲ လား?"

ဘေးမှ ကြည့်နေသော ကြေးစားစစ်သည်များမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ အသာစီးရနေသည်ဟု ထင်ရသော လျူရှီသည် လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် လွင့်ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ရှောင်ယန်နှင့် ကျာလီပိတို့ပင် တိုက်ပွဲကို ခဏရပ်၍ အံ့ဩမှင်သက်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

"အစ်ကို မော့ယွီကတော့ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ လူသားပဲ" ရှောင်ယန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အနားတွင် ရပ်နေသော ရှောင်ယုမှာလည်း လျူရှီ အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်နေသည်။ မော့ယွီ ရှုံးမည်မဟုတ်ဟု သူမ ယုံကြည်ထားသော်လည်း ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ပြီးတော့ ကြယ် ၅ ပွင့် ဒိုကျဲ... သူ၏ စွမ်းအားက ဤမျှအထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်လား?

ရှောင်ရွှမ်းအာကလည်း မော့ယွီကို အံ့ဩစွာ ကြည့်နေသည်။ ဤဝမ်းကွဲအစ်ကိုတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေသည်မှာ သိသာလှပေသည်

"ဟွန့်... ငါရှုံးပြီလို့ မမှတ်လိုက်နဲ့ဦး!"

ထိုစဉ် လျူရှီသည် မြေပြင်မှ ခက်ခဲစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေပြီး မော့ယွီကို အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် စိမ်းရင့်ရောင် မီးလျှံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုမီးလျှံ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကွင်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ တင်းမာသွားတော့သည်။

"ဒါက... သားရဲမီးလျှံလား?" မော့ယွီက မီးလျှံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သားရဲအငွေ့အသက်ကို ခံစားမိကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း အနည်းအကျဉ်းတော့ သိသားပဲ" လျူရှီက ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ "ဒါက 'မှောင်မိုက်ဝံပုလွေမီးလျှံ' ပဲ။ ငါ ပထမအဆင့် ဆေးဆရာဖြစ်တုန်းက ငါ့ဆရာ ပေးခဲ့တဲ့ သားရဲမီးလျှံပေါ့။ သားရဲမီးလျှံတွေထဲမှာ ဒါက အတော်လေး အစွမ်းထက်တယ်။ ဒီနေ့တော့ ဒီမီးလျှံအောက်မှာ သေရမှာကို မင်း ဂုဏ်ယူသင့်တယ်"

လျူရှီသည် အခြေအနေမလှသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အမုန်းတရားက ပို၍ပင် တောက်လောင်လာသည်။ မော့ယွီကမူ လျူရှီ၏ ကြွားလုံးကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ မီးလျှံကိုပင် သူ ဂရုမစိုက်သည်မှာ၊ ဤကဲ့သို့ သာမန် သားရဲမီးလျှံကို အဘယ်မှာ ကြောက်ရမည်နည်း။

"ကဲ... မင်းရဲ့ သားရဲမီးလျှံက ဘာလုပ်နိုင်မလဲ ကြည့်ရတာပေါ့"

မိမိ၏ မီးလျှံကို မော့ယွီက အထင်မကြီးသည်ကို မြင်သောအခါ လျူရှီမှာ ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်သွားတော့သည်။

"သေလိုက်တော့ ခွေးကောင်!"

လျူရှီသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ ကိုယ်တွင်းရှိ ဒိုချီများကို လက်ထဲရှိ မီးလျှံထဲသို့ အစွမ်းကုန် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ မီးလျှံသည် ပို၍ မှောင်မိုက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာပြီးနောက် မော့ယွီထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

လျူရှီ၏ အားပြင်းသော တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်သောအခါ မော့ယွီက ဤလူသည် အသက်လုတိုက်ခိုက်လျှင် အတော်အတန် အားရှိသည်ဟု ဝန်ခံလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ထိုစိမ်းရင့်ရောင် မီးလျှံကို မြင်သောအခါ မော့ယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဝါးမြိုလိုစိတ် ပြင်းပြလာသည်။

"ကြက်သွေးရောင် ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်း မိုးကြိုး!"

မော့ယွီ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ကြက်သွေးရောင် လျှပ်စီးများ ဝင်းခနဲ လက်သွားပြီး 'မှောင်မိုက်ဝံပုလွေမီးလျှံ' ထံသို့ ဦးတည်သွားသည်။ လျူရှီက မော့ယွီ ရှောင်တိမ်းခြင်းမပြုသည်ကို မြင်သောအခါ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်! လာ... သေလိုက်စမ်း!"

သူ့အမြင်တွင် မော့ယွီမှာ သေတွင်းထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ဆင်းလာခြင်းပင်။ သို့သော် သူ ကြာကြာ မရယ်နိုင်လိုက်ပေ။ မိုးကြိုးနှင့် မီးလျှံတို့ ထိတွေ့မိသည်နှင့် လျူရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ မီးလျှံမှာ သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်ထွက်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဝါးမြိုစမ်း!"

မော့ယွီ၏ စေခိုင်းမှုနှင့်အတူ 'မိုးကြိုးဝိညာဉ်' က သားရဲမီးလျှံကို စတင် ဝါးမြိုတော့သည်။ မိုးကြိုးဝိညာဉ်သည် အစပျိုးအဆင့်မှာသာ ရှိသေးသော်လည်း သာမန် သားရဲမီးလျှံထက်မူ များစွာ အစွမ်းထက်လှသည်။ အဆင့်မြင့် သားရဲတစ်ကောင်က အဆင့်နိမ့် သားရဲကို ဖိနှိပ်သကဲ့သို့ပင် မိုးကြိုးဝိညာဉ်သည် သားရဲမီးလျှံကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုသွားလေသည်။

လျူရှီ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားကာ မီးလျှံကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရတော့ပေ။ သူသည် မော့ယွီကို ငရဲမှ တက်လာသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အလား ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေရုံမှအပ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့။

"ဟဲဟဲ... မင်းရဲ့ လက်ဆောင်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လျူရှီ"

ခဏအကြာတွင် သားရဲမီးလျှံအားလုံးကို ဝါးမြိုပြီးနောက် မော့ယွီက သူ၏ မိုးကြိုးများကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးပြလိုက်လေတော့သည်။