အခန်း (၄၇) - ရှောင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အရူးညီနောင်?
မော့ယွီသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လျူရှီနှင့် ကျာလီအောက်တို့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒေါသနှင့် အရှက်နံဘေးကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေသော ရှောင်ယွီဘက်သို့ ခေါင်းအနည်းငယ်စောင်းကာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဩဇာပါသော်လည်း နူးညံ့သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“မစိုးရိမ်နဲ့... ငါဒီမှာရှိနေသရွေ့ မင်းဘေးကင်းစေရမယ်”
မော့ယွီ၏ ထိုကဲ့သို့ ယောက်ျားပီသစွာ ကာကွယ်ပေးမှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ယုမှာ ခဏတာ မှင်တက်သွားရသည်။ ပါးပြင်ထက်က အနီရောင်များမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ဟိုဟိုဒီဒီကစားရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။
“အပြင်ထွက်လာတုန်း ရှန်းအာနဲ့ ဆုံလို့လေ... သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျှောက်ကြည့်ချင်တယ်ဆိုတာနဲ့ လိုက်လာပေးတာ... ဒီကောင်စုတ်တွေနဲ့ တိုးမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”
မော့ယွီက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူမတို့ဘေးနားရှိ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးငယ်ဘက်သို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်သည်။
“မင်းရော... အဆင်ပြေရဲ့လား”
ထိုမိန်းကလေးငယ်က နူးညံ့သော အပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ် မော့ယွီဝမ်းကွဲအစ်ကို... အစ်ကိုက အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ...”
ရှန်းအာ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အသံတစ်သံက ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ဝင်လာသည်။
“ခုနက ငါ့ရှောင်မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို လက်ဖျားနဲ့ ထိတဲ့ကောင်တွေအားလုံး... သူတို့ရဲ့ ကိုယ်လက်အင်္ဂါတွေကို အသေအလဲ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်စမ်း!”
ထိုအမိန့်သံနှင့်အတူ သံတုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ရှေ့သို့ တက်လာသည်။ သူ့နောက်တွင်လည်း သံတုတ်ကိုယ်စီ ကိုင်ထားသော ထွားကျိုင်းသည့် လူရွယ်အယောက် နှစ်ဆယ်ခန့် ပါလာ၏။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ အမိန့်အဆုံးတွင် ရှောင်မျိုးနွယ်စုမှ လူများမှာ ရက်စက်သော အပြုံးများဖြင့် ကျာလီမျိုးနွယ်စု၏ အစောင့်များကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
“အစ်ကို ရှောင်ယန်!”
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ရှန်းအာ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းသာအားရ တောက်ပသွားပြီး သူ့ထံသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားလေသည်။ ၎င်းကိုမြင်သောအခါ မော့ယွီနှင့် ရှောင်ယွီတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ ရှောင်ယန်နှင့် ရှန်းအာတို့၏ ပွင့်လင်းသော သံယောဇဉ်နှင့်မတူဘဲ မော့ယွီနှင့် ရှောင်ယုတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးပြီး အလှမ်းဝေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်နွှယ်မှုမှာ သိသိသာသာ တိုးမြှင့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“မော့ယွီဝမ်းကွဲအစ်ကို... အစ်ကိုရောက်လာတာ တော်သေးတာပေါ့” ရှောင်ယန်က ရှန်းအာ ဘေးကင်းကြောင်း သေချာမှ မော့ယွီကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ငါလည်း မင်းထက် နည်းနည်းပဲ စောရောက်တာပါ” မော့ယွီက အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဟင်း... နောက်ဆုံးတော့ ရှောင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ နဂါးနှစ်ကောင်လုံး ထွက်လာပြီပေါ့လေ!” ကျာလီအောက်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုလေးယောက်မှာ ဘေးလူမရှိသကဲ့သို့ အေးအေးလူလူ စကားပြောနေကြသည်ကို ကြည့်ပြီး သူ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
“သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ” လျူရှီ၏ အကြည့်များမှာလည်း မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်သွားသည်။ လှပသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ လူငယ်နှစ်ဦးဘေးတွင် ကပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူ့အတွက် ကြည့်ရဆိုးလှသည်။
“အစ်ကိုလျူရှီ... သူတို့နှစ်ယောက်က ရှောင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ‘နဂါးအမြွှာ’ လို့ ခေါ်ကြတဲ့သူတွေပဲ။ အနက်ရောင်နဲ့က ရှောင်ယန်၊ အစိမ်းရောင်နဲ့က မော့ယွီ... ဟို မိုးကြိုးမီးတောက်လုံးတွေ လုပ်တဲ့ကောင်လေ” ကျာလီအောက်က လျူရှီကို မဲ့ပြုံးဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“အော်... လူပြောများနေတဲ့ အဆင့်မရှိတဲ့ လက်နက်ပြုပြင်သူဆိုတာ ဒါလား” လျူရှီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ယု၏ ချောမောသောမျက်နှာထက်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် မော့ယွီကို သူမဘဝ၏ အရေးအကြီးဆုံးလူတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူထားပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို စော်ကားခြင်းမှာ သူမကို ဒေါသထွက်စေရန် လုံလောက်လှသည်။ အနီးရှိ ရှောင်ယန်နှင့် ရှန်းအာတို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း အေးစက်သွားကြသည်။ ရှောင်မျိုးနွယ်စုသည် ကျာလီမျိုးနွယ်စုကို အသာစီးပြန်ရလာခြင်းမှာ မော့ယွီ၏ မိုးကြိုးမီးတောက်လုံးများကြောင့် ဖြစ်ရာ သူ့ကို စော်ကားခြင်းသည် ရှောင်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို စော်ကားခြင်းနှင့် အတူတူပင်။
မော့ယွီသည် ရှောင်ယု၏လက်ကို အသာအယာပုတ်ကာ စိတ်အေးအေးထားရန် ချော့လိုက်ပြီး လျူရှီကို တည်ငြိမ်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ဟောဒီဆေးဝါးတွေဆိုတာကလည်း အနိမ့်စား ဆေးဝါးတွေပဲ ဖော်စပ်နိုင်တာပုံရတယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သိပ်ပြီး ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး”
မော့ယွီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြေးစားစစ်သည်များမှာ တဝါးဝါး ရယ်မောကြတော့သည်။ ကျာလီမျိုးနွယ်စု၏ အမြတ်ကြီးစားမှုကို ခံခဲ့ရသည့်အတွက် သူတို့မှာ ဆေးဝါးဖော်စပ်သူအပေါ် အငြိုးရှိနေကြရာ မော့ယွီ၏ လှောင်ပြောင်မှုမှာ သူတို့အတွက် ရင်ထဲက အပူကို ထုတ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ လက်နက်ပြုပြင်သူနှင့် ဆေးပညာရှင်တို့၏ အားပြိုင်မှုကို မြင်ရသည်မှာလည်း ရှားပါးလှသည်။
ရယ်သံများကြားတွင် လျူရှီ၏မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာသည်။ သူက မော့ယွီကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း “ဆေးပညာနဲ့ လက်နက်ပြုပြင်ခြင်းကို နှိုင်းယှဉ်ဖို့ ခက်ခဲပေမဲ့... အစစ်အမှန် ခွန်အားနဲ့ အဆုံးအဖြတ်ပေးရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ ငါနဲ့မင်း စိန်ခေါ်ပွဲ လုပ်ကြမယ်... မင်းရဲ့စကားတွေက ပိုမာသလား၊ မင်းရဲ့အရည်အချင်းက ပိုမာသလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ... ရှောင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပါရမီရှင်ဆိုတဲ့ကောင်... မင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်ခံရဲ့လား”
“အရှက်မရှိလိုက်တာ!” ရှောင်ယွီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မင်းအသက်က နှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီ၊ ပြီးတော့ မင်းက ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက်လေ! ဒီလိုစိန်ခေါ်ပွဲမျိုးကို ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ ကမ်းလှမ်းတာလဲ။ အရှက်မရှိဘူး!”
ဆေးပညာရှင်များသည် ဆေးဝါးများကို အမြဲတမ်း လက်ဝယ်ရှိထားသဖြင့် သာမန်ကျင့်ကြံသူများထက် အဆင့်တက်မြန်သည်ကို လူတိုင်းသိကြသည်။ ထို့ပြင် လျူရှီမှာ မော့ယွီထက် အသက်လည်း အများကြီး ကြီးနေသဖြင့် ဤစိန်ခေါ်ပွဲမှာ မည်သို့မျှ မမျှတပေ။
ရှောင်ယု၏ ကန့်ကွက်မှုကို ကြားသောအခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြေးစားစစ်သည်များမှာလည်း ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ကြပြီး လျူရှီကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်ကြသည်။ သို့သော် လျူရှီက မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း မော့ယွီ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ...
“ဟုတ်တယ်... ငါက မင်းထက် အသက်ကြီးတယ်၊ ပြီးတော့ ငါက 'ကြယ်ခြောက်ပွင့် ဒိုကျဲ' အဆင့်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံဖို့ ကြောက်နေတယ်ဆိုရင်တော့... ဟို လက်နက်ပြုပြင်သူဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ။ မင်းက သူရဲဘောကြောင်တဲ့ ကောင်တစ်ယောက်ပဲ”
ကြယ်ခြောက်ပွင့် ဒိုကျဲ? ရှောင်ယု သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ မော့ယွီကို စိန်ခေါ်မှုလက်မခံရန် သူမ တားလိုက်နိုင်၍ တော်သေးသည်ဟု တွေးမိ၏။ ကြယ်ခြောက်ပွင့် ဒိုကျဲဆိုသည်မှာ လူငယ်မျိုးဆက်များထဲတွင် အင်အားကြီးမားသော ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် မော့ယွီကို ပြဿနာကြီးမှ ရှောင်လွှဲပေးနိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင် လူငယ်လေး၏ တည်ငြိမ်သောအသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်းက လက်နက်ပြုပြင်သူတွေကို တော်တော်လေး အမြင်ကတ်နေပုံရတယ်။ အဲဒီလိုမှတော့... မင်းရဲ့စိန်ခေါ်မှုကို ငါလက်ခံတယ်”
မော့ယွီ၏ အဖြေကြောင့် လျူရှီမှာ ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုမှာ သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန့်ကားသွားသည်။
“မင်းက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးတာပဲ... ငါ့ကိုတော့ အပြစ်မတင်နဲ့!”
မော့ယွီက စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်သည်ဟု ကြားသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်ကာ ဆူညံသွားကြသည်။ မော့ယွီ မည်မျှပင် ပါရမီထူးစေကာမူ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကွာခြားချက်မှာ လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်သော အရာပင်။
ထိုအံ့ဩစရာ မကုန်သေးမီမှာပင် ကျာလီအောက်က ရှန်းအာနှင့် စကားပြောနေသော ရှောင်ယန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဒေါသမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူက လက်ညှိုးထိုးကာ...
“ရှောင်ယန်... မင်းလည်း အခုတလော တော်တော်တိုးတက်လာပြီး မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမှိုက်မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ငါကြားတယ်။ မင်းလည်း လူလားမြောက်တဲ့ အခမ်းအနား ပြီးသွားပြီဆိုတော့... မင်းကိုပါ ငါစိန်ခေါ်မယ်၊ ဘယ်လိုလဲ”
ဤကြေညာချက်က ကျာလီမျိုးနွယ်စု၏ အရှက်မရှိမှုကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။ ကိုယ့်ထက် ငယ်သူကို စိန်ခေါ်ရသည်မှာ အရှက်ရစရာ ကောင်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုမှာမူ တစ်ဆက်တည်း နှစ်ယောက်လုံးကို စိန်ခေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား?
ရှောင်ယန်က ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု လူအုပ်ကြီးက မျှော်လင့်ထားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျာလီအောက်မှာ 'ကြယ်သုံးပွင့် ဒိုကျဲ' ဖြစ်ပြီး အသက် (၁၇) နှစ်သာရှိသေးသော ရှောင်ယန်မှာ လူလားမြောက်သည့် အခမ်းအနား ပြီးမြောက်ကာစသာ ရှိသေးသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်ကာ ပြောလိုက်ခြင်းပင်။
“မင်းရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို ငါလက်ခံတယ်!”
ဘေးလူများမှာ သူတို့ကြားလိုက်ရသည်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ ပထမဆုံး မော့ယွီက ကြယ်ခြောက်ပွင့် ဒိုကျဲ၏ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံခဲ့ပြီး၊ ယခု ရှောင်ယန်ကလည်း ကြယ်သုံးပွင့် ဒိုကျဲကို ရင်ဆိုင်ရန် လက်ခံလိုက်ပြန်သည်။ ရှောင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ နဂါးအမြွှာက ရူးသွားကြတာလား?
ရှောင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အရူးညီနောင်?
ရှောင်ယု၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားသည်။ မော့ယွီ၏ ခွန်အားကို သူမ အတိအကျ မသိသော်လည်း သူသည် ရိုးရှင်းသူမဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က သူသည် သူမကို လွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ယူခဲ့ဖူးသည်။ သူကိုယ်တိုင်က စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံရဲသည်ဆိုကတည်းက သူ၏ လက်ဖျားတွင် ထူးခြားသော အစွမ်းတစ်ခုခု ရှိနေရပေမည်။ သို့သော် ရှောင်ယန်? လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကမှ သူ၏အဆင့်မှာ ဒိုချီ (အဆင့်နိမ့်) အဆင့် ၈ မှာပဲ ရှိသေးတာလေ။ သူ့ရဲ့ ဒီရုတ်တရက် ယုံကြည်မှုတွေက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ?
“ဝမ်းကွဲညီ ရှောင်ယန်... မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေက တော်တော်လေး မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာပုံရတယ်နော်” ရှောင်ယန် စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မော့ယွီက အေးအေးလူလူ ဆိုလိုက်သည်။
“ဟီးဟီး... ကျွန်တော်က ဝမ်းကွဲအစ်ကို မော့ယွီနောက်ကို အများကြီး လိုက်ရဦးမှာပါ” ရှောင်ယန်က ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
မော့ယွီသည် ကြယ်ခြောက်ပွင့် ဒိုကျဲနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ရှောင်ယန်ကို ယုံကြည်မှုများ ရရှိစေခဲ့ပြီး ကျာလီအောက်၏ စိန်ခေါ်မှုကို မဆိုင်းမတွ လက်ခံရန် တွန်းအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုကို မြင်သောအခါ ကျာလီအောက်နှင့် လျူရှီတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ကျာလီမျိုးနွယ်စုသည် မော့ယွီကို ဒုက္ခပေးရန် အချိန်အတော်ကြာ ကြံစည်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ အခွင့်အရေးမရခဲ့ပေ။ ယနေ့တွင်မူ မော့ယွီကို ချေမှုန်းနိုင်ရုံသာမက ရှောင်ယန်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ရှင်းပစ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသော အစီအစဉ်ပင်။
မျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ အနာဂတ်သည် မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များအပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ အကယ်၍ ရှောင်မျိုးနွယ်စု၏ နဂါးနှစ်ကောင်လုံးသာ အညှိုးခံလိုက်ရမည်ဆိုပါက ရှောင်မျိုးနွယ်စုသည်လည်း... သွားပြီသာ မှတ်ပေတော့!