အခန်း (၄၂) - ယောင်လောင်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောဆိုခြင်း

ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူ အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်ကျန့်နှင့် အကြီးအကဲ သုံးဦးစလုံးမှာ နေရာမှ ခုန်ထသလို ထရပ်လိုက်ကြပြီး ခရီးဦးကြိုဆိုရန် အပြေးအလွှား လှမ်းလာကြသည်။ ရှောင်ကျန့်က ရိုသေကိုင်းညွတ်စွာဖြင့် -

"ဆရာကြီး... မိသားစုကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာကြောင့် လူကြီးမင်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မကြိုဆိုနိုင်ခဲ့တာ ခွင့်လွှတ်ပေးပါခင်ဗျာ"

"ဟဲဟဲ... အားနာစရာမလိုပါဘူး" ဝတ်စုံနက်အောက်မှ အိုမင်းရင့်ရော်သော်လည်း ခန့်ညားတည်ငြိမ်သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှောင်ကျန့်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြရင်း အကြီးအကဲ သုံးဦးကိုလည်း မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် လမ်းဘေးသို့ အသာဖယ်ပေးကာ "ကြွပါ ဆရာကြီး... ဂုဏ်ထူးဆောင် နေရာမှာ ထိုင်ပါဦးခင်ဗျာ" ဟု ဖိတ်မန္တပြုလိုက်သည်။ ဝတ်စုံနက်လူသားက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ကာ အားနာခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းဆောင်နေရာ၏ ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

ထိုစဉ် ဝတ်စုံနက်လူသားကို ဂရုမထားဘဲ ရှောင်ယုက သူမ၏ သွယ်လျလှပသော ခြေတံရှည်များဖြင့် လှပစွာ လှမ်းလျှောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အံ့သြဝမ်းသာမှုများဖြင့် တောက်ပနေပြီး မော့ယွီကို စိုက်ကြည့်ကာ -

"မော့ယွီ... မင်းမှာ ဒီလောက်အစွမ်းတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"ဟဲဟဲ... ကျွန်တော်က ကံကောင်းလို့ ဆရာကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့ရရုံပါ" မော့ယွီက ထိုအကြောင်းကို အကျယ်တဝံ့ မပြောချင်သဖြင့် ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝတ်စုံနက်လူသားကို ကြည့်ကာ တမင်တကာ မေးလိုက်၏။ "ဒါနဲ့... ဒီလူကြီးမင်းက ဘယ်သူလဲဟင်"

မော့ယွီ၏ အမေးကြောင့် ရှောင်ယု၏ မျက်လုံးအစုံမှာလည်း ဝတ်စုံနက်လူသားထံ ရောက်ရှိသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် -

"ဒါက လေလံရုံးမှာ ငါတို့မိသားစုနဲ့ ဆုံခဲ့တဲ့ ဆရာကြီးလေ။ ရှောင်ယန်နဲ့လည်း တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်း ပတ်သက်မှုရှိတယ်လို့ ကြားတယ်"

"ဒီဆရာကြီး တကယ်ပဲ ရှောင်မျိုးနွယ်စုကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ပြောခဲ့တာတွေဟာ အလကားမဟုတ်ဘူးပဲ။ သူနဲ့ မင်းရဲ့အကူအညီသာ ရှိရင် ငါတို့မိသားစုရဲ့ အကျပ်အတည်းက အဆင်ပြေပြေ ပြေလည်သွားမှာပါ"

မော့ယွီကတော့ ထို "ဆရာကြီး" ဆိုသူမှာ ရှောင်ယန် (သို့မဟုတ်) ယောင်လောင်မှန်း သိနေသော်လည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... ဆရာကြီးခင်ဗျာ၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ရှောင်မျိုးနွယ်စုကို ကြွမြန်းလာတဲ့ အကြောင်းရင်းလေး သိပါရစေ" ရှောင်ကျန့်က နွေးထွေးသော လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို ကိုယ်တိုင်တည်ခင်းရင်း ပြုံးရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။

ထိုအမေးကို ကြားသောအခါ "ဆရာကြီး" ယောင်လောင်က ရှောင်မျိုးနွယ်စု တစ်ဝိုက်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ မူလက သူထင်ထားသည်မှာ ကျာလီမျိုးနွယ်စု၏ ယုတ်မာသော စီးပွားရေး တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရှောင်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေလိမ့်မည် ဟုဖြစ်သည်။ ရှောင်ယန်၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် မိသားစုအကျပ်အတည်းကို ကူညီဖြေရှင်းပေးရန် သူ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိလေထုမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မသာယာသော်လည်း လူတိုင်း၏မျက်နှာတွင် ယုံကြည်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုများ အထင်းသား ရှိနေသည်။

‘ရှောင်မျိုးနွယ်စုက စီးပွားရေးပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု တွေ့သွားတာများလား’ ဟု ယောင်လောင် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဟဲဟဲ... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရှောင်၊ ရှောင်မျိုးနွယ်စုဟာ အခုတလော ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စက ခေါင်းထဲသိပ်ထည့်ထားပုံ မရဘူးပဲ" အခြေအနေကို ခန့်မှန်းရခက်သဖြင့် ယောင်လောင်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်တော့သည်။

ရှောင်ကျန့်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုဟာ ကျာလီမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ခံနေရပြီး လုပ်ငန်းတွေရဲ့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါတယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ဝူတန်မြို့မှာ ဒုတိယတန်းစား အင်အားစုအဆင့်ထိ ကျဆင်းသွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ကျွန်တော်တို့ ရှောင်မျိုးနွယ်စုကို အပစ်ပယ်သေးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ် မော့ယွီက လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ လက်နက်ပညာရှင်တစ်ယောက်ဆီကနေ ‘မိုးကြိုးမီးတောက် ပုတီးစေ့’ ထုတ်လုပ်နည်းကို သင်ယူခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ အခု မိသားစုစီးပွားရေးကို ပြန်လည်ထိန်းညှိနိုင်ခဲ့တာပါ"

"အို..." ယောင်လောင် အံ့သြသွားသည်။ အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေပုံရသည့် မော့ယွီတွင် ဤကဲ့သို့ အစွမ်းမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ လက်နက်ပညာရှင် ဆိုသည်မှာ ဆေးပညာရှင် လောက် နာမည်မကြီးသော်လည်း အတတ်ပညာပိုင်းတွင်တော့ လျော့တွက်၍မရပေ။ သို့သော်လည်း အတတ်ပညာ ရှားပါးမှုနှင့် လက်ဆင့်ကမ်း အမွေပေးမှု နည်းပါးခြင်းတို့ကြောင့် ဆေးပညာရှင်များလောက် လူသိမများခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဆေးပညာရှင်များကဲ့သို့ပင် မီးဓာတ် ‘ဒိုချီ’ (ရှိသူများသာ လက်နက်ပညာရှင် ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် လျှပ်စီးဓာတ် ‘ဒိုချီ’ ရှိသော မော့ယွီက မည်သို့ ဖန်တီးနိုင်သနည်း။ ‘တစ်နေရာရာမှာ အောင်းနေတဲ့ ဆရာကြီးတစ်ယောက်ယောက်က လျှပ်စီးဓာတ်ကို အခြေခံတဲ့ လက်နက်ဖန်တီးနည်းကို ဖော်ထုတ်လိုက်တာများလား’ ဟု သူ တွေးတောမိသွားသည်။

"ဟဲဟဲ... ငါနဲ့ ရှောင်မျိုးနွယ်စုက ရင်းနှီးမှု သိပ်မရှိလှပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သခင်လေးနဲ့တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ရှောင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ‘အမြွှာနဂါး’ ထဲက ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကလည်း ဒီလောက်ထိ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ရှောင်ယန်နဲ့တော့ ငါတွေ့ပြီးပြီ၊ အခုတော့ ဒီသူငယ်လေးနဲ့ပါ တွေ့ချင်မိတယ်" ဝတ်စုံနက်လူသားက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ရှောင်ကျန့်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး မော့ယွီကို အမြန်လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ယောင်လောင်က သူ့ကိုတွေ့ချင်သည်ဆို၍ မော့ယွီ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း ရိုသေစွာဖြင့် လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"မျိုးဆက်သစ် မော့ယွီက စီနီယာအဘိုးကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်"

မော့ယွီအတွက် ယောင်လောင်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ နိမ့်ပါးသော အခြေအနေမှ ရှောင်ယန်ကို ‘မီးနတ်ဘုရားဧကရာဇ်’ ဖြစ်လာသည်အထိ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ပြီး ‘မဟာလောကဓာတ်ကြီး’ တစ်ခုလုံးကို တုန်ဟိန်းစေခဲ့သည့် ဤလူကြီးမင်းကို သူ အလွန်ပင် လေးစားမိသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် မော့ယွီ အားကျမိဆုံးအရာမှာ ရှောင်ယန်၏ နောက်ကွယ်မှ အားကိုးရာဖြစ်သော ယောင်လောင်၏ အစွမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ရှောင်ယန်သည် ယောင်လောင် သူ့နောက်တွင် ရှိနေသည်ဟု ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ ယောင်လောင်သာ ကိုယ်တိုင်ဝင်ပါလျှင် ‘ဒိုဟွမ်’ အဆင့်ပင်လျှင် သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤဘဝတွင်တော့ မော့ယွီမှာ ထိုကဲ့သို့ အားကိုးရာ မရှိပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည်လည်း ရှောင်ယန်ကဲ့သို့ပင် ယောင်လောင် သို့မဟုတ် ဟော့ဇုန်း ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သည့် ဝိညာဉ်ခန္ဓာတစ်ခုကို အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ရှာဖွေရန် စဉ်းစားမိသည်။ ကံကောင်းလျှင် သူလည်း တစ်ယောက်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ဟဲဟဲ... မင်းက ရှောင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ‘အမြွှာနဂါး’ ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မော့ယွီလား။ ရှောင်ယန်ဆီကနေ မင်းအကြောင်း ခဏခဏ ကြားဖူးပါတယ်။ ချီးကျူးစရာပဲ... တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပဲ။ မင်းဟာ တကယ်ကို ပါရမီရှိတဲ့သူပဲ၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မင်းရဲ့နာမည်က ကျော်ကြားလာမှာ အသေအချာပဲ" ယောင်လောင်က ရုတ်တရက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ ရိုးသားသော ချီးမွမ်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုစကားကြောင့် ဝတ်စုံနက်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် လူငယ်လေးမှာ အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်သွားရသည်။ ယောင်လောင်သည် ရှောင်ယန်ကို သားအရင်းကဲ့သို့ ချစ်သော်လည်း အလိုလိုက်သည့် ဖခင်ထက် တင်းကျပ်သည့် ဆရာအဖြစ်သာ နေလေ့ရှိသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ချီးမွမ်းစကားမှာ ရှားပါးလှသည်။

ယောင်လောင်၏ ချီးမွမ်းမှုကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းမှာ သူ၏ မူလအစစ်အမှန်ကို မသိသော်လည်း မှင်သက်သွားကြသည်။ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြားရန်ဆိုသည်မှာ ‘ကျာမားအင်ပါယာ’ ကို ကျော်လွန်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး ‘ဒိုဇုန်း’ အဆင့် ရှိရမည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုမျှလောက်သော ခွန်အားမျိုးကို တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရှောင်မျိုးနွယ်စုမှ လူငယ်များသာမက လူကြီးပိုင်းများပါ ဆွံ့အသွားရသည်။

မော့ယွီကိုယ်တိုင်လည်း ဤချီးမွမ်းမှုကြောင့် ကြောင်အသွားသည်။ သူ၏ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဥ်များဖြင့်သာ အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားနိုင်လျှင် အနာဂတ်မှာ တောက်ပမည်ကို သူသိသော်လည်း လက်ရှိတွင် သူသည် အလွန်အားနည်းသေးသည်။ ရှောင်ယန်၏ လက်စွပ်ထဲတွင် ပုန်းနေသော ယောင်လောင်က သေးငယ်သော အချက်အလက်လေးများကို ကြည့်ရုံနှင့် သူ၏ အစွမ်းအစကို မြင်နိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ ထက်မြက်သော အမြင်ကို ပြသနေခြင်းပင်။ ရှောင်ယန်ကို တပည့်အဖြစ် ဘာကြောင့် လက်ခံခဲ့သည်ဆိုသည်မှာ မေးနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ‘ဆေးသခင်’ ဟု တစ်ချိန်က ကျော်ကြားခဲ့သော ယောင်လောင်မှာ သူ၏ တပည့်ရင်း ဟန်ရွှမ်း၏ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံခဲ့ရခြင်းပင်။

"ချီးမွမ်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး။ အခွင့်အရေးရရင် ဆရာကြီးဆီကနေ လမ်းညွှန်မှုတွေ ခံယူချင်ပါတယ်" မော့ယွီက အပြုံးနုနုဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ ယောင်လောင်အပေါ် ကောင်းသော အမြင်များ စတင်ရရှိလာသည်။

"ရတာပေါ့... ရတာပေါ့။ မင်းနဲ့ ရှောင်ယန်ဟာ ငါတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အလားအလာအရှိဆုံး လူငယ်တွေပဲ။ ကံတရားက ငါ့ကို ရှောင်မျိုးနွယ်စုဆီ ခေါ်လာမှတော့ ငါလည်း တစ်တပ်တစ်အား ကူညီပေးပါ့မယ်"

ပြန်ပြောမည့် စကားကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ယောင်လောင်သည် ဝတ်စုံနက်အောက်မှ ဖြူဖျော့သော လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုလက်ချောင်းတွင် အနီရောင်မှိန်မှိန်ရှိသော လက်စွပ်တစ်ကွင်း ရှိနေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်နှင့် လက်စွပ်မှ အလင်းတစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ လက်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အစည်းအဝေးခန်းမရှိ စားပွဲကြီးတစ်ခုလုံးပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်လေးများ အစီအရီ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် မရေမတွက်နိုင်သော ဆေးပုလင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မော့ယွီနှင့် အေးစက်စက်နိုင်လှသော ရွှမ်းအာမှအပ ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်းမှာ ဆေးလုံးအရေအတွက်ကို ကြည့်၍ အံ့သြလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားကြသည်။

"ဒါတွေက ‘သွေးခဲဆေးမှုန့်’ လို့ ခေါ်တဲ့ အနာကျက်ဆေး ပုလင်းပေါင်း ၁,၂၈၃ ပုလင်း ဖြစ်ပါတယ်။ အကောင်းဆုံးဆေးတွေတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ ကျာလီမျိုးနွယ်စုရဲ့ ‘ရှင်သန်ခြင်းဆေးမှုန့်’ ထက်တော့ အစွမ်းထက်ပါတယ်" ယောင်လောင်က ခန်းမထဲမှ မှင်သက်နေသော မျက်နှာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေးပင် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရှောင်ကျန့်မှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားရသည်။ မော့ယွီ၏ အကူအညီကြောင့် ရှောင်မျိုးနွယ်စုမှာ အကျပ်အတည်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤဆရာကြီး၏ အကူအညီကတော့ ကျာလီမျိုးနွယ်စုကို အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းနိုင်မည့် အင်အားပင် ဖြစ်သည်။ စားပွဲပေါ်မှ ဆေးပုံကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလာကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

"ဒါကိုမှ တကယ့် လက်ဆောင်မွန်လို့ ခေါ်ရမှာပဲ!"

မော့ယွီကတော့ ယောင်လောင်က သူရရှိထားသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို လုယူသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခြင်းအပေါ် ဘာမှသဘောမထားပေ။ သူသည် ရှောင်မျိုးနွယ်စုတွင် ကြာရှည်နေရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူတို့ကို ကူညီခြင်းမှာ သူ၏ တန်ဖိုးကို ပြသရန်နှင့် သူ၏ အဘိုးနှင့် ရှောင်ယုတို့ မျိုးနွယ်စုအတွင်း ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အကူအညီများ ရရှိထားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော လက်နက်ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ အရိပ်အောက်တွင် ရှိနေခြင်းကြောင့် မော့ယွီသာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လျှင်ပင် မော့မိသားစုမှာ ရှောင်မျိုးနွယ်စုအတွင်း ခိုင်မာစွာ အခြေချနိုင်မည် ဖြစ်ပေတော့သည်။