အခန်း (၄၀) - ရှောင်ယု - “တကယ်တော့... မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး”

အရာအားလုံးကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဒဏ်ရာများလည်း အကုန်အစင် သက်သာသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် မော့ယွီသည် ဂူအတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာလာပြီး မိသားစုဆီသို့ ပြန်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။ စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းစွာဖြင့် ရှေ့ဘက်ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာစဉ် အကြီးအကဲ သုံးဦးသည် သူ့ဘေးမှ သုတ်သီးသုတ်ပြာ ဖြတ်ကျော်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒေါသရိပ်နှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို အကဲခတ်မိသော မော့ယွီသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်သည်။

“ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲက အပိုင်းအစလေးတွေသာ မှန်မယ်ဆိုရင် ရှောင်မိသားစုကတော့ ပြဿနာတစ်ခုခုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီ ထင်တယ်” ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် အတွေးတို့ကို ခါထုတ်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် လမ်းသွယ်လေးတစ်ခုအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကယ်ဒမီဝတ်စုံနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စိတ်ဆိုးနေဟန်တူပြီး မော့ယွီ၏ လမ်းကို ဒေါသတကြီး ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသည့် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ လှပနေသော ရှောင်ယုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မော့ယွီ၏ ရင်ခုန်သံတို့ မြန်သွားရသည်။ မိမိ၏ စေ့စပ်ထားသူနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ ထင်ရှားလှသော ခြေတံရှည်ရှည်လေးများကို သူ တကယ်ပင် လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မော့ယွီ၏ စူးရှသော အကြည့်များကြောင့် ရှောင်ယု၏ တင်းမာနေသော အရှိန်အဝါတို့မှာ ပျော့ခွေသွားပြီး ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလာသည်။ သူမသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး စိုးရိမ်စိတ်တစ်ဝက်၊ စူးစမ်းစိတ်တစ်ဝက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“နင်... နင် အဆင့်တက်သွားပြီလား”

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း မော့ယွီသည် လက်နက်ကိရိယာများ သွန်းလုပ်ခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေခဲ့ပြီး အဆင့်တက်ရန် ကျင့်ကြံနေသည်ဟု အကြောင်းပြကာ အပိတ်အပင် ကျင့်ကြံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဓိကရည်မှန်းချက်မှာ ကျင့်ကြံခြင်း မဟုတ်သော်လည်း 'မိုးကြိုးဝိညာဉ်' နှင့် 'ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးခန္ဓာ' တို့၏ စွမ်းအားကြီးမားမှုကြောင့် သူ၏ အဆင့်မှာ ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှောင်ယု၏ မေးခွန်းကို သူ အေးအေးဆေးဆေးပင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

“အင်း... အဆင့်တက်သွားပြီ။ ပြီးခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်း မင်းကို အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့တာ တောင်းပန်ပါတယ်”

မိမိကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ရှောင်ယုကို ကြည့်ရင်း မော့ယွီ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ နူးညံ့စွာ တောင်းပန်လိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ယု၏ ဒေါသတို့သည် လေလျော့သွားသော ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူမသည် ရှေ့သို့ အသာတိုးလာကာ သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေလှမ်းများဖြင့် မော့ယွီ၏ အနီးသို့ ရောက်လာပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်နှိပ်ပေးနေလေသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် မာနကြီးပြီး ဒေါသကြီးလှသော ရှောင်ယု၏ ယခုကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အပြုအမူကြောင့် မော့ယွီ ခဏမျှ ကြောင်အသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူမ၏ ဂရုစိုက်မှုကို သဘောကျစွာ လက်ခံလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က ကျင်းပခဲ့သည့် မိသားစု လူစုလူဝေးပွဲပြီးနောက်ပိုင်း သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က ရှောင်ယုဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့ ပြုမူရန် မည်သည့်အခါမျှ စဉ်းစားမည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမကိုယ်တိုင်က လိုလိုလားလား ရှိနေခဲ့သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာ အချို့မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သွားကြပြီး မာနကြီးလှသော ရှောင်ယုက မော့ယွီအား နူးညံ့သော ဇနီးသည်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုစုနေသည်ကို ကြည့်ကာ မယုံနိုင်သလို ငေးမောနေကြသည်။ မိသားစုအတွင်း အလှဆုံးနှင့် လူငယ်များစွာ၏ အိမ်မက်ဖြစ်သော ရှောင်ယုကို ယခုကဲ့သို့ ယဉ်ပါးသွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည့် မော့ယွီ၏ 'ဇနီးချော့နည်း' ကိုလည်း မနာလိုစိတ်များဖြင့် အံ့သြနေကြလေသည်။

မော့ယွီသည် ရှောင်ယု၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ လေအဝေ့တွင် လွင့်နေသော ဆံနွယ်စလေးများက သူမ၏ ရင်အစုံပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခြေတံရှည်များ၏ လှုပ်ရှားမှုက သူမကို ပိုမိုရင်ခုန်စရာ ကောင်းနေစေသည်။ မော့ယွီ၏ အသက်ရှူသံများ စိပ်လာပြီး မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ရမ္မက်အရိပ်အယောင်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ အတိတ်ဘဝတွင် ရန်သူများဝန်းရံကာ အချစ်ကို စိတ်ပျက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် မိသားစု တည်ထောင်ရန် သူ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ယခုဘဝတွင်မူ အရာအားလုံးက အေးချမ်းနေသည့်အပြင် သူသည်လည်း သွေးကြွနေသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား...။

“မော့ယွီ... နင် ဘာတွေကို ငေးကြည့်နေတာလဲ”

အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်ပေးပြီးနောက် ရှောင်ယုသည် မော့ယွီ၏ စူးစိုက်ကြည့်နေမှုကို သတိထားမိသွားကာ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလျက် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ငေါက်လိုက်သည်။

“အာ... ”

မော့ယွီ သတိပြန်ဝင်လာကာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသော်လည်း သူ၏ ထူထဲလှသော မျက်နှာအသားအရေကြောင့် ချက်ချင်းပင် ဟန်ကိုယ်ဖို့ကာ ချောင်းနှစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး -

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... မင်းက ပိုပြီး လှလာလို့ပါ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ယုသည် နှာခေါင်းလေးရှုံ့ကာ မသိချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်မူ ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခုက ဖုံးဖိမရအောင် ပေါ်လွင်နေသည်။ ရှောင်ယုသည် သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေတံများကို ယှက်ကာ ရပ်နေရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်တော့... နင် တကယ်လို့ အလိုရှိတယ်ဆိုရင်... အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... ဒီမှာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ပွင့်လင်းရဲတင်းလှသော ရှောင်ယုသည် ရှက်သွေးဖြန်းနေသော သတို့သမီးလေးကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့သွားတော့သည်။ မော့ယွီ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ သူမ ဆိုလိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ဒိုချီတိုက်ကြီးတွင် သူ၏ အတိတ်ဘဝ ကမ္ဘာမြေကဲ့သို့ စည်းကမ်းများစွာ မရှိပေ။ စေ့စပ်ထားပြီးသား စုံတွဲများအတွက် ထိမ်းမြားပြီးသကဲ့သို့ သတ်မှတ်ကြရာ လက်ထပ်ခြင်းမပြုမီ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်းမှာ တားမြစ်ချက် မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သော သုံးလအတွင်း မော့ယွီ၏ ပျောက်ကွယ်နေမှုကြောင့် ရှောင်ယုမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရပြီး ယခုအခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထိုစကားများကို ပြောထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မော့ယွီသည် ခေါင်းခါရင်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူသည် ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ သာမန်တုံ့ပြန်မှုကိုသာ ပြသခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ်နှင့် မိမိချစ်ရသူများကို ကာကွယ်နိုင်လောက်သော စွမ်းအားမရှိဘဲ မည်သည့် တာဝန်မဲ့သော အပြုအမူမျိုးကိုမျှ သူ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရှောင်ယု၏ ပွင့်လင်းသော ခံစားချက်ကိုမူ သူ အသိအမှတ်ပြုမိပါသည်။

သူက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး -

“လောစရာ မလိုပါဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင် ငါ မင်းကို ခမ်းနားတဲ့ မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုနဲ့ လက်ထပ်ယူချင်တာပါ”

ထိုစကားကြောင့် ရှောင်ယု ပို၍ပင် ရှက်သွားကာ ခေါင်းကိုသာ အသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်မိသည်။ စောစောက စကားများကို ပြောထွက်သွားမိသည့်အတွက် သူမကိုယ်သူမ နောင်တရနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိန်းကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အရာကို ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုရန်မှာ မသင့်တော်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။ မော့ယွီက သူမအပေါ် အထင်လွဲသွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေမိသည်။ သို့သော် သူက ထိုစကားကို အလေးမထားဘဲ ခမ်းနားသော မင်္ဂလာပွဲအကြောင်း ပြောဆိုလာသည့်အခါ အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် ထိုထက် ပိုမိုပြည့်စုံသည့်အရာ ရှိပါဦးမည်လော။

အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲရန်အတွက် မော့ယွီက မေးလိုက်သည်။

“မိသားစုထဲမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား။ အကြီးအကဲတွေ ကြည့်ရတာ စိတ်တိုနေကြသလိုပဲ”

“အင်း... ကျာလီမျိုးနွယ်စုက မကြာသေးခင်က အဆင့်(၁) ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်လေ။ အခု သူတို့က 'ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း အမှုန့်' ဆိုတဲ့ ဒဏ်ရာပျောက်ဆေးအသစ်ကို ဈေးကွက်ထဲမှာ ရောင်းနေကြပြီ။ ဈေးကလည်း ပေါသလို အထောက်အပံ့လည်း များတော့ ဝူတန်မြို့က ကြေးစားစစ်သည်တွေကြားမှာ နာမည်ကြီးနေတာ”

ရှောင်ယုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆက်ပြောသည်။

“အဲဒီဆေးကြောင့် ရှောင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဈေးကွက်ကို လာတဲ့လူဦးရေက ထက်ဝက်နီးပါး လျော့သွားတယ်။ ကုန်သည်အတော်များများလည်း ကျာလီမျိုးနွယ်စုဘက်ကို ပြောင်းကုန်ကြပြီ။ ဒါကြောင့် ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ငါတို့မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေးက အတော်လေး ထိခိုက်သွားတယ်။ ဦးလေး ရှောင်ကျန့်လည်း အတော်လေး ခေါင်းခဲနေရတယ်”

မော့ယွီ နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲ သုံးဦး ဘာကြောင့် မျက်နှာပျက်နေသည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်လုံးကို မှေးကာ တွေးလိုက်မိသည်။

“စီးပွားရေး ပြိုင်ဆိုင်မှုပေါ့လေ... ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင်တော့ နောက်ဆုံးမှာ ရှောင်ယန်က ကိုယ်တိုင်ဝင်ပါပြီး ကျာလီမျိုးနွယ်စုကို အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းပစ်ခဲ့တာပဲ...”