ကြည်လင်သော ညချမ်း၏ ကြယ်ရောင်မှိန်ပျပျအောက်တွင် မိသားစုအများစုမှာ နေဝင်သည်နှင့် အိပ်စက်အနားယူနေကြပြီဖြစ်သော်လည်း ရှောင်မျိုးနွယ်စု၏ စံအိမ်တော်ကြီးမှာမူ မီးရောင်များ ထိန်ထိန်လင်းလျက်ရှိနေဆဲပင်။ ၎င်းမှာ မျိုးနွယ်စု၏ မိသားစုစားပွဲသောက်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး မော့ယွီအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် တက်ရောက်ဖူးခြင်းမဟုတ်သဖြင့် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည်။
သို့သော် ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် သူ မမျှော်လင့်ထားသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်—သူ့အဘိုး အဘိုးမော့ ဖြစ်သည်။ ရှောင်မျိုးနွယ်စုအတွက် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုထမ်းခဲ့သော ဝါရင့်ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် အဘိုးမော့သည် မျိုးနွယ်စု၏ ကိစ္စရပ်အဝဝကို စီမံခန့်ခွဲရသူဖြစ်ပြီး လေးစားခံရသူဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား အစေခံဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ယခုကဲ့သို့ မိသားစုစုံညီပွဲမျိုးကို တက်ရောက်ခွင့်မရှိပေ။ သို့သော် ယခုမူ အဘိုးမော့မှာ မိသားစုဝင်များကြားတွင် နေရာယူထားရုံသာမက အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ထိုင်ခုံက မျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲချုပ် ဘေးတွင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
မော့ယွီ ဝင်လာသည်နှင့် ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦး၏ အကြည့်များက သူ့ထံသို့ ရောက်လာသည်။ အဘိုးဖြစ်သူ၏ အကြည့်များမှာ ကြင်နာနွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ရောယှက်နေကာ အရွယ်ရောက်လာသော မြေးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ပီတိဖြစ်နေဟန်တူသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်ပြီး ခပ်စိမ်းစိမ်းနေတတ်သော အကြီးအကဲချုပ်ကမူ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် သိန်းငှက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် လူငယ်လေးကို စေ့စေ့စပ်စပ် အကဲခတ်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် အကြီးအကဲချုပ်က ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထိုအကြည့်များ၏ ဖိအားကြောင့် မော့ယွီ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ပိုမိုသိသာလာသည်။ 'ဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူး...'
"အဟမ်း... ရှောင်ယွီ ရောက်ပြီလား။ လာ... လာထိုင်ဦး"
မော့ယွီ၏ အနေရခက်မှုကို ရိပ်မိသောကြောင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရှောင်ကျန့်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာလည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးဆန်းနေသလိုပင်။ မော့ယွီက အဘိုးဖြစ်သူကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ခန်းမထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခုတည်းသော လွတ်နေသော ထိုင်ခုံမှာ ရှောင်ယွီ၏ ဘေးတွင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရုံနှင့် မျိုးနွယ်စု၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မော့ယွီ မည်သို့လျှင် နားမလည်ဘဲ ရှိပါမည်နည်း။
'ဒီနေ့တော့ လွယ်လွယ်နဲ့ ပြီးမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး' ဟု မော့ယွီ တွေးလိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးစတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူသည် အလွယ်တကူ လက်လျှော့တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့တွေးကာ မော့ယွီသည် တည်ငြိမ်စွာပင် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ရှောင်ယွီ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် လေထုထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေသော သင်းပျံ့သည့် ရနံ့လေးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အသာအယာ ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ယွီသည် ယနေ့တွင် ထူးထူးခြားခြား ပြင်ဆင်လာကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ ပုံမှန်ဝတ်ဆင်နေကျ ကျောင်းတော်ဝတ်စုံအစား ကိုယ်လုံးအလှကို ပေါ်လွင်စေသည့် အပြာရောင် ဂါဝန်ရှည်တစ်ထည်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထိုဂါဝန်အောက်မှ သွယ်လျလှပသော ခြေတံရှည်များက မီးရောင်အောက်တွင် ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ဖြင့် ဝင်းပနေကာ သူ့ရင်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။
မော့ယွီ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ရှောင်ယွီ၏ ကိုယ်လေး တောင့်တင်းသွားပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် တက်ကြွလွန်းသော မိန်းကလေးမှာ ထူးထူးခြားခြား ငြိမ်သက်သွားသည်။ စားပွဲဝိုင်းတွင် မော့ယွီသည် တစ်ဖက်ရှိ မိန်းကလေးကို ခိုးကြည့်မိရာ သူမမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ အစားကိုသာ တိတ်တဆိတ် စားနေသည်။ သူမ၏ ဖြူစင်သော သွားလေးများဖြင့် ဝါးစားနေသည့် အသံမှာ ခပ်တိုးတိုး ထွက်ပေါ်နေပြီး မျက်နှာတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်လေး ရှိနေသော်လည်း သေချာကြည့်လျှင် ပါးပြင်ပေါ်၌ ရှက်သွေးဖြန်းနေသည်ကို မြင်နိုင်ပါသည်။
ခန်းမထဲရှိ အခြားသူများကလည်း ဤစုံတွဲကို စတင်သတိထားမိလာကြသည်။ မော့ယွီနှင့် ရှောင်ယွီတို့မှာ ရုပ်ရည်ချင်း လိုက်ဖက်လွန်းလှသည်ကို ဘယ်သူမှ မငြင်းနိုင်ပေ။ ရှောင်ယွီ၏ အလှမှာ ပြောစရာမလိုအောင်ပင်။ သူမ၏ အရပ်မြင့်မြင့်၊ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် အပြာရောင်ဂါဝန်၏ ရင့်ကျက်သော ဆွဲဆောင်မှုတို့ကြောင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်ကို ဖမ်းစားထားသည်။ မော့ယွီမှာမူ ခန့်ညားထက်မြက်သော မျက်ခုံးအစုံနှင့် ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများ၊ ရိုးရှင်းသော အပြာရောင် ဝတ်ရုံတို့ဖြင့် ထုဆစ်ထားသည့် ကျောက်စိမ်းရုပ်တုတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရသည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ထိုလူငယ်လေးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော တည်ငြိမ်ပြီး ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါပင်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ညကောင်းကင်ယံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းကာ လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဝူတန်မြို့တွင် "ဝူတန်မြို့၏ ရုပ်အချောဆုံး အမျိုးသား" ဟူသော ဘွဲ့ကို မော့ယွီအား နောက်ပြောင်၍ ပေးထားကြသူများပင် ရှိသည်။ "ရှောင်မျိုးနွယ်စု၏ နဂါး" ဟူသော ဘွဲ့အမည်မှာ အခြားမျိုးနွယ်စုများ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံရနိုင်သော်လည်း မော့ယွီကို မြင်ဖူးသူတိုင်းကမူ မြို့၏ အချောဆုံးလူသားဖြစ်ကြောင်းကို မငြင်းဆန်နိုင်ကြပေ။
လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ပိုမိုပြင်းထန်လာသော်လည်း မော့ယွီမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရှောင်ယွီမှာမူ ရှက်လွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး နီမြန်းနေပြီဖြစ်သည်။
"အဟမ်း..."
စားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော ရှောင်ကျန့်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။ သူသည် ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မော့ယွီနှင့် ရှောင်ယွီတို့ထံ အကြည့်ကို ပို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြုံးလျက်ဖြင့် စကားစလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ မိသားစုဆုံပွဲမှာ ထူးခြားတဲ့ ကြေညာချက်တစ်ခု ထုတ်ပြန်စရာ ရှိပါတယ်"
ရှောင်ကျန့်၏ စကားအဆုံးတွင် လူတိုင်းက ဘာဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းမိသည့်အလား မော့ယွီနှင့် ရှောင်ယွီထံသို့ အကြည့်များ ရောက်သွားကြသည်။ ရှောင်ကျန့်ကပင် ဆက်လက်၍...
"အကြီးအကဲချုပ်နဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးမော့တို့ သေချာတိုင်ပင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုနှစ်စုဟာ ဒီနေ့ကစပြီး ခမည်းခမက် တော်စပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ ဒါကြောင့် မော့ယွီနဲ့ ရှောင်ယွီတို့ဟာ ဒီနေ့ကစပြီး တရားဝင် စေ့စပ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာပါတယ်!"
မော့ယွီ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက ဤအခြေအနေကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းရှာရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း သူတို့က သူ့ထက် လက်ဦးမှုယူကာ အဘိုးဖြစ်သူနှင့် သဘောတူညီမှု ရယူထားပြီး ဖြစ်နေသည်။ ဒိုချီတိုက်ကြီးတွင် လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်း ကိစ္စရပ်များ၌ လူကြီးချင်း စီစဉ်သည်ကို လိုက်နာရခြင်းမှာ ဓလေ့တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ရှောင်မျိုးနွယ်စု၏ ယခင်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် (ရှောင်ယန်၏ အဘိုး) က နာလန်ကျဲ့နှင့် သဘောတူကာ ရှောင်ယန်နှင့် နာလန်ယန်ရန်တို့ကို စေ့စပ်ပေးခဲ့ပုံကို သူ ပြန်လည်သတိရမိသည်။ ထိုစေ့စပ်မှုမှာ နောက်ပိုင်းတွင် ရှောင်ယန်ကိုယ်တိုင် အိမ်ထောင်ရေးစာချုပ်ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ရသည်အထိ ရှုပ်ထွေးခဲ့ရသည်။ ယခုမူ ရှောင်ယန်ကဲ့သို့ပင် မော့ယွီသည်လည်း သူ မသိဘဲ စီစဉ်ထားသော စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုတစ်ခုကို လက်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မော့ယွီသည် အဘိုးဖြစ်သူအပေါ် အပစ် မထားပေ။ အဘိုးအို၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းပါသည်။ မြေးဖြစ်သူ မည်မျှပင် အောင်မြင်ပါစေ ရှောင်မျိုးနွယ်စု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ပြီး အကြီးအကဲချုပ်၏ မြေးမနှင့် လက်ထပ်ရခြင်းကို ကောင်းချီးတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူထားခြင်းဖြစ်သည်။
ရှောင်ကျန့် ကြေညာပြီးနောက် ခန်းမအတွင်းရှိ အကြည့်အားလုံးမှာ မော့ယွီနှင့် ရှောင်ယွီထံတွင်သာ ရှိနေတော့သည်။ အမျိုးသားလေးများက မော့ယွီကို မနာလိုခြင်း၊ အားကျခြင်းတို့ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်—ဝူတန်မြို့၏ အလှပဆုံး ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကို မော့ယွီက ဆွတ်ခူးသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။ မိန်းကလေးများကမူ ရှောင်ယွီကို အားကျတုန်လှုပ်နေကြပြီး အထူးသဖြင့် ရှောင်မေဆိုလျှင် သူမ၏ လက်ကလေးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ တစ်ချိန်က သူမသည် ချောမောထက်မြက်သော မော့ယွီနှင့် လက်ထပ်ရန် အိမ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ ရှောင်ယွီကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။
မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ တရားဝင် ထုတ်ပြန်ချက်ကြောင့် ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာ ပြန်လည်သက်ဝင် လှုပ်ရှားလာသည်။
"အစ်ကိုမော့ယွီ... အစ်ကိုက ဒီမအောင့်နိုင်တဲ့ ကျားမကြီးနဲ့ လက်ထပ်ရမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ"
ရှောင်ယန်က အနားသို့ လျှောက်လာပြီး နောက်ပြောင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စလိုက်သည်။ ထိုစကားကြောင့် ရှောင်ယွီ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မော့ယွီ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်သောအခါ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာကာ စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုနီမြန်းလာပြီး စကားများပင် ထစ်ကုန်ကာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။
"တောက်... တောက်... တောက်..."
ရှောင်ယန်က သဘောကျစွာဖြင့် လျှာခတ်လိုက်သည်။ ပုံမှန်ဆို ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြောက်သော ကျားမကြီးမှာ ယခုမူ ပြိုင်ဘက်ကောင်းနှင့် တွေ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကို မော့ယွီတွင် မိန်းကလေးများကို ဖမ်းစားနိုင်သော လျှို့ဝှက်အတတ်များ ရှိနေသလားဟုပင် သူ စဉ်းစားမိသွားကာ နောက်မှ နည်းလမ်းတောင်းရဦးမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
ရှောင်ယန်၏ အတွေးများကြောင့် ရှောင်ယွီမှာ အနေရခက်သော လေထုကို ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ မော့ယွီကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက်...
"နောက်တစ်နာရီကြာရင်... မိသားစု တောင်ကုန်းနောက်ဘက်မှာ လာတွေ့ဦး!"
ဟု ပြောပြီး ဘယ်သူမှ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူမ၏ ဂါဝန်စကို မကာ ခန်းမထဲမှ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ သူမနောက်တွင် သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်...