အခန်း (၃၀) - နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ ပါဝင်သော မိုးကြိုးနက်လှံရှည်

မှောင်အတိကျနေသော တံခါးဝကို ဖြတ်ကျော်ဝင်လိုက်သည်နှင့် အလင်းရောင်မှာ မှေးမှိန်သွားတော့သည်။ နံရံများတွင် မြှုပ်နှံထားသည့် မီးလျှံပုလဲများမှ ထွက်ပေါ်လာသော နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသည့် အလင်းတန်းများက ကျယ်ဝန်းလှသော ကျမ်းဆောင်အတွင်း၌ ထူးဆန်းအေးစက်သည့် အငွေ့အသက်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်။

ကျမ်းဆောင်အတွင်း ရောက်သည်နှင့် ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီးများစွာကို မြင်တွေ့ရသည်။ လမ်းတစ်ခုချင်းစီ၏ ထိပ်တွင် မတူညီသော စွမ်းအင်ဂုဏ်သတ္တိများကို ဖော်ပြထားသည့် စာလုံးကြီးများ ရှိနေကြသည်။ မော့ယွီက 'လျှပ်စီး' ဂုဏ်သတ္တိပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်ရွှမ်းအာတို့မှာ 'မီး' ဂုဏ်သတ္တိပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျမ်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် မော့ယွီသည် ထိုနှစ်ဦးနှင့် လမ်းခွဲခဲ့လိုက်သည်။

မိုးကြိုးလျှပ်စီးလမ်းမအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာစဉ် လမ်းသွယ်ငါးခု ပေါ်လာပြီး မျိုးနွယ်စုဝင်အချို့၏ အရိပ်အယောင်များကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နေရသည်။

"ဒုတိယမြောက် မိုးကြိုးလမ်း..." မော့ယွီသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ဒုတိယလမ်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

ရှေ့ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော စင်္ကြံလမ်းမှာ ယခင်နေရာနှင့် လုံးဝခြားနားနေသည်။ လမ်း၏ဝဲယာတွင် မီတာအနည်းငယ်ခြားတိုင်း ငွေဖြူရောင်သစ်သားတံခါးထူထူကြီးများ ရှိနေကြသည်။ ထိုတံခါးများမှာ အကုန်ပွင့်ဟနေပြီး တံခါးဘောင်အတွင်း၌ ငွေရောင်အတားအဆီးများ ယိမ်းနွဲ့လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ ဤငွေရောင်အတားအဆီးများသည် ကာကွယ်ရေးစနစ်များဖြစ်သလို မျိုးနွယ်စုဝင်လူငယ်များအတွက် နောက်ဆုံးစမ်းသပ်ချက်လည်း ဖြစ်သည်။ အတွင်းရှိ ကျင့်စဉ်ကို ရယူလိုပါက ထိုအတားအဆီးကို အောင်မြင်စွာ ရိုက်ချိုးနိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် မျိုးနွယ်စုဝင်အတော်များများ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တံခါးအသီးသီးရှေ့ရှိ ငွေရောင်အတားအဆီးများကို မျက်နှာများနီရဲလာသည်အထိ အားသွန်ခွန်စိုက် ထိုးနှက်နေကြသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် အတားအဆီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသည့် အသံနှင့်အတူ ဝမ်းသာအားရ အောင်ပွဲခံသံများ စင်္ကြံတစ်လျှောက် ပျံ့လွင့်လာတတ်သည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် အတားအဆီးကို မခွဲနိုင်သေးသူများ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ မနာလိုအားကျစိတ်များ အထင်သား ပေါ်လွင်နေတတ်သည်။

ကွေ့တစ်ခုအရောက်တွင် မော့ယွီသည် တံခါးတစ်ခုပေါ်ရှိ နံပါတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ '၃၁'။ မော့ယွီသည် ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်သွားပြီး နံပါတ် ၃၁ တံခါးရှေ့၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူက သာယာစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း "ဒီအခန်းပဲ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။ ရှောင်ကျန့်၏ အထူးအခွင့်အရေးပေးမှုကို သူ သိပ်ဂရုမစိုက်သော်လည်း မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ စေတနာဖြစ်သဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ လာကြည့်သင့်သည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် စင်္ကြံလမ်းထဲ၌ ရှိနေသော မျိုးနွယ်စုဝင် ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် မော့ယွီက အခန်း ၃၁ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤအခန်းသည် ဤလမ်းအတွင်း၌ ကာကွယ်ရေးအတားအဆီး အတောင့်တင်းဆုံး အခန်းဖြစ်သည်။ ယခင်က အရည်အချင်းရှိသော လူငယ်အချို့ လာရောက်ကြိုးစားဖူးသော်လည်း အားလုံး ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြရသည်။ သို့သော်လည်း မော့ယွီသည် 'ဒိုကျဲ' အဆင့်သို့ တက်လှမ်းထားပြီးဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားကြသောအခါ သူတို့၏ အံ့သြမှုများက ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ စူးစမ်းသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ မော့ယွီသည် အတားအဆီးပေါ်သို့ လက်ဖဝါးကို အသာအယာ တင်လိုက်သည်။ ခြေနှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ခွာလိုက်ပြီး လက်သီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်လိုက်ရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သီးခြားသွေးကြောများတစ်လျှောက် ဒိုချီစွမ်းအင်များကို အလျင်အမြန် စီးဆင်းစေလိုက်သည်။

"ကွဲကြေစမ်း!"

မှိတ်ထားသော မော့ယွီ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ သူ၏ ညာလက်မောင်းပေါ်ရှိ မိုးကြိုးအမှတ်အသားများ ဝင်းလက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ အနည်းငယ်ကိုင်းကာ တင်းတင်းဆုပ်ထားသော ညာလက်သီးဖြင့် လေတိုးသံ တဝီဝီမြည်အောင် အတားအဆီးကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

'မိုးကြိုးခန္ဓာ!'

စိတ်ထဲမှ ခပ်စိမ့်စိမ့် ကြွေးကြော်လိုက်သည်နှင့်အတူ မော့ယွီ၏ လက်သီးက အတားအဆီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ ဗဟိုချက်မှစ၍ လှိုင်းလုံးများသဖွယ် တုန်ခါသွားတော့သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဘေးရှိလူများ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များအောက်၌ ထိုငွေရောင်အတားအဆီးသည် ဖန်သားပြင်တစ်ခုကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်!

ဤမျှ ခက်ခဲသော အတားအဆီးကို အလွယ်တကူ ရိုက်ချိုးနိုင်ခဲ့သော်လည်း မော့ယွီ၏ မျက်နှာမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကပင် ကြည့်ရှုနေသူများကို ပို၍ပင် ရှိန်စွဲသွားစေသည်။ အတားအဆီး ပျက်စီးသွားခြင်းသည် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အခန်းငယ်အတွင်း၌ အလင်းရောင်မှာ အပြင်ထက် အနည်းငယ် ပိုလင်းသည်။ အခန်းက သိပ်မကျယ်ဘဲ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှေးဟောင်း ကျောက်တုံးစင် မြင့်မြင့်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုစင်ပေါ်တွင် ငွေဖြူရောင် ကျမ်းလိပ်တစ်ခု အေးချမ်းစွာ တည်ရှိနေသည်။ မော့ယွီသည် ရှေ့သို့လှမ်းကာ ကျမ်းလိပ်ကို ကောက်ယူပြီး ကျောဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟွမ်အဆင့် (အဆင့်မြင့်) ကျင့်စဉ် - ဟိန်းဟောက်မိုးကြိုးကျင့်စဉ်..." သူက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဒီမျိုးနွယ်စုထဲမှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံး မိုးကြိုးကျင့်စဉ် ဖြစ်မှာပဲ" မော့ယွီသည် ကျမ်းလိပ်ကိုကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။ ရှောင်ကျန့်၏ စေတနာကို သတိရကာ သူ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က စေတနာကောင်းရှိသော်လည်း သူ၏အဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် ဟွမ်အဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ်ကို လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။

ကျမ်းလိပ်ကို ဝတ်ရုံထဲသို့ အသာအယာ ထည့်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏အကြည့်သည် ရှေးဟောင်းကျောက်တုံးစင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

"ဒါက... မိုးကြိုးနက်ကျောက်တုံး လား?"

မိုးကြိုးနက်ကျောက်တုံးသည် လက်နက်များ သွန်းလုပ်ရာတွင် အလွန်ရှားပါးသော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အလွန်မာကျောရုံသာမက စွမ်းအင်စီးကူးမှုလည်း ကောင်းမွန်လှသဖြင့် မိုးကြိုးကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်သူများအတွက် အကောင်းဆုံး လက်နက်ကုန်ကြမ်းဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို သိလိုက်ရသောအခါ မော့ယွီ၏ မျက်နှာထက်တွင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပြုံးရိပ်များ ထင်ဟပ်လာသည်။

လက်ရှိတွင် သူ၌ ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခန်း 'မိုးကြိုးခန္ဓာ' နှင့် ခြေလှမ်းကျင့်စဉ် 'နဂါးပျံကိုးဖျတ်' တို့ ရှိနေသော်လည်း ထိရောက်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မရှိသေးပေ။ အင်အားတိုးလာသည်နှင့်အမျှ ဝူတန်မြို့မှ ထွက်ခွာရန် သူ စဉ်းစားထားသည်။ ပြင်ပကမ္ဘာသို့ ခြေဆန့်ရာတွင် လုံလောက်သော ပြင်ဆင်မှုများ လိုအပ်သဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးကျင့်စဉ်တစ်ခု ကျင့်ကြံရန် သူ ကြံရွယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်ရေးကျင့်စဉ်အများစုမှာ လက်နက်ရှိမှသာ အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်နိုင်ကြသည်။

မကြာသေးမီက သူသည် သင့်တော်သော လက်နက်တစ်ခု သွန်းလုပ်ရန် ရှားပါးပစ္စည်းများကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဝူတန်မြို့မှာ အလှမ်းဝေးလွန်းသဖြင့် သူသဘောကျသည့် ပစ္စည်းမျိုး မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သို့သော် ဤမိုးကြိုးနက်ကျောက်တုံးက သူ့ကို အတွေးသစ်တစ်ခု ရစေခဲ့သည်။

'နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ ပါဝင်သော မိုးကြိုးနက်လှံရှည်!'

ဒိုချီတိုက်ကြီးတွင် ဆေးဆရာများ၏ ဆေးဖိုများကို အဆင့် (၉) ဆင့် ခွဲခြားထားပြီး အကောင်းဆုံး ဆေးဖို (၁၃) လုံးကို 'နတ်ဘုရားဆေးဖိုစာရင်း' ဝင်များအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် မိုးကြိုးနက်လှံရှည်ကို ဒိုချီတိုက်ကြီး၏ အဆင့်အတန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဆင့် (၄) ဝန်းကျင် ရှိပေလိမ့်မည်။ အဆင့် (၄) မျှသာ ရှိသော်လည်း မော့ယွီမှာ စိတ်ပျက်ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် ထိုလှံရှည်အပေါ် ထူးခြားသော သံယောဇဉ်ရှိသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝ၌ ဤလှံရှည်နှင့် ၎င်း၏ လှံသိုင်းကျင့်စဉ်များကြောင့်သာ သူသည် တိုက်ကြီးပေါ်တွင် အရှိန်အဝါကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ အင်အားကြီးမားလာချိန်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု၌ လှံရှည်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသဖြင့် သူ အလွန်နှမြောတသ ဖြစ်ခဲ့ရဖူးသည်။

ယခုမူ ကံကြမ္မာ၏ စနောက်မှုကြောင့် မိုးကြိုးနက်လှံရှည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ကိုင်စွဲခွင့် ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဤလှံသည် သူ၏ ပြန်လည်နိုးထမှုအတွက် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလား?

"တကယ့်ကို ကံကြမ္မာပါပဲလား... စိတ်ကူးပေါက်လို့ ဝင်ကြည့်မိတာကို ဒီလိုရတနာမျိုးနဲ့ ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" မော့ယွီသည် အေးစက်နေသော ရှေးဟောင်းကျောက်တုံးစင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရှောင်မျိုးနွယ်စုတွင် ဤကဲ့သို့ ပစ္စည်းမျိုးရှိနေခြင်းမှာ မထူးဆန်းပေ။ တစ်ချိန်က သူတို့သည် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုကြီး ရှစ်စုတွင် အပါအဝင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် မျိုးနွယ်စု ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ဤပစ္စည်း၏ တန်ဖိုးကို မည်သူမျှ မသိရှိကြတော့ပေ။ အချို့က ဤကျောက်တုံး၏ ထူးခြားမှုကို သတိထားမိနိုင်သော်လည်း မည်သို့အသုံးချရမည်ကို မသိကြခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မိုးကြိုးနက်ကျောက်တုံးကို လက်နက်အဖြစ် သွန်းလုပ်ရန် အနည်းဆုံး အဆင့် (၄) ရှိသော လက်နက်သွန်းလုပ်သူ လိုအပ်ပြီး ရှောင်မျိုးနွယ်စုအတွက် ထိုကဲ့သို့သောသူကို ရှာဖွေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ဤအကြောင်းရင်းများကြောင့်ပင် ဤတန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာသည် ဒိုချီကျမ်းဆောင်အတွင်း၌ သာမန်ကျောက်တုံးစင်တစ်ခုအဖြစ်သာ သက်တမ်းကုန်ဆုံးနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ "မျောက်အုန်းသီးရသလို" ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ မော့ယွီသည် မိုးကြိုးနက်ကျောက်တုံးကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ အားမနာတမ်း ထည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ ဆက်ထားလျှင် နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာကြာလည်း ကျောက်တုံးစင်အဖြစ်သာ ရှိနေမည်ဖြစ်သော်လည်း သူနှင့်အတူရှိမှသာ စစ်မှန်သော တန်ဖိုးက ပေါ်လွင်လာမည်ဖြစ်သည်။ ရှောင်မျိုးနွယ်စုအတွက်မူ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ အကျိုးပြန်ပြုပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒိုချီကျမ်းဆောင်အတွင်း၌ ဝှက်ဖုံးနေသော ပညာရှင်အချို့ ရှိနေနိုင်သော်လည်း သူတို့သည် ပြင်ပရန်သူများကိုသာ စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မော့ယွီ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာလည်း အားနည်းသူမဟုတ်သဖြင့် မိုးကြိုးနက်ကျောက်တုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် ဘာမှမခက်ခဲလှပေ။