အခန်း (၂၉) - ဒိုချီကျမ်းဆောင်

"မင်း... မင်း!"

မော့ယွီ၏ အရှက်မရှိလှသော စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ယွီ၏ သွယ်လျသော မျက်ခုံးတန်းလေးများမှာ ချက်ချင်းပင် တွန့်ချိုးသွားပြီး လှပသော မျက်ဝန်းအစုံ၌ ဒေါသမီးလျှံများ ဖျတ်ခနဲ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ခုနကတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး တည်ငြိမ်လွန်းသော လူငယ်လေးအပေါ် စွဲလန်းမှု အရိပ်အယောင်လေးများ စတင်သန္ဓေတည်ခါနီး ရှိသေးသော်လည်း၊ ယခုမူ သူမရှေ့က လူမှာ လုံးဝကို အရှက်မရှိသော လူယုတ်မာတစ်ဦးဟုသာ မြင်မိတော့သည်။

"အိပ်မက်တောင် မမက်နဲ့! မင်းကို လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူမယ့်အစား ငါ သေတာကမှ မြတ်ဦးမယ်!" ရှောင်ယွီမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

မော့ယွီကမူ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်ရုံမျှသာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ရှောင်ယွီမှာ ရှောင်မေနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ကွာခြားလှ၏။ ရှောင်မေမှာ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းအပေါ် အနည်းငယ် မက်မောသူဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ယွီ၏ ပွင့်လင်းလွန်းသော စရိုက်မှာ အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ ရှည်လျားသွယ်စင်းသော ခြေတံများ၊ သွယ်လျလှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ ငြင်းမရအောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှသည်။ သူမကို လက်ထပ်ရမည်ဆိုလျှင်လည်း မဆိုးလှသော အကြံအစည်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့၏ အတိတ်ဘဝတွင် မော့ယွီသည် လှပသော အမျိုးသမီးပေါင်းများစွာနှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးရာ၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ရာတွင် မိသားစုနောက်ခံ သို့မဟုတ် ပါရမီအဆင့်အတန်းတို့မှာ သူ့အတွက် သိပ်အရေးမကြီးလှပေ။

သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ခဏတာ ဖြတ်သန်းသွားသော အတွေးစမျှသာ ဖြစ်ပြီး အခြေချဖို့ရန်မှာ သူ့အတွက် အဝေးကြီး လိုသေးသည်။

ရှောင်ယွီ အမှန်တကယ် စိတ်ဆိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ မော့ယွီသည် နောက်ပြောင်နေသော လေသံကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်သွားပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း ငြိမ်သက်အေးချမ်းနေသော ရေကန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသွားတော့သည်။

"ဟဲဟဲ၊ ကျွန်တော်က နောက်လိုက်တာပါ အစ်မရှောင်ယွီရာ။ လောလောဆယ်တော့ မိသားစုထူထောင်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးပါဘူး။ အဲဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သွားပြောပေးပါ့မယ်။"

ရှောင်ယွီမှာ ကြောင်အသွားရပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူပြောလိုက်သော စကားကိုပင် သူမ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။ "မင်း... အတည်ပြောနေတာလား?" သူမက မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယွီသည် သူမ၏ အလှအပကို အသုံးချပြီး အခြားသူများကို ညှို့ယူတတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုမူ အမြဲတမ်း ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့သည်။ ရှောင်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးတွင်မက ဝူတန်မြို့ တစ်မြို့လုံး၌ပင် အလှအပနှင့် ပတ်သက်လျှင် ရှောင်ရွှမ်းအာ တစ်ဦးတည်းသာ သူမနှင့် ယှဉ်နိုင်ပေသည်။ ရွှမ်းအာမှာ အရွယ်ငယ်သေးသဖြင့် အသားစီးရနေသော်လည်း ရှောင်ယွီကမူ သူမ၏ ပြည့်စုံထွားကျိုင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ဂုဏ်ယူသည်။ ကျာနန်အကယ်ဒမီတွင်ပင် သူမကို ပိုးပန်းသူများမှာ အစီအရီပင်။ သို့သော် မော့ယွီ၏ စကားအရ ထိုအရာအားလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။

"အစ်မရှောင်ယွီကို လိမ်ညာစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ" မော့ယွီက ပခုံးတွန့်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယွီမှာ တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားသည်။ သူ၏ လျစ်လျူရှုထားသော အမူအရာကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသလိုလို၊ စိတ်ပျက်သွားသလိုလိုနှင့် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မကြာသေးမီက စစ်ဆေးမှုတွင် မော့ယွီ ပြသခဲ့သော ပြောင်မြောက်သည့် စွမ်းရည်များကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း၊ ရှောင်မျိုးနွယ်စု၏ နဂါးတစ်ဦးဟု တင်စားရမည့် ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မော့ယွီကမူ ရှောင်ယွီ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်ခံစားချက်များကို စိတ်မဝင်စားဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ နေဝင်ဆည်းဆာအောက်တွင် လျှောက်လှမ်းသွားသော သူ၏ ကျောပြင်မှာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည့် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ရှောင်ယွီမှာ တစ်ခဏမျှ ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် နောက်ပြောင်တတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ လျှို့ဝှက်နက်ရှိုင်းကာ တည်ငြိမ်လွန်းလှသည့် ဤလူငယ်ထဲက မည်သည့်ပုံစံမှာ သူ၏ အစစ်အမှန် ဖြစ်နေပါသနည်း?

...

တောင်စောင်းမှ ထွက်လာပြီး အိမ်သို့ ရောက်ခါနီးတွင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ထံမှ စေလွှတ်လိုက်သော အစေခံတစ်ဦးက မော့ယွီကို လာရောက် အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ မနက်ဖြန်သည် ဒိုချီကျမ်းဆောင်သို့ သွားရောက်ကာ ကျင့်စဉ်ကျမ်းစာများ ရွေးချယ်ရမည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ မော့ယွီအနေဖြင့် မျိုးနွယ်စု၏ ကျင့်စဉ်များအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု သိပ်မရှိသော်လည်း (အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်ကျင့်စဉ်မှ သူ့ကို စိတ်မလှုပ်ရှားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်)၊ လူမှုရေးအရ တက်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း သူကျင့်ကြံနေသော ကျင့်စဉ်များမှာ အခြားသူများကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ခြံဝင်းအတွင်း လှုပ်ရှားမှု ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေစဉ် ရှောင်ယန်နှင့် ရွှမ်းအာတို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို မော့ယွီ၊ ဒီနေ့က ကျင့်စဉ်တွေ သွားရွေးရမယ့်နေ့နော်။ မေ့မနေနဲ့ဦး" အမြဲဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဖြင့် ရှောင်ယန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ မော့ယွီ၏ လှပပြီး ကျော့ရှင်းလှသော လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ယန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြရိပ်များ ဝင်းလက်သွားသည်။

မော့ယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို သိပ်စိတ်ဝင်စားနေမယ်လို့ ငါမထင်ဘူး။ ဦးလေးရှောင်ကျန့် စိတ်အေးရအောင် လိုက်လာကြတာ မဟုတ်လား?"

ရွှမ်းအာကမူ ကြာပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးနေသည်။ ရှောင်ယန်မှာမူ ခေါင်းကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ကုတ်လိုက်မိ၏။ မော့ယွီမှာ သူတွေးနေသည်ကို အမြဲတမ်း ကြိုသိနေတတ်သည်။

"အဖေရဲ့ စေတနာကို အလဟဿ မဖြစ်စေချင်လို့ပါ" ဟု ရှောင်ယန်က ဝေဝေဝါးဝါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မော့ယွီက ဂရုမစိုက်သလို လက်ယမ်းလိုက်ပြီး "ဒါဆိုလည်း သွားကြတာပေါ့။ အချိန်နီးနေပြီ"

(၁၅ မိနစ်) ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် မော့ယွီသည် လူအုပ်ကြားထဲ၌ ရပ်နေရင်း သူ၏ရှေ့မှ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ကျမ်းဆောင်ကြီးကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေမိသည်။ ကျမ်းဆောင်ဝင်ပေါက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းလက်ရေးစာလုံးများဖြင့် "ဒိုချီကျမ်းဆောင်" ဟု ရေးထိုးထားပြီး အချိန်ကာလ ကြာမြင့်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ဝါကျင့်ကျင့် အရောင်သန်းနေသည်။ ထိုလက်ရေးစာလုံးများ၏ အချိုင့်အခွက်များထဲတွင်ပင် အားကောင်းသော စွမ်းအင်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေဆဲ ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ ရှောင်မျိုးနွယ်စု၏ အတိတ်က အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရေးထိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဤဒိုချီကျမ်းဆောင်မှာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းခဲ့သော အဖိုးတန် ကျင့်စဉ်ကျမ်းစာများ ထိန်းသိမ်းထားရာ နေရာဖြစ်သဖြင့် ရှောင်မျိုးနွယ်စု၏ အရေးအကြီးဆုံး နေရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်မှာ ယုံမှားသံသယ ရှိစရာမလိုပေ။ မော့ယွီ၏ ထက်မြက်လှသော စိတ်အာရုံကြောင့် ကျမ်းဆောင်၏ အမှောင်ရိပ်များထဲတွင် ခိုအောင်းနေသည့် အစောင့်အရှောက် အချို့ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုကျွမ်းကျင်သူများမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သူများတော့ မဟုတ်ကြပေ။ အမှန်စင်စစ် ရှောင်မျိုးနွယ်စုမှာ ဆုတ်ယုတ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ မဟုတ်ပါလား...

ရှောင်မျိုးနွယ်စု၏ လူငယ်မျိုးဆက်များ စုံလင်စွာ ရောက်ရှိလာသောအခါ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရှောင်ကျန့်က ဒိုချီကျမ်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်မည့် စည်းကမ်းချက်များကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

"စည်းကမ်းတွေကို အားလုံး နားလည်ပြီဆိုရင် စကြတာပေါ့" ရှောင်ကျန့်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကျမ်းဆောင်တံခါးမကြီးရှေ့က ကျောက်တိုင်ဆီသို့ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုကျောက်တိုင်ထိပ်တွင် ကြည်လင်သော ဖန်လုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ရှောင်ကျန့်၏ လက်ဝှေ့ယမ်းမှုနှင့်အတူ အစောင့်နှစ်ဦး ရှေ့သို့ တက်လာပြီး လေးလံလှသော အနက်ရောင် တံခါးမကြီးမှာ တကျိကျိ အသံနှင့်အတူ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာတော့သည်။

"ဖန်လုံးနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ဒိုချီဓာတ်ခံကို စစ်ဆေးပြီးမှ အထဲကို ဝင်လို့ရမယ်။ သတိထားရမှာက ကိုယ့်ဓာတ်ခံနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်းပဲ သွားကြ၊ လမ်းမမှားစေနဲ့!" ရှောင်ကျန့်က ညွှန်ကြားလိုက်ရင်း စတင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ပထမဆုံး လူငယ်လေးတစ်ဦးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လာသည်။ သူ၏လက်ကို ဖန်လုံးပေါ် တင်လိုက်သောအခါ နူးညံ့သော အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ "သစ်သားဓာတ်ခံ။ ဝင်လို့ရပြီ" ရှောင်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ထိုသို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်ရှိနေသော လူငယ်များမှာ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အလုအယက် တိုးဝှေ့ကာ ဓာတ်ခံစစ်ဆေးပြီး ကျမ်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

လူအုပ်ကြီး ကျဲပါးသွားသည်ကို ကြည့်ကာ မော့ယွီက ရှောင်ယန်နှင့် ရွှမ်းအာကို ပြုံးလျက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "တို့လည်း အထဲဝင်ကြည့်ရအောင်လေ?"

ရွှမ်းအာကမူ စိတ်မဝင်စားသလို ပခုံးလေးတွန့်ကာ အသာအယာ ပြုံးပြသည်။ ရှောင်ယန်ကလည်း ထပ်တူပင်ဖြစ်ရာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ လောစရာမရှိသဖြင့် လူအားလုံး ဝင်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ကြပြီးမှ၊ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော ရှောင်ကျန့်၏ အကြည့်အောက်တွင် ဖန်လုံးရှိရာသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။

ရှောင်ယန်က အရင် စစ်ဆေးသည်။ အရင်လူများထက် ပိုမိုတောက်ပသော အနီရောင်အလင်းတန်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ မအံ့သြစရာပင်၊ သူသည် မီးဓာတ်ခံ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။ ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်ကျန့်တို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဘေးချင်းယှဉ်ဖြတ်သွားချိန်တွင် ရှောင်ကျန့်က ရှောင်ယန်၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး တစ်ခုခု ပြောလိုက်သည်ကို မော့ယွီ၏ စူးရှသော အာရုံခံစားမှုက မိလိုက်သည်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်မှာ သူ့သားအတွက် စည်းကမ်းကို အနည်းငယ် လျှော့ပေါ့ပေးနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ မော့ယွီက အသာအယာ ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း ဘာမှတော့ မပြောခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးမှာ သူ၏ အတိတ်ဘဝများတွင်လည်း အဆန်းတကြယ် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ရှောင်ယန်ပြီးနောက် ရွှမ်းအာအလှည့် ရောက်လာသည်။ ရွှမ်းအာ၏ နူးညံ့လှသော လက်ချောင်းလေးများကို ဖန်လုံးပေါ် တင်လိုက်ချိန်တွင် တစ်ခဏမျှ ငြိမ်သက်နေပြီးမှ ရုတ်တရက်ပင် မီးလုံးကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ရဲရဲနီသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ အလင်းတန်းများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ဖန်လုံး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းလေးများပင် စတင်ထင်ဟပ်လာသည်။ ရွှမ်းအာ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ချိန်တွင်မူ ဖန်လုံးတစ်ခုလုံး ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ရှောင်ကျန့်မှာ သက်ပြင်းချရင်း မော့ယွီကို ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရွှမ်းအာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံက တကယ်ပဲ ထူးခြားလွန်းတယ်။ အခုတော့ ဖန်လုံးက ပျက်သွားပြီဆိုတော့ မင်းအတွက် စစ်ဆေးနေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ မင်းက မိုးကြိုးဓာတ်ခံဆိုတာ ငါမှတ်မိတယ်။ ကဲ... အထဲကို ဝင်တော့။"

မော့ယွီမှာ စစ်ဆေးမှု မလုပ်ရတော့သဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ၏ ထူးခြားလှသော ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံအရ စစ်ဆေးလိုက်မည်ဆိုလျှင် ရွှမ်းအာထက်ပင် ပိုမို တုန်လှုပ်စရာကောင်းသော ရလဒ် ထွက်ပေါ်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒုတိယထပ်၊ အခန်းအမှတ် (၃၁)၊ မိုးကြိုးလမ်းကြောင်း!" မော့ယွီ အထဲဝင်ခါနီးတွင် ရှောင်ကျန့်က တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

မော့ယွီ တစ်ခဏမျှ တန့်သွားပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူနှင့် ရှောင်ယန်မှာ အထူးအခွင့်အရေး အတူတူ ရရှိခဲ့ကြပုံ ရပေသည်။