အခန်း (၁၇) - မိုးကြိုးအမှတ်အသား ဆယ်ခု

ထိုစဉ်က မော့ယွီသည် မိမိ၏ ကမ္ဘာဟောင်းမှ သင်ယူလာခဲ့သော ပလီပလာစကားများက အချစ်ရေးနှင့် ကင်းကွာနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ယာဖေးကဲ့သို့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးအပေါ် ဤမျှအစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ လေလံရုံးမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူသည် မျိုးနွယ်စုဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်လာခဲ့သည်။ ရရှိလာသမျှကို စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် အရေးကြီးသည့် ပစ္စည်းအချို့ကို 'န' လက်စွပ် အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ၃-၄ စတုရန်းမီတာခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသော ဤလက်စွပ်မှာ အဆင့်အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း ရွှေပြားတစ်သိန်းခွဲအောက်နှင့် ဝယ်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤလက်စွပ်၏ တန်ဖိုး၊ တောင်နှင့်မြစ်ကျောက်တုံး နှင့် ဒုတိယအဆင့် 'မှော်အမြုတေ' နှစ်ခုတို့ ပေါင်းလိုက်ပါက လေလံရုံးမှ ရရှိခဲ့သော ရွှေပြားတစ်သိန်းခွဲမှာ ကုန်သလောက် ရှိသွားပြီး သူ့လက်ထဲတွင် ရွှေပြား တစ်သောင်း၊ နှစ်သောင်းခန့်သာ ကျန်တော့သည်။

သို့သော် မော့ယွီသည် ထိုအရာများကို အရေးမစိုက်ပေ။ သူ့အတွက် ငွေကြေးဆိုသည်မှာ အသုံးမဝင်ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကသာ အမှန်တကယ် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် မော့ယွီသည် လက်စွပ်ထဲမှ ရွှေပြားတစ်ထောင်ကို ထုတ်ယူကာ အဘိုးဖြစ်သူ အဘိုးမော့အား ပေးခဲ့သည်။ ငွေများလွန်းပါက ရလာသည့်လမ်းကြောင်းကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲမည်စိုး၍ ထိုမျှသာ ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ 'နလက်စွပ်' ကိုမူ သူ၏ အခြေအနေမှာ အကဲဆတ်နေသေးသဖြင့် လက်ချောင်းတွင် မစွပ်ဘဲ အင်္ကျီအတွင်း၌သာ လုံအောင် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ ဤခရီးစဉ်အပြီးတွင် မော့ယွီသည် ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ကာ အထီးကျန် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

...

အချိန်သည် ရေစီးသကဲ့သို့ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ပူပြင်းလှသော နွေရာသီကို အေးမြသည့် ဆောင်းဦးရာသီက အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး စိမ်းလန်းစိုပြည်ခဲ့သော သစ်တောများသည်လည်း ဝါဖျော့ဖျော့ အရောင်အဆင်းသို့ ပြောင်းလဲစပြုလာပြီဖြစ်သည်။

"မိုးကြိုးခန္ဓာ!"

ထိုစဉ် ရှောင်မျိုးနွယ်စုနှင့် ဝေးကွာသော တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ တောအုပ်ငယ်တစ်ခုအတွင်းမှ စူးရှအေးစက်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျင်မြန်လှသော လူရိပ်တစ်ခုသည် သစ်ပင်များကြားတွင် ဖျတ်လတ်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ဆူးပင်များမှာလည်း သူ့အတွက် အဟန့်အတား မဖြစ်နိုင်ချေ။ ခဏအကြာတွင် ထိုလူရိပ်သည် ဝပ်နေသော ကျားတစ်ကောင်အလား ကြီးမားသည့် ကျောက်တုံးကြီးရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ခြေလှမ်းကို အသာရွှေ့၊ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးကြီးဆီသို့ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"ဝုန်း!"

လေးလံသော အသံကြီးနှင့်အတူ ကျောက်မှုန့်များ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် အက်ကြောင်းများမှာ ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဌာန် ဖြာထွက်သွားသည်။

"ဂျောက်... ဝုန်း!"

အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသော ကျောက်တုံးကြီးသည် ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကွဲအက်သွားလေသည်။ ကျောက်တုံးကြီး ပျက်စီးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုလူရိပ်သည် တောမျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး အခြားကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်သို့ အသာအယာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

မိမိ၏ ကြိုးစားမှုရလဒ်ကို ကြည့်ရင်း မော့ယွီ၏ ချောမောသော မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ 'ဒိုချီ' အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဒုတိယအဆင့် မော်မှော်အမြုတေ နှစ်ခုရှိသော်လည်း မော့ယွီသည် 'ကြက်သွေးရောင် ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်း မိုးကြိုး' ကို သုံး၍ ချက်ချင်း 'ဒိုကျဲ' အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ဤတိတ်ဆိတ်သော နေရာသို့လာကာ သူ၏ ဒိုချီစွမ်းရည်များကိုသာ ပိုမိုထက်မြက်အောင် လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ အရေးကြီးသော အချိန်ရောက်လေလေ၊ အထီးကျန်မှုကို ပို၍ သည်းခံရလေလေဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားသည်။ ဒိုချီအဆင့်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ် ချနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ အလျင်စလို အဆင့်တက်ခြင်းသည် ကြီးမားသော အမှားတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးလအတွင်း သူသည် ဒိုချီအဆင့် တစ်ဆင့်မျှ မတက်ခဲ့ပေ။ ယခင်လများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နှေးကွေးနေသယောင် ရှိသော်လည်း မော့ယွီကမူ အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်နေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသုံးလတာအတွင်း သူ၏ ဒိုချီအခြေခံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ခိုင်မာလာသည်ကို ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤသုံးလအတွင်း သူရရှိခဲ့သည်မှာ အဆင့်မတက်ခြင်း တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ မိုးကြိုးပုံရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသော သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းတွင် အမှတ်အသား ဆယ်ခုအထိ ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ 'ရွှမ်' အဆင့် ဒိုချီစွမ်းရည်တစ်ခု၏ အဆင့်သို့ အသာအယာ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

စောစောက မော့ယွီသည် မိုးကြိုးအမှတ်အသား ငါးခု၏ စွမ်းအားကိုသာ သုံး၍ ကျောက်တုံးကြီးကို အမှုန့်ပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဆယ်ခုစလုံး၏ စွမ်းအားကို ထုတ်သုံးမည်ဆိုပါက 'ဒိုကျဲ' အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးကိုပင် နေရာ၌တင် အသေသတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေလိမ့်မည်။

သူ၏ 'မိုးကြိုးခန္ဓာ' အစွမ်းကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်ပြီးနောက် မော့ယွီသည် မနက်ဖြန်တွင် ကျင်းပမည့် စမ်းသပ်စစ်ဆေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လူလားမြောက်ခြင်း အခမ်းအနားမတိုင်မီ တစ်လအလိုတွင် မျိုးနွယ်စုဝင် လူငယ်အားလုံးသည် ဒိုချီစွမ်းအား စစ်ဆေးမှုကို ခံယူကြရသည်။ ဤစမ်းသပ်မှု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အရည်အချင်း မပြည့်မီသောသူများကို ဖယ်ထုတ်ရန်ဖြစ်သည်။ မော့ယွီသည် မျိုးနွယ်စု၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံထားရသူဖြစ်ရာ ဤစမ်းသပ်ပွဲသို့ တက်ရောက်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် အလုပ်တစ်ခုသတ်သတ်သာ ဖြစ်ပေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် အဝတ်အစားသစ်များ လဲလှယ်ပြီးနောက် တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကို မော့ယွီ... ရှိလားရှင့်"

မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ကြည်လင်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မော့ယွီ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် တံခါးဆီသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်သည် အခန်းထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာပြီး စိမ်းဖျော့ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူငယ်လေးအား ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားစေရာ သူသည် ပို၍ပင် တောက်ပနေသယောင် ရှိတော့သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ကျော့ရှင်းစွာ ရပ်နေသည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း လှပလွန်းသူ မဟုတ်သော်လည်း ငယ်ရွယ်နုပျိုသော မျက်နှာလေးထက်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငွေ့အသက်အချို့ ကိန်းအောင်းနေသည်။ အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့် ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်မှုတို့ ရောယှက်နေခြင်းက သူမအား ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းထားသည်။

"ဩော်... ရှောင်မေ ပါလား၊ ဒီနေ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" မော့ယွီက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

မော့ယွီသည် ရှောင်နင်ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် မျိုးနွယ်စု အစည်းအဝေးတွင် အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ရှောင်မေ၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော သဘောထားမှာ ၁၈၀ ဒီဂရီ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဒိုချီစွမ်းရည်များအကြောင်း မေးမြန်းရန် သို့မဟုတ် စကားစမြည်ပြောရန် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးရှာ၍ သူ့ထံ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိပြီး ပိုမို ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။ မော့ယွီသည် ထိုအချက်ကို ကောင်းစွာ သိသော်လည်း အရေးမစိုက်ပေ။ သူသည် သူမအပေါ် စိတ်ဝင်စားနေ၍ မဟုတ်ဘဲ လူ့သဘာဝအရ အားကိုးထိုက်သူနောက်သို့ လိုက်ပါတတ်သည်ကို နားလည်ထား၍ ဖြစ်သည်။ ရှောင်မေသည် သာမန်လူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် သူမကို မုန်းတီးနေရန် အကြောင်းမရှိပေ။ ထို့ပြင် တစ်နေ့ကုန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်အောင် လေ့ကျင့်ပြီးချိန်တွင် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး အနား၌ ရှိနေခြင်းကလည်း စိတ်ပျက်စရာ မဟုတ်ပါချေ။

နေရောင်အောက်တွင် မော့ယွီ၏ ချောမောသော ရုပ်ရည်ကြောင့် ရှောင်မေမှာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဤကမ္ဘာတွင် ရှစ်လခန့် နေထိုင်ပြီးနောက် မော့ယွီသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က နုနယ်ခဲ့သော မျက်နှာမှာ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်လာပြီး အရပ်လည်း ပိုရှည်လာသည်။ အဓိကအကျဆုံးမှာ သူ၏ အမူအရာသည် ရှောင်မျိုးနွယ်စု၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေတတ်သော အစေခံတစ်ဦးအသွင်မှ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပါရမီရှင် လူငယ်တစ်ဦးအသွင်သို့ ကူးပြောင်းသွားခြင်းပင်။ ရှောင်မေသည် မော့ယွီ၏ ပါရမီနှင့် စွမ်းအားကို တန်ဖိုးထားသည်မှာ ငြင်းမရသော်လည်း သူ၏ ရုပ်ရည်မှာလည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အချက်တစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။

မော့ယွီသည် အခန်းပြင်သို့ ထွက်ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အား မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေသော ရှောင်မေကို ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ... ငါ ဒီနေ့ ပိုချောနေလို့လား"

ရှောင်မေ၏ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းသွားသည်။ သူမသည် အများအားဖြင့် ရဲတင်းသူဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ စနောက်ခံရသောအခါ မျက်လုံးများကို အမြန်လွှဲလိုက်ပြီး မနာလိုသလို လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"သွားရအောင် အစ်ကိုမော့ယွီ... ဒီနေ့က အကြိုစစ်ဆေးပွဲလေ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် အစ်ကိုက ရှောင်နင်ကို အနိုင်ယူလိုက်ကတည်းက မျိုးနွယ်စုက အစ်ကို့အပေါ် မျှော်လင့်ချက်တွေ အများကြီး ထားနေကြတာ"

မော့ယွီက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ... သွားကြတာပေါ့၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ စိတ်ဝင်စားစရာတွေ ဖြစ်လာတော့မယ် ထင်တယ်"

သူသည် ရယ်စရာတစ်ခုခုကို တွေးမိသကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်သည်။ သူ ထင်တာမမှားဘူးဆိုရင် ဒါဟာ 'ရှောင်ယန်' ဆိုတဲ့ လူငယ် ပြန်လည် နိုးထလာတော့မယ့် အချိန်ပဲ...။