အခန်း (၁) – မော့ယွီ

အစွန်းအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသည့် မဟာလောကဓာတ်ကြီး၏ အနောက်မြောက်ဘက်စွန်း၊ ဒိုချီတိုက်ကြီးပေါ်ရှိ ကျာမားအင်ပါယာ၊ ဝူတန်မြို့တော်...။ ရှောင်မျိုးနွယ်စုစံအိမ်တော်၏ အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသော အခန်းငယ်လေးတစ်ခုအတွင်းမှ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးထစ်ချုန်းလိုက်သည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံတစ်သံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"မော့ရှာ... ဟန်ရွှမ်း... နင့်တို့ခွေးကောင်တွေ ငါ့ကို နောက်ကျောကနေ ဓားနဲ့ထိုးရဲတယ်ပေါ့လေ! ငါသာ ကိုးထပ်ငရဲဘုံအထိ ကျဆင်းသွားပါစေဦးတော့၊ နင်တို့ကိုတော့ လုံးဝအလွတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး!"

ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာနှင့် လူငယ်လေးထံမှ ထိုသို့သော သွေးအေးစက်စက်စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် နုပျိုမှုများ လွှမ်းမိုးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ချောမောခန့်ညားသည့် ရုပ်ရည်ကိုမူ မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်ပိန်ပါးသော်လည်း အချိုးအစားကျနလှသဖြင့် အရွယ်ရောက်လာပါက မိန်းကလေးများစွာ၏ အသည်းစွဲဖြစ်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏မျက်နှာမှာ အသက်အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင်ပင် ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေပြီး မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးတန်းများ လက်ကနဲ၊ လက်ကနဲ ဖြစ်ပေါ်နေသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီထဲက မိုးကြိုးနတ်မင်းကြီး နိုးထလာသည့်အလားပင်။

ဘေးနားရှိ အဘိုးအိုမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော်လည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ သူ၏မှုန်ဝါးနေသော မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သွားပြီး နိုးလာသည့်လူငယ်လေးကို ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ယွီအာ... မင်း... မင်းနိုးလာပြီလား! တော်သေးတာပေါ့... အဘိုးကတော့ မင်းကို... မင်းကို..."

အဘိုးအိုမှာ စကားပင်မဆုံးနိုင်ဘဲ ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာတော့သည်။ ကုတင်ပေါ်မှ လူငယ်မှာ သူ၏မြေးဖြစ်သူပင်။ ရက်ပေါင်းများစွာ သတိမေ့မြောနေခဲ့သည့် မြေးဖြစ်သူ ပြန်လည်နိုးထလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ အဘိုးအိုမှာ ပျော်ရွှင်လွန်း၍ မျက်ရည်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"ဒါ... ဒါဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? ငါ... ငါသေသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား?"

အဘိုးအို၏ ငိုသံကြောင့် လူငယ်လေး သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏မျက်လုံးထဲမှ ဒေါသရိပ်များ ပြေလျော့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် အဘိုးအိုကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူ၏ထက်မြက်လှသော အာရုံခံစားမှုအရ ဤအဘိုးအိုမှာ ဟန်ဆောင်ငိုကြွေးနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ဤသူကို လုံးဝမသိသည့်အပြင် မည်သည့်ဆွေမျိုးသားချင်းမှလည်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုသို့စဉ်းစားနေစဉ်အတွင်း ခေါင်းထဲမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခု တိုးဝင်လာပြီး ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံသတိလစ်သွားပြန်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော အဘိုးအိုမှာ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း လူငယ်လေး၏ အသက်ရှူသံနှင့် နှလုံးခုန်သံ မှန်ကန်နေသည်ကို စစ်ဆေးပြီးမှ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ သူသည် လူငယ်လေးကို စောင်သေချာခြုံပေးကာ အခန်းပြင်သို့ ခြေသံဖွဖွဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်...

"တော်ကီတိုက်ကြီး... ဝူတန်မြို့ရဲ့ ရှောင်မျိုးနွယ်စု... ငါက မော့ယွီတဲ့လား?"

သတိပြန်ရလာသော လူငယ်လေးသည် သူ၏နာကျင်နေသော နဖူးကို အသာအယာပွတ်သပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူနှင့်မရင်းနှီးသော မှတ်ဉာဏ်များက ဦးနှောက်ထဲသို့ ဒီရေအလား တိုးဝင်လာသဖြင့် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားမိသည်။ သို့သော် ထိုဝေခွဲမရမှုများမှာ ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ ပြန်လည်ကြည်လင်လာသည်။ သူ လူဝင်စားဖြစ်သွားပြီဆိုသည့်အချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

မော့ယွီသည် ထိုအချက်အပေါ် အံ့သြခြင်းမရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ သူ၏ပထမဆုံးအကြိမ် လူဝင်စားဖြစ်ခြင်းမဟုတ်သောကြောင့်ပင်။ ပထမဘဝတွင် သူသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်မှ သာမန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျောင်းခရီးစဉ် တောင်တက်ရင်း ချောက်ထဲပြုတ်ကျကာ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ ဒုတိယဘဝတွင်မူ 'ရှန်းရှောင်းတိုက်ကြီး' ဟုခေါ်သော ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ကံကြမ္မာ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကြောင့် သူသည် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ 'ဝင်စားသူ' တစ်ဦး၏ ထုံးစံအတိုင်း အောင်မြင်မှုများစွာ ရရှိခဲ့သော်လည်း 'ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်' ရန် ကြိုးစားစဉ်အတွင်း သူယုံကြည်ခဲ့ရသည့် 'လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်' များ၏ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံရကာ အသတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် မော့ယွီ၏မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းလာပြီး နာကျည်းမှုများက ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထလာသည်။

"မော့ရှာ... ဟန်ရွှမ်း... နင်တို့တွေ သေရမယ်!"

သူ၏ယခင်ဘဝ ပါရမီမှာ အနှိုင်းမဲ့သော်လည်း နိမ့်ပါးသော မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာခဲ့သဖြင့် တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းများစွာကို ရန်သူတော်များအဖြစ် ဖန်တီးခဲ့မိသည်။ သူသည် ထိုအင်အားကြီးမျိုးနွယ်စုများထံမှ ရတနာနှင့် အရင်းအမြစ်များကို အကြိမ်ကြိမ် လုယူခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ထိပ်ဆုံးသို့ရောက်လျှင် ထိုရန်ငြိုးများ ပြေပျောက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း 'နတ်ဘုရားဆယ်ပါး ဟင်းလင်းပြင်ဖောက်ထွက်ပွဲ' တွင် မော့ရှာနှင့် ဟန်ရွှမ်းတို့၏ လှည့်ဖြားမှုကြောင့် ကျန်နတ်ဘုရားခုနစ်ပါးမှာ သူ၏ရန်သူဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ယခုကမ္ဘာသစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤဘဝတွင် သူ၏အမည်မှာ မော့ယွီ...။

"ဒိုချီတိုက်ကြီး... ရှောင်မျိုးနွယ်စု..."

တတိယမြောက်ဘဝသို့ ရောက်ရှိလာကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ရှန်းရှောင်းတိုက်ကြီး၏ ထိပ်တန်းပညာရှင်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော မော့ယွီပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားမိသည်။ သူ၏ပထမဘဝက ဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သောအခါ မော့ယွီ၏နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ရှန်းရှောင်းတိုက်ကြီးတွင် ပါရမီထူးချွန်လွန်းသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဤကမ္ဘာ၏ ဇာတ်လိုက်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအမှန်တရားကို သိလိုက်ရသောအခါ ဤကမ္ဘာကြီး၏ ကံကြမ္မာရွေးချယ်ခံရသူများမှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် ပေါ်ထွက်လာမည့် 'မီးနတ်ဘုရားဧကရာဇ်' နှင့် 'စစ်နတ်ဘုရား' တို့သာ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသော်လည်း ယခု၏ မော့ယွီမှာ နုနယ်သော ကျောင်းသားလေးမဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ ထိုအဓိပ္ပာယ်မရှိသော အတွေးများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အရေးအကြီးဆုံးအရာ သုံးခုကိုသာ မှတ်သားထားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အစွမ်း၊ အစွမ်း၊ ထို့နောက် ပိုမိုကြီးမားသော အစွမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ရှောင်ယန်ဖြစ်စေ၊ လင်းတုန်းဖြစ်စေ သူ့အတွက် အရေးမကြီးပေ။ အစွမ်းရှိရန်သာ လိုအပ်ပြီး သူသည် ထိုကံကြမ္မာရွေးချယ်ခံရသူများကို ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်ဟုလည်း မယုံကြည်ပေ။ ထို့အပြင် ရှန်းရှောင်းတိုက်ကြီးမှ သစ္စာဖောက်များသည် ဤကမ္ဘာသို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့လျှင်ပင် သူကိုယ်တိုင် ငရဲသို့ ဆွဲချပစ်မည်ဟု သစ္စာဆိုလိုက်သည်။

"ယွီအာ... မင်းနိုးပြီလား! လာ... ဆေးသောက်လိုက်ဦး။"

ထိုအချိန်တွင် စိမ်းဖန့်ဖန့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအို အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။ သူသည် ရှောင်မျိုးနွယ်စု စံအိမ်တော်၏ အိမ်တော်ထိန်း 'အဘိုးမော့' ပင် ဖြစ်သည်။ ဤဘဝတွင် မော့ယွီသည် အဘိုးမော့၏ တစ်ဦးတည်းသော မြေးဖြစ်သည်။ မော့ယွီ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် သက်သာလာသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုက နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သို့သော် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည့်အလား အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ယွီအာ... မင်းက ကျင့်စဉ်တွေကို စိတ်ဝင်စားပြီး ရှုံးရမှာကြောက်တတ်မှန်း အဘိုးသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အမြဲတမ်း အားနည်းနေတာ။ နောက်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့တော့။"

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာ ကျင့်စဉ်များလေ့ကျင့်ရာတွင် အားတက်သရောရှိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းမှုကြောင့် အလွန်အမင်း အားစိုက်ထုတ်မိရာမှ တော်ကီစွမ်းအင်များ ဖောက်ပြန်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း မော့ယွီ၏ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းမှာ ဤခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လက်ရှိအခြေအနေကို နားလည်သွားပြီးနောက် မော့ယွီသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။ အကြပ်အတည်းများကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ယခင်ဘဝ အောင်မြင်မှု လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပင်။ သူသည် အဘိုးအို၏ စကားကို အလေးအနက် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ဝိညာဉ်က ဤခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားသော်လည်း မူလပိုင်ရှင်၏ စိတ်ခံစားချက်အကြွင်းအကျန်များအရ အဘိုးနှင့်မြေးကြားရှိ သံယောဇဉ်မှာ အလွန်နက်ရှိုင်းကြောင်း ခံစားမိနေသည်။

မော့ယွီ လိမ္မာပါးနပ်စွာ နားထောင်သည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးမော့မှာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အမှာစကားအချို့ ပြောကာ အနားယူရန် တံခါးပိတ်၍ ထွက်သွားလေသည်။

"ဒိုချီအဆင့် (၄)... ဒီခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က တော်တော်လေးကို အားနည်းခဲ့တာပဲ။"

မော့ယွီသည် သူ၏ လက်ရှိစွမ်းအားကို စစ်ဆေးရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာတစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကျင့်စဉ်စနစ်များ ကွာခြားသော်လည်း စွမ်းအား၏ အနှစ်သာရမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏မှတ်ဉာဏ်များအရ သူ၏လက်ရှိအဆင့်ကို ချက်ချင်းပင် အကဲဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ရှောင်ယန်ဟာ ယောင်လောင်က ဒိုချီစွမ်းအင်တွေကို သုံးနှစ်တိုင်တိုင် စုပ်ယူနေတာတောင် အဆင့် (၃) မှာ ရှိနေသေးတာ။ ဒါနဲ့ယှဉ်ရင် ဒီခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ကတော့ တကယ့်ကို အညံ့စားပဲ။ ဒိုချီစွမ်းအင် ဖောက်ပြန်ပြီး သေတာ မဆန်းပါဘူး။"

မော့ယွီ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သောကြောင့် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ဖန်တီးရမည်သာ။ ဒိုချီတိုက်ကြီးတွင် လူပြန်ဝင်စားလာပြီးနောက် ရှေ့တွင် စိန်ခေါ်မှုများစွာ ရှိနေသော်လည်း တစ်ချိန်က ရှန်းရှောင်းတိုက်ကြီး၏ မိုးကြိုးနတ်မင်းကြီးမှာမူ အနာဂတ်ကိုသာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေတော့သည်။

မော့ယွီ၏ စိတ်အာရုံက သူ၏ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်သည့်အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင်မူ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုများက သူ၏စိတ်ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလာတော့သည်။

"မိုးကြိုးဝိညာဉ်... မင်းက ငါ့နောက်ကို ဒီဘဝအထိ လိုက်လာခဲ့တာလား!"