အခန်း (၆)  ပေလျန်ခရိုင်နှင့် လူလည်ဈေးဆိုင်

တကယ့်ကင်းခြေများကြီးပါလား ဒီအဆိပ်သတ္တဝါဟာ သူ့အဆင့်ရဲ့ အထျွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေတဲ့ မိစ္ဆာအင်းဆက် ဖြစ်ရမယ်။

ကူးယွမ်သည် ရတနာကို မက်မောပြီး ဇွတ်မတိုးခဲ့မိသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု တွေးရင်း ရင်တုန်သွားသည်။ အကိုက်ခံရပါက ဟိုအရိုးစုများကဲ့သို့ပင် အဆုံးသတ်သွားပေလိမည်။

သဘာဝရတနာများရှိရာတွင် စောင့်ကြပ်နေသော ထူးဆန်းသည့် သားရဲများ အမြဲရှိတတ်စမြဲပင်။ ဤကင်းခြေများကြီးသည်လည်း ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို စောင့်ကြပ်နေသူ ဖြစ်ပေမည်။

ကင်းခြေများကြီးသည် ကူးယွမ်ကို သတိထားမိသော်လည်း သူက အလိုက်သိစွာ နောက်ဆုတ်သွားသဖြင့် လိုက်မလာခဲ့ပေ။ ကူးယွမ်သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထိုနေရာမှ ခွာလာခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေရဲ့ ခြေရာလက်ရာကို တွေ့ခဲ့တာပဲ ငါ့ကံက တကယ်ကောင်းတာပဲ" ဟု သူတွေးလိုက်သော်လည်း နှမြောတသမှုလည်းရှိနေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီမိစ္ဆာပိုးကောင်ရှိနေတော့ လောလောဆယ် ဘာမှလုပ်လို့မရသေးဘူး။ နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှာရမယ်"

ထိုဆေးပင်များမှာ ပြေးမသွားနိုင်သဖြင့် ကင်းခြေများကို နှိမ်နင်းနိုင်မည့်နည်းကို သူ အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဆေးပင်များသာမက ထိုကင်းခြေများကြီးကိုပါ ယဉ်ပါးအောင်လုပ်နိုင်လျှင် သူ့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော အကူအညီ ဖြစ်လာပေမည်။

နေမွန်းတည့်ချိန်တွင် ကူးယွမ်သည် တောင်လမ်းအတိုင်း ခရိုင်မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ပေလျန်ခရိုင်သည် ယွင်မုံတောင်ခြေရှိ သာမန်မြို့လေး ဖြစ်သော်လည်း သယံဇာတ ပေါကြွယ်ဝသဖြင့် ကုန်သွယ်မှု စည်ကားလှသည်။

လမ်းမထက်တွင် လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော ကိုယ်ခံပညာရှင်များနှင့် ဆေးတောင်းပိုးထားသော ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူများကိုလည်း တွေ့ရသည်။

ကူးယွမ်သည် သူရှာဖွေလာသော ဟွမ်ကျင်း ဆေးမြစ်များကို ရောင်းချရန် ကျန့်ရှုးအမည်ရှိ ဆေးဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဆိုင်ကောင်တာတွင် ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် သူဌေးပုံစံ အဖိုးကြီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။

"ကျွန်တော့်မျိုးရိုးက ရှုးပါ မောင်ရင် ဘာများ လိုအပ်လို့လဲ" ဟု ဆိုင်ရှင်ရှုးက ကူးယွမ်၏ နွမ်းပါးသောအဝတ်အစားများကို ကြည့်ကာ ခန့်မှန်းရင်း မေးလိုက်သည်။

ကူးယွမ်က ဆေးမြစ်များကို ထုတ်ပြရာ ဆိုင်ရှင်ရှုးက အပေါ်ယံ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။

မောင်ရင်တူးလာတာကတော့ အတော်လေး သေချာဂရုစိုက်ထားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဆေးမြစ်တွေက သက်တမ်း သိပ်မရသေးဘူး။ အကြီးဆုံးတစ်ခုကို ကြေးပြား ၈၀ အားလုံးပေါင်း ကြေးပြား ၂၃၀ ပဲ ပေးနိုင်မယ်။

"ကြေးပြား ၂၃၀ ပဲလား"

ကူးယွမ်သည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်ပင်ရယ်ချင်သွားသည်။ သူတူးလာသော ဆေးမြစ်များမှာ အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်ကျော် သက်တမ်းရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ နှစ် ၂၀၊ ၃၀ ခန့် ရှိနိုင်ကြောင်း သူသိသည်။

ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းကို ဆိုင်ရှင်က ဘာမှမသိသော လူအအမှတ်ဖြင့် ဈေးနှိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"စိတ်မရှိပါနဲ့ ကျွန်တော် မရောင်းတော့ဘူး" ဟု ဆိုကာ ကူးယွမ်က ဆေးမြစ်များကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်က ဈေးနှိမ်ရုံတင်မကဘဲ နောက်ထပ် ဆေးမြစ်များကျန်သေးလားဟု စပ်စုနေသဖြင့် ကူးယွမ်သည် ဘေးကင်းရန် ထိုနေရာမှ အမြန်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်ရှုး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားပြီး "မောင်ရင် သေချာစဉ်းစားဦး ဒီအခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားရင် နောက်တစ်ခါ ဒီလောက်ဈေးကောင်း ရမှာမဟုတ်ဘူးနော်" ဟု ခြိမ်းခြောက်လာသည်။

ကူးယွမ်က စိတ်ထဲမှ "တကယ့် လူလည်ဆိုင်ပဲ မင်းကို ငါမှတ်ထားမယ်" ဟု ကျိန်ဆဲနေစဉ် နောက်ကွယ်မှ အသံကြမ်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆိုင်ရှင်ရှုး လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခါက ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးကျန်သေးလား နှစ်ပုလင်းလောက် ထပ်ပေးဦး"

ကူးယွမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တောင်တောင်းကြီးကို လွယ်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားမကြီးတစ်လက် ချိတ်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် ဗလကောင်းကောင်း လူကြီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ သာမန်လူများနှင့် မတူဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"ဪ... ဆရာချန်ကိုး" ဟု ဆိုင်ရှင်ရှုးက မျက်နှာပျက်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် အလိုလိုက်ကာ ဆေးသွားယူပေးသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ကူးယွမ်က ဆရာချန်ကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ 

ထိုသူက ရည်ရွယ်သည်ဖြစ်စေ မရည်ရွယ်သည်ဖြစ်စေ သူ့ကို အကျပ်အတည်းမှ ကူညီပေးခဲ့သဖြင့် ကူးယွမ်က ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ထိုဆိုင်မှ အမြန်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။