အခန်း (၅၅)  ဘုန်းတော်ကြီးဝူ၏ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှု

ညနေစောင်းတွင် ကူးယွမ်သည် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီးနောက် ရေချိုး အဝတ်အစားလဲကာ ဂူမိသားစုရွာသို့ ပြန်ရန် အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ချန်ကုန်းလမ်းကြားမှ ထွက်လာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် ကူးယွမ်၏ မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲ ပြောင်းလဲသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလိုက်တာ တစ်ယောက်ယောက် ငါ့နောက်ကို လိုက်နေတာပဲ။ ဘယ်သူလဲ ချန်အိမ်တော်ကလား ဒါမှမဟုတ် စိမ်းလန်းတဲ့ဝါးဂိုဏ်းကလား။

သူ့နောက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လိုက်နေသည်ကို သိသော်လည်း ကူးယွမ်က ဘာမှမသိသလိုပင် ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ဘေလျန်းမြို့တံခါးမှ ထွက်ပြီး လူသူကင်းရှင်းသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါမှ သူ ရပ်လိုက်တော့သည်။

အကြောင်းမှာ ရှေ့လမ်းပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်စောင့်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် အမြဲပြုံးနေတတ်သော ဘုန်းတော်ကြီးဝူပင် ဖြစ်သည်။

"ဩော် ဘုန်းတော်ကြီးဝူပါလား" ကူးယွမ်က အံ့ဩဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

ဘုန်းတော်ကြီးဝူက ကူးယွမ်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ရင်း ပြုံးပြသော်လည်း ထိုအပြုံးမှာ ကောက်ကျစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ကူးယွမ်ကို အစကတည်းက အမြစ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်နေသူ ဖြစ်သည်။ ကူးယွမ် ခရီးထွက်နေစဉ်အတွင်း သူ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အခုပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင် လက်စဖျောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို သတ်ပြီး နှုတ်ပိတ်ဖို့ စောင့်နေတာ မဟုတ်လား" ကူးယွမ်က ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဘုန်းတော်ကြီးဝူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသော်လည်း အတွေ့အကြုံရှိသူပီပီ ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

ငယ်ရွယ်တဲ့ညီလေးကူး ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ အဘိုးမှာ အဲဒီလို စိတ်ကူးမျိုး မရှိပါဘူး။

ကူးယွမ်က လက်ကာပြလိုက်သည် တော်စမ်းပါ ကျွန်တော်တို့က လူကြီးတွေပဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရအောင်။ ခင်ဗျား လွှတ်ထားတဲ့လူ ဘာလို့ အခုထိအရေးမယူသေးတာလဲဆိုတာ သိချင်နေတာ မဟုတ်လား။

ကူးယွမ်က သွားဖြူဖြူလေးတွေ ပေါ်အောင် ပြုံးပြလိုက်ပြီး "ရိုးရိုးလေးပါပဲ ခင်ဗျား ကျွန်တော်နဲ့ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ အဲဒီလူကို ကျွန်တော့်ညီလေးက ရှင်းလိုက်ပြီလေ"

ထိုစဉ် လမ်းဘေးမြက်တောထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အပြာမည်းရောင် ကင်းခြေများကြီးတစ်ကောင်က လူတစ်ယောက်ကို တရွတ်တိုက် ဆွဲထုတ်လာသည်။ 

ထိုလူမှာ မျက်နှာပေါက် ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးထွက်ကာ သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာ မိစ္ဆာအကောင်ကြီးလား မင်းက မိစ္ဆာတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာလား ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဘုန်းတော်ကြီးဝူမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

သူသည် ကူးယွမ်ကို အထင်သေးခဲ့မိကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အဆိပ်လူးထားသော အပ်စိုက်လက်နက် ဒါဇင်ဝက်ခန့်ကို ပစ်ထုတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။

"ပြေးချင်လို့လား"

ကူးယွမ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး အပ်များကို အသာလေး ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လှည့်လည်သောမြွေခြေလှမ်းကို သုံးကာ လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားသည်။

ဘုန်းတော်ကြီးဝူသည် နှစ်လှမ်းမျှသာ ပြေးရသေးခင် ခြေထောက်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကြောင်တစ်ကောင်လောက်ကြီးသည့် ကြွက်မည်းကြီးတစ်ကောင်က သူ၏ ခြေထောက်ကို အသားကုန် ကိုက်ဖဲ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကြွက်၏ လက်သည်းများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး အရိုးပေါ်အောင်အထိ ကုတ်ဖဲ့နေသည်။

"အားးးးးး"

ဘုန်းတော်ကြီးဝူက ထိုကြွက်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ကြွက်၏ ကိုယ်မှာ သံတုံးကဲ့သို့ မာကျောလှသည်။ ထိုနှောင့်နှေးမှုကြောင့် ကူးယွမ် ရောက်ရှိလာသည်။

ဖျတ်

ဓားအလင်းတစ်ချက် လျှပ်သွားပြီးနောက် ဘုန်းတော်ကြီးဝူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် အသည်းအသန် အော်ဟစ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပေတော့သည်။