အခန်း (၅) နတ်ဘုရားတို့၏ရိက္ခာကြွင်း

ကူးယွမ်သည် တုန်းဂွီနှင့် ဆွန်အာတို့ သူ့ကို ကြံစည်နေသည်ကို မသိဘဲ တောင်နက်ထဲသို့ ပိုမိုတိုးဝင်လာခဲ့သည်။

အတိအကျပြောရလျှင် ယွင်မုံတောင်ဆိုသည်မှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ရှည်လျားကာ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ ပြည်နယ်ခြောက်ခုအထိ ဖြန့်ကျက်ထားသည်။

ယခု ကူးယွမ် ရောက်နေသောနေရာမှာ ထိုတောင်တန်းကြီး၏ အပြင်ဘက်ဆုံး အစွန်းပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။

ရွာမှ လူကြီးသူမများက ထိုတောင်ထဲတွင် တိမ်စီးနိုင်သောနတ်ဘုရားများ ရှိသည်ဟု ပြောလေ့ရှိသော်လည်း ကူးယွမ်အတွက်မူ ထိုအရာများက အလှမ်းဝေးလွန်းလှသည်။

သူ၏ လက်ရှိ အဓိကပန်းတိုင်မှာ ပိုက်ဆံရှာရန်သာဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံရှိမှသာ မိသားစု၏ အခြေအနေကို မြှင့်တင်နိုင်ပြီး ချန်အိမ်တော်မှ ပေးလာနိုင်သော ဘေးအန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

တောင်ထဲသို့ နက်လေလေ သစ်ပင်များ စိပ်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ အားဟွမ်က လမ်းပြအဖြစ်ရှေ့မှ သွားနေသည်။

ကူးယွမ်သည် ယုန်နှင့် တောကြက်များအတွက် ထောင်ချောက်အချို့ ဆင်ပြီးနောက် အားဟွမ်ကို ပြန်ခေါ်ရန် အပြုတွင် အားဟွမ်ထံမှ ထူးဆန်းသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။ 

ကူးယွမ် အမြန်သွားကြည့်ရာ လူသူမနီးသော တောင်စောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် အားဟွမ်သည် ခြောက်သွေ့နေသော အပင်တစ်ပင်ကို ကုတ်ခြစ်နေသည်။

"အို ဒါကဟွမ်ကျင်းမဟုတ်လား"

ဟွမ်ကျင်းကို "နတ်ဘုရားတို့၏ရိက္ခာကြွင်း" ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး ၎င်းမှာ ဆေးဖက်လည်းဝင်သလို အစာလည်းဖြစ်သည်။

မြို့ပေါ်ရှိ ဆေးဆိုင်များက ၎င်းကို အမြဲတမ်း ဝယ်ယူလေ့ရှိသည်။ ကူးယွမ်သည် ထိုအပင်များကို စတင်တူးဆွရာ အတော်အတန်ကြီးမားသော အမြစ်များကို ရရှိခဲ့သည်။

အနည်းငယ် မြည်းကြည့်ရာ အရသာမှာ ချိုအိအိနှင့် ခါးသက်သက်ရှိပြီး စားပြီးနောက် ပင်ပန်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း လန်းဆန်းလာသလို ခံစားရသည်။

"ဒါရတနာပဲ"

ကူးယွမ်သည် တောင်စောင်းပေါ်သို့ ဆက်တက်သွားရာ ပိုမိုကြီးမားပြီး တောက်ပသော အရွက်များရှိသည့် ဟွမ်ကျင်းပင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုဆေးပင်များ၏ ဘေးတွင် လူနှင့် တိရစ္ဆာန်တို့၏ အရိုးစုများကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကူးယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခန့်သွားသည်။ ထိုအရိုးများမှာ မည်းနက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"နေဦး တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ"

အရိုးစုဘေးရှိ သံချေးတက်နေသော ဓားရှည်နှင့် ပုပ်စပ်စပ်အနံ့ကို သတိထားမိလိုက်သောအခါ ကူးယွမ်၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။

သူသည် အားဟွမ်ကိုခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အားဟွမ်မှာမူ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လိပ်ကွေးလေးဖြစ်ကာ တုန်ရင်နေတော့သည်။

"မင်းကတော့ တကယ့်ကြွက်စုတ်ပဲ ကြွက်လို ကြောက်တတ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားက မှန်တာပဲ!"

ကူးယွမ်က ဆဲဆိုရင်း ကြွက်ကို ကောက်မကာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်

ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ...

မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ခုခုပွတ်တိုက်လာသော အသံကို သူကြားလိုက်ရသည်။ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ အရိုးစုအောက်မှ နှစ်ပေခန့် ရှည်လျားသော အစိမ်းရင့်ရောင် ကင်းခြေများကြီး တစ်ကောင် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်း၏ အခွံမှာ သတ္တုကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ပါးစပ်မှ အဆိပ်စွယ်များမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်နေသည်။ ထိုကင်းခြေများကြီး ရွေ့လျားသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မီးခိုးရောင် အဆိပ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး မြက်ပင်များကို လောင်ကျွမ်းသွားစေလေသည်။