အခန်း (၄၅)  အချင်းချင်း ပြန်နှိုက်ခြင်း

အထွေထွေမန်နေဂျာ လော်ရှန့်သည် သံကျား က တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းအချို့ ယူဆောင်သွားသည်ကို နှမြောမိသော်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်မပူပေ။

ဟေးဖုန်းခံတပ်ကဲ့သို့ ဓားပြစခန်းတစ်ခုတွင် နှစ်ရှည်လများ စုဆောင်းထားသော စည်းစိမ်မှာ မနည်းလှပေ။ သံကျား တစ်ယောက်တည်းနှင့် အကုန်သယ်သွားရန် မဖြစ်နိုင်သည်မှာ သေချာသည်။

သူတို့အဖွဲ့ ခံတပ်ထဲတွင် သေချာရှာဖွေပြီးနောက် ကျောက်ဂူတစ်ခုထဲ၌ ရိက္ခာများ၊ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၊ အသားခြောက်များနှင့် ငွေသေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ 

စုစုပေါင်း တန်ဖိုးမှာ ငွေစင် ၁,၀၀၀ ကျော်ခန့် ရှိသဖြင့် ယုတိန်ခန်းမ၏ အရှုံးကို အနည်းငယ် အဖတ်ဆယ်နိုင်ခဲ့သည်။

အဖွဲ့သားများ ပြန်ရောက်သောအခါ အလောင်းများကို ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်သည်။ ဓားပြအလောင်းများကို တောင်အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး မိမိတို့ဘက်မှ ကျဆုံးသူများကိုမူ အဘိုးကြီးမိုက မီးသင်္ဂြိုဟ်ပေးကာ အရိုးပြာများကို သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။

အားလုံးမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ဒဏ်ရာရထားကြသဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် တစ်ညနားပြီး နောက်တစ်နေ့မနက်မှ ခရီးဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

နားနေစဉ်အတွင်း ကူးယွမ်သည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးကာ အဖွဲ့ထဲမှ ခဏထွက်လာခဲ့သည်။ သူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်ကို သေချာစေပြီးနောက် အာဟွမ်ပေးပို့သော သတင်းအတိုင်း သံကျားရှိရာသို့ ဦးတည်ပြေးသွားတော့သည်။

မှန်ပါသည် ကူးယွမ်သည် ဓားပြခေါင်းဆောင် သံကျားကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်ကြားတစ်ခုရှိ မြစ်ဘေးမှ သစ်သားအိမ်လေးတစ်ခုအနီးတွင် သွေးစွန်းနေသော ခြေရာများကို ကူးယွမ် တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုနေရာတွင် ဒဏ်ရာရထားသော သံကျား ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။ ကူးယွမ်သည် အိမ်အနီးသို့ မသွားဘဲ အနီးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး သံကျား ကျွန်တော့်ကို တွေ့နေပြီပဲ ထွက်လာပြီး စကားပြောကြရအောင်လေ"

သံကျားသည် သစ်ပင်နောက်မှ ထွက်လာသည်။ သူ၏လက်တွင် သရဲခေါင်းပုံပါသော ဓားကြီးကို ကိုင်ထားပြီး သွားဖြူဖြူကြီးများ ပေါ်အောင် ရယ်မောလိုက်သည်။ 

"ဟား မင်းက တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ တစ်ယောက်တည်း လိုက်လာရဲတယ်ပေါ့"

သံကျားသည် လော်ရှန့်တို့ လိုက်လာသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကူးယွမ်တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသဖြင့် အံ့ဩသွားသည်။ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့ကို ဘယ်လိုရှာတွေ့သလဲဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

"ဒဏ်ရာရနေတဲ့သူကို ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း သတ္တိရှိပါတယ်" ဟု ကူးယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒဏ်ရာရနေတာ ဟုတ်လား" သံကျားက သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှ ရန်ဟန်လက်ချက်ဖြင့် ဖြစ်နေသော ဒဏ်ရာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ 

ငါ ဒဏ်ရာရနေရင်တောင် မင်းလို အရိုးသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တောင် မရောက်သေးတဲ့ ကောင်လေးက ငါ့ကိုဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

သံကျားသည် သာမန်ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦး၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသူ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ဆင့်မှာ အင်းနိတ်ပညာရှင်အဆင့်ပင် သူသည် ဓားကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကူးယွမ်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

သံကျား၏ ဓားချက်မှာ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပြီး ဖိအားတစ်ခုပါ ပါဝင်နေသည်။ ကူးယွမ်သည် ထိပ်တိုက်မရင်ဆိုင်ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ထိုစဉ် သံကျား၏ ခြေလှမ်းမှာ ရုတ်တရက် တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်တွင် လက်ချောင်းခန့်ရှိသော မီးခိုးဖြူရောင် မြွေတစ်ကောင်က ရစ်ပတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သံကျားက သူ၏ ခြေထောက်ကြွက်သားကို အသုံးပြုကာ ထိုမြွေကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ကူးယွမ်ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ 

"မင်းမှာ မြွေတစ်ကောင် ရှိနေလို့ သတ္တိကောင်းနေတာလား ဒါပေမဲ့ ဒီမြွေလေးက ငါ့ကိုဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ ငါက..."