အခန်း (၃၇) လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အဘိုးအို

ကူးယွမ်သည် ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုကြီးများမှ တပည့်များကို အားကျမိသည်။

၎င်းတို့သည် ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူချိန်မှစ၍ အစားအစာတိုင်းတွင် ဆေးဖက်ဝင် အာဟာရများကို စားသုံးရရုံသာမက ကျင့်ကြံမှုကို အထောက်အကူပြုသည့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကိုပါ ရရှိကြသည်။

ဤအချက်ကပင် ၎င်းတို့ကို သာမန်ကိုယ်ခံပညာရှင်များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်ကြံခြင်းသည် အားအင်ကုန်ခမ်းစေသဖြင့် အစားအသောက် မပြည့်စုံပါက သွေးသားစွမ်းအင်များ ဆုတ်ယုတ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဇွတ်အတင်း ကျင့်ကြံခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကို သတ်သေခြင်းနှင့် အတူတူပင်။

ကံကောင်းတာက ငါက သာမန်လူဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကတော့ ပိုက်ဆံပေးနိုင်တဲ့ ကစားသမားပဲ။

ကူးယွမ်သည် အိတ်ထဲမှ နှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိသော ဆေးပင်တစ်ဖတ်ကို ထုတ်၍ ဆေးကြောကာ ကိုက်ဝါးလိုက်သည်။ အရသာက မကောင်းသော်လည်း အာနိသင်ကတော့ ထိရောက်လှသည်။

ကိုယ်တွင်း၌ နွေးထွေးမှုများ ခံစားရသည်နှင့် သူသည် ဓားကိုထုတ်ကာ ဝိညာဉ်မြွေသန်လျက်သိုင်းကို ညဉ့်နက်သည်အထိ လေ့ကျင့်လိုက်တော့သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်သားရဲစနစ်ကို အားကိုးရုံတင်မကဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဝီရိယရှိရှိ ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကိုယ်တိုင်ရရှိသော စွမ်းအားကသာ ပို၍ စိတ်ချရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကူးယွမ်သည် ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခုကြောင့် နိုးလာသည်။ အဟွမ်သည် ဘယ်ကရလာမှန်းမသိသော သံတိုသံစတစ်ခုကို အငမ်းမရ ကိုက်ဝါးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပါးစပ်ကြီးကမူ ကူးယွမ်၏ လက်မောင်းတွင် ချစ်စဖွယ် ခွေနေတော့သည်။

ကူးယွမ် နံနက်စာ စားရန် ဆင်းလာသောအခါ ရန်ဟန်၊ ရှမုန့်ရွှယ်နှင့် ရန်ကျန့်ဖေးတို့ ပြန်ရောက်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ ခရီးစဉ် ပြန်လည်စတင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသော်လည်း ကူးယွမ်သည် ထူးခြားမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရှမုန့်ရွှယ် စီးရမည့် ရထားလုံးထဲတွင် ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ရောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအဘိုးအိုမှာ အသက်ကြီးသော်လည်း မျက်နှာက နီမြန်းကာ မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး ကိုယ်မှ ဆေးနံ့သင်းသင်း ထွက်နေသည်။

ရန်ဟန်တို့က သူ့ကို အကြီးအကဲမိုဟု ခေါ်ကာ အလွန်ပင် ရိုသေကြသည်။ ရှမုန့်ရွှယ်ကိုယ်တိုင်လည်း မြင်းစီးကာ လိုက်ပါရသော်လည်း အဘိုးအိုကို ကောင်းကောင်း ပြုစုရန် အစေခံများကို မှာကြားနေသည်။

ကူးယွမ်က ထိုအဘိုးအိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် အဘိုးအိုက အာရုံခံမိကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကူးယွမ်သည် နှလုံးခုန်မြန်သွားပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ရသည်။ ထိုအဘိုးအိုမှာ သေချာပေါက် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

လှည်းတန်းကြီး ချင်းလူမြို့နယ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် တောရိုင်းမြေပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ကူးယွမ်၏ စိတ်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော အာရုံတစ်ခု ရလာပြန်သည်။ 

နောက်တွင် လိုက်ပါနေသော အဟွမ်က တစ်စုံတစ်ယောက် လိုက်ပါနေကြောင်း စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ သတင်းပို့လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ကုန်လှည်းတန်းသည် လမ်းကွေ့တစ်ခုအရောက်၌။

ရှူး... ရှူး... ရှူး!

ညာဘက် တောအုပ်ထဲမှ မြားများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။ 

အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ အစောင့်အချို့ မြားမှန်ကာ လဲကျကုန်သည် အချို့မှာ နေရာတင် သေဆုံးသွားကြသည်။

"ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှု သတိထားကြ" ရန်ဟန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ တည်ငြိမ်နေပြီး ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသည့်ပုံပင်။

အားလုံးသည် လက်နက်များကို ထုတ်ကာ လှည်းများနောက်တွင် ပုန်းအောင်း၍ ခုခံကြသည်။ ကူးယွမ်သည်လည်း ဓားဖြင့် မြားတစ်စင်းကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်လုံးကြီးမားသော ကျိုးကျုံး၏ နောက်တွင် ကပ်၍ ပုန်းလိုက်သည်။

"ဒီလူကတော့ တကယ့် အကာအကွယ်အကောင်းစားပဲ" ကူးယွမ်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ကျိုးကျုံးက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးသော်လည်း စကားပြောရန် အချိန်မရှိပေ။

မြားများပစ်ခတ်မှုရပ်တန့်သွားသောအခါလူတစ်စုသည်တောအုပ်ထဲမှထွက်လာပြီးကုန်လှည်းတန်းကိုဝိုင်းရံထားလိုက်ကြတော့သည်။