အခန်း (၃၁)  မရှိတာထက် မညီတာက ပိုခက်တယ်

ရန်ကျန့်ဖေး၏မျက်နှာထားမှာ အေးစက်နေပြီး ကူးယွမ်တို့ကို ခေါင်းတစ်ချက် ငြိတ်ပြရုံသာ နှုတ်ဆက်သည်။

မည်သူမဆို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤလူမှာ မောက်မာလှပြီး ကူးယွမ်တို့ကို အရေးမလုပ်မှန်း သိသာလှသည်။

ရန်ကျန့်ဖေးသည် ပိုးအင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် အဖိုးတန်ဓားနှင့် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားများ ဆွဲထားရာ ချမ်းသာသော အိမ်တော်မှ သခင်လေးတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

ရန်ဟန်နှင့်လည်း နီးစပ်သော အမျိုးတော်စပ်ပုံရသဖြင့် သူ မောက်မာနေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ကူးယွမ်နှင့် ဆေးတံကိုင်ထားသော အဘိုးကြီး ကော်ကျင်တို့က ရန်ကျန့်ဖေး၏ အမူအရာကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း ကျိုးကျုံးကမူ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ရန်ဟန်ရှိနေသဖြင့် အသံကိုနှိမ့်၍သာ ညည်းညူနေတော့သည်။

"တူမလေးရှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ လမ်းလျှောက်ရတာ အဆင်မပြေမှာစိုးလို့ ဒီရထားလုံးထဲမှာပဲ နားနားနေနေ လိုက်ခဲ့ပါ" ရန်ဟန်က တစ်စီးတည်းသော အလွတ်လှည်းကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှမုန့်ရွှယ်ကလည်း သဘောတူကာ အစေခံမလေး ၂ ယောက်နှင့်အတူ လှည်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

"ကဲ အားလုံး စုံပြီဆိုရင် ထွက်ကြမယ်" ရန်ဟန်က မြင်းပေါ်တက်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သဖြင့် ကုန်လှည်းတန်းကြီး စတင်ထွက်ခွာလာသည်။

ကူးယွမ်သည် ဓားကိုကိုင် အိတ်ကိုလွယ်ကာ ကုန်လှည်းတန်းဘေးမှ လမ်းလျှောက်လိုက်ပါလာသည်။

ရန်ကျန့်ဖေးမှာမူ မြင်းစီးရင်း လှည်းထဲရှိ ရှမုန့်ရွှယ်ကို စကားလှမ်းပြောကာ လူငယ်သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖန်တီးနေသည်။

ရှေးခေတ်ကာလတွင် ခရီးဝေးသွားရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။ လမ်းခရီး ကြမ်းတမ်းရုံသာမက တောပုန်းဓားပြများ၊ သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ မိစ္ဆာသရဲများ၏ အန္တရာယ်ကိုပါ ရင်ဆိုင်ရတတ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ယုတိန်ခန်းမ၏ ဤလမ်းကြောင်းမှာ လူသွားလူလာများသော လမ်းမကြီးဖြစ်သဖြင့် အတော်အတန် ဘေးကင်းလှသည်။

သုံးရက်ဆက်တိုက် ခရီးနှင်ပြီးနောက် မွန်းတည့်ချိန်တွင် ကျိုးကျုံးက မုန့်ပြားကို ဝါးရင်း ကူးယွမ်နားသို့ ရောက်လာသည်။

ညီလေးကူး ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်လိုနေလဲ။

သူ၏အဝတ်အစားများမှာ ဖုန်တေနေပြီး မုတ်ဆိတ်များလည်း ရှည်နေကာ အတော်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

ကူးယွမ်ကမူ ပြုံးလျက် "အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လမ်းလျှောက်ရင်း ဝိညာဉ်မြွေသန်လျက်သိုင်းကို စိတ်ထဲမှ ပုံဖော်ကျင့်ကြံနေသဖြင့် ပျင်းရိခြင်း မရှိပေ။

ပင်ပန်းလာလျှင်လည်း ဆေးပင်အနည်းငယ် စားလိုက်ရုံဖြင့် အားအင်ပြန်ပြည့်လာသည်။

ထို့အပြင် ကူးယွမ်သည် ဤခရီးစဉ်က ထူးဆန်းနေသည်ကို သိသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်သားရဲများဖြစ်သော ကင်းခြေများ နှင့် သံသွားကြွက် တို့ကိုပါ တိတ်တဆိတ် ခေါ်လာခဲ့သည်။ 

အဝူက လှည်းတန်းနောက်မှ လိုက်ပါပြီး အဟွမ်ကမူ ကင်းထောက်သဖွယ် လှည်းတန်းရှေ့မှ ကြိုတင်သွားနေသည်။

"ငါတို့တွေကတော့ ပင်ပင်ပန်းပန်း လမ်းလျှောက်နေရပြီး တချို့လူတွေကျတော့ မြင်းစီး မိန်းမချောလေးနဲ့ စကားပြောပြီး အပန်းဖြေနေသလိုပဲ" ကျိုးကျုံးက ရန်ကျန့်ဖေးကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

ရန်ကျန့်ဖေးသည် ရန်ဟန်၏တူဖြစ်ခြင်းကို အားကိုးကာ ကျိုးကျုံးကို အမြဲ အနိုင်ကျင့်တတ်သဖြင့် ကျိုးကျုံးမှာ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေရသည်။ ကူးယွမ်ကမူ သူ့ကို အေးအေးဆေးဆေး နေရန်သာ ဖြောင်းဖျလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ဆို ချင်းလူမြို့နယ်ကို ရောက်တော့မှာပါ အဲဒီမှာ တစ်ရက်နှစ်ရက် နားရမယ်လို့ ကြားတယ်"

"ချင်းလူမြို့နယ်မှာ ဘာထူးခြားတာ ရှိလို့လဲ" ကျိုးကျုံးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ 

ငါ အဲဒီကို အရင်က ခဏခဏ ရောက်ဖူးပါတယ် အဆိပ်ရှိတဲ့ ပိုးမွှားတွေ သားရဲတွေ ပေါတာရယ် ဆေးပင်နည်းနည်းပိုကောင်းတာရယ်ကလွဲရင် ဘာမှ ထူးခြားတာ မရှိပါဘူး။

အဆိပ်ရှိတဲ့ ပိုးမွှားတွေနဲ့ သားရဲတွေ ပေါတယ် ဟုတ်လား ကူးယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် လှည်းတန်းမှာ လမ်းဘေးတွင် ရပ်နားလိုက်သည်။ အစောင့်များက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ညအိပ်နားရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

မကြာမီ ဟင်းနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကူးယွမ်၊ ကျိုးကျုံးနှင့် အဘိုးကြီးကော်တို့သည် အသားဖတ်အနည်းငယ်ပါသော ဟင်းရည်တစ်ခွက်နှင့် မုန့်ပြားကြမ်းကြမ်းကို စားနေကြရသော်လည်း ရန်ကျန့်ဖေးနှင့် ရှမုန့်ရွှယ်တို့မှာမူ အစေခံများ ခင်းကျင်းပေးထားသော စားပွဲတွင် အသားကင်၊ သစ်သီးဝလံများနှင့် အနံ့မွှေးကြိုင်သော ဆေးဖက်ဝင် အစားအစာများကို ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်နေကြသည်။

ဤသည်မှာ လောက၏ သဘာဝပင်။ အဆင့်အတန်း မတူညီပါက ရရှိသော အခွင့်အရေးမှာလည်း ကွာခြားလှပေသည်။