အခန်း (၃၀)  ထူးဆန်းသော တာဝန်

ပေလျန်ခရိုင်ရှိ ယုတိန်ခန်းမ သည် ဌာနခွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ဆေးပင်ရှာဖွေသူ ဆယ်ဂဏန်းကျော်ရှိပြီး အများစုမှာ ကိုယ်ခံပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဤကဲ့သို့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုက အဘယ်ကြောင့် လူသစ်ဖြစ်သော ကူးယွမ် ထံသို့ ရောက်လာရသနည်း။

"ခဏနေရင် မင်းနားလည်သွားမှာပါ" ကျိုးကျုံးက လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးရင်း စကားဖြတ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကူးယွမ်သည် ဆက်လက်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဒုတိယထပ်ရှိ ရန်ဟန်ထံသို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ခဲ့သည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

"ကြီးကြပ်ရေးမှူး လက်အောက်ခံ ကူးယွမ် တွေ့ခွင့်တောင်းပါတယ်"

"ဝင်ခဲ့" အတွင်းမှ ရန်ဟန်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ ကူးယွမ် ဝင်သွားသောအခါ ရန်ဟန်သည် စာရေးနေပြီး သူ့ကို မော့ပင်မကြည့်ပေ။

ကူးယွမ်သည်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ ခေတ္တကြာပြီးနောက် ရန်ဟန်က စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီး ကူးယွမ်ကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူငယ်မှာ စိတ်မရှည်သော လူသစ်မျိုး မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"ဟင်" ရန်ဟန်၏ အကြည့်များမှာ အံ့ဩမှုဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "မင်းက အရေပြားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို အောင်မြင်ပြီး ကိုယ်ခံပညာရှင်ဖြစ်နေပြီလား"

ကျင့်စဉ်ရပြီး ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော်အတွင်း ဤမျှ တိုးတက်လာခြင်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။

၎င်းအပြင် ကူးယွမ်သည် အတွင်းအားကျင့်စဉ် မဟုတ်ဘဲ ဓားသိုင်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလူငယ်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။

"ကြီးကြပ်ရေးမှူးရဲ့ အမြင်က တကယ်စူးရှတာပဲ ကျွန်တော် မကြာခင်ကပဲ ဆရာတစ်ယောက်ဆီမှာ တပည့်ခံခဲ့လို့ ဆရာ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် အခုလို တိုးတက်လာတာပါ" ကူးယွမ်က မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လိမ်ညာလိုက်သည်။

"အင်း ကောင်းပြီလေ မင်းကိုယ်ခံပညာရှင် ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန် တာဝန်တစ်ခုရှိတယ် မင်းကိုပါ ထည့်ပေးလိုက်မယ်" ရန်ဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကိုယ်ခံပညာရှင်အဆင့်သို့ ဆေးဝါးများ သို့မဟုတ် ဆရာ့လမ်းညွှန်မှုဖြင့် မြန်မြန်ရောက်နိုင်မှန်း သူသိထားသဖြင့် သိပ်တော့ မထူးဆန်းပေ။

ရန်ဟန်က စားပွဲကို ခေါက်ရင်း ဆက်ပြောသည် မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ချိန်မှာ ငါတို့ ယုတိန်ခန်းမကနေ ချင်းလူမြို့နယ်ကို ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ ပို့ဖို့ ရှိတယ်။ 

အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဆေးပင်ရှာဖွေသူ အများစုက တခြားကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြလို့ မင်းက လုံခြုံရေးအဖြစ် လိုက်ပါပေးရမယ်။

သူသည် ကူးယွမ်အား တာဝန်စာချုပ်တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။ စာချုပ်အရ ပစ္စည်းများမှာ အဖိုးတန်သဖြင့် အစောင့်အဖြစ် လိုက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ၁၀ ရက်ခန့် ကြာမည်ဖြစ်သည်။ 

ဆုလာဘ်အဖြစ် ပံ့ပိုးမှုအမှတ် ၂၀ နှင့် ငွေ ၅ တုံး ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ဤဆုလာဘ်မှာ အလွန်ပင် ရက်ရောလှသဖြင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ကူးယွမ်ကဲ့သို့ လူသစ်မျိုး ရနိုင်စရာ မရှိပေ။ 

စာချုပ်တွင် ကျိုးကျုံး၏ လက်မှတ်ကိုပါ တွေ့ရသဖြင့် ထိုလူ ဘာကြောင့် လျှို့ဝှက်နေသည်ကို ကူးယွမ် နားလည်သွားသည်။

သို့သော် ကူးယွမ် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဒီတာဝန်က တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ

ယုတိန်ခန်းမမှာ လူတွေ အများကြီးရှိပါလျက်နှင့် အားလုံးက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ဆုလာဘ်ကလည်း များလွန်းနေသည်။ 

သို့သော် ရန်ဟန်ကိုယ်တိုင် တာဝန်ပေးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကူးယွမ်သည် ဓားကိုလွယ်၍ ယုတိန်ခန်းမ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ လှည်း ၆ စီး၊ မြင်း ၃ ကောင်နှင့် လူအင်အား ၂၀ ခန့်ရှိသော ကုန်လှည်းတန်းကြီးမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။

လှည်း ၅ စီးတွင် ဆေးပစ္စည်းများ တင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်လှည်းတစ်စီးမှာ အလွတ်ဖြစ်ကာ အစေခံမလေး ၂ ယောက်က စောင့်ကြပ်နေသည်။

လိုက်ပါမည့် ဆေးပင်ရှာဖွေသူများထဲတွင် ကျိုးကျုံးအပြင် သံဆေးတံရှည်ကြီး ကိုင်ထားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး အဘိုးကြီးတစ်ဦးကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ထိုအဘိုးကြီးထံမှ ကူးယွမ်သည် အန္တရာယ်ရှိသော အရှိန်အဝါကို ခံစားနေရသည်။

မကြာမီ ရန်ဟန်နှင့်အတူ လူငယ်တစ်ဦး အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးတို့ ထွက်လာကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်လှပပြီး ခါးတွင် လခြမ်းပုံစံ ဓားတစ်လက် ချိတ်ထားသည်။

"အားလုံး စုံပြီလား" ရန်ဟန်က ဝေ့ကြည့်ရင်း မိတ်ဆက်ပေးသည်။

"ဒီအမျိုးသမီးကတော့ ငါတို့ ယုတိန်ခန်းမရဲ့ ခန်းမအကြီးအကဲရဲ့ သမီး ရှမုန့်ရွှယ်ဖြစ်တယ် သူလည်း မင်းတို့နဲ့အတူ ဆေးပင်ရှာဖွေသူအနေနဲ့ လိုက်ပါလိမ့်မယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ရန်ကျန့်ဖေးပါ"

ရှမုန့်ရွှယ်က လူတိုင်းကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ ကူးယွမ်သည် ပို၍ သံသယဝင်လာမိသည်။

ပစ္စည်းတွေက တကယ်ပဲ အဖိုးတန်လို့ ခန်းမအကြီးအကဲရဲ့ သမီးကိုယ်တိုင် လိုက်ရတာလား ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းရှိသူမှာ ဤကဲ့သို့ တာဝန်မျိုးကို ထမ်းဆောင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သံဆေးတံကိုင်ထားသော အဘိုးကြီးပင် သတိထားသည့် အမူအရာ ပြနေသော်လည်း ကျိုးကျုံးတစ်ယောက်သာ ဘာမှမသိဘဲ ပြုံးဖြီးနေတော့သည်။

ဤခရီးစဉ်မှာရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်းကူးယွမ်အသေအချာသိလိုက်ရလေပြီ။