အခန်း (၃)  အစာတူးကြစို့

လယ်ကွင်းများသို့ ရောက်သောအခါ ကူးယွမ် သည် ရပ်မနေဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

လယ်နားရှိ ကြွက်တွင်းအများစုမှာ လူများတူးပြီးသား ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုနေရာတွင် အစာရှာခြင်းမှာ အချိန်ကုန်ရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။ 

သို့သော် ဝေးလံသော တောင်ခြေ သို့မဟုတ် တောင်ကြွက်အသိုက်များတွင်မူ တစ်ခုခု ရနိုင်ခြေရှိသည်။

လမ်းလျှောက်နေစဉ် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ အားဟွမ်က နှစ်ကြိမ်မျှ အော်မြည်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကူးယွမ် သိလိုက်သည်။

သူ နောက်သို့အသာအယာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီတာတစ်ရာခန့်အကွာ ချုံပုတ်နောက်တွင် လူရိပ်နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ငါ့နောက်ကို လိုက်နေတာပဲ"

ကူးယွမ်၏စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် ဘာမှမဖြစ်သလို ဆက်လျှောက်နေရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ရွာထဲမှ အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ လည်ပတ်နေတတ်သော ဆွန်အာနှင့် တုန်းဂွီ တို့ ဖြစ်ပုံရသည်။

သူတို့သည် မြို့ပေါ်မှ လူမိုက်များနှင့် ပေါင်းကာ လူတကာကို နှိပ်စက်လေ့ရှိသူများ ဖြစ်သည်။

"ဒါ ချန်ယွန့်ကျဲနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား" ဟု သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဝူက သူ့ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ 

ကူးယွမ်သည် တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ကာ ချုံပုတ်တစ်ခုနောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ထိုလူနှစ်ဦး ရောက်လာပြီး ကူးယွမ်ကို ရှာမတွေ့သဖြင့် ပြန်လှည့်သွားကြသည်။

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဝူကတော့ တကယ့်ကို လူလည်ပဲ ငါကလဲ့စားချေမှာ ကြောက်လို့ စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာကိုး" ဟု ကူးယွမ်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုအကြွေးများကို ရင်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်ပြီး အားဟွမ်ကို အသုံးပြုကာ ကြွက်တွင်းများကို စတင်ရှာဖွေတော့သည်။

စတုတ္ထမြောက် ကြွက်တွင်းသို့ ရောက်သောအခါ အားဟွမ်က တွင်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တစ်ခုခုရှိကြောင်း အချက်ပြလာသည်။ 

ကူးယွမ်သည် သူ၏ဓားကို ဂေါ်ပြားအဖြစ် အသုံးပြုကာ အားသွန်ခွန်စိုက် တူးလိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် ဆန်စပါး၊ ပဲစိမ်းနှင့် မြေပဲများကို တွေ့ရှိရသည်။

၎င်းတို့ကို စုဆောင်းလိုက်ရာ ဆယ်ပိဿာခန့်ရှိနေသဖြင့် ကူးယွမ် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

"သဘာဝတရားရဲ့လက်ဆောင်ပဲ"

ထိုစဉ် ဝဖြိုးသော ကြွက်တစ်ကောင်က တွင်းထဲမှ ထွက်လာပြီး အစာခိုးယူသည့်အတွက် ကူးယွမ်ကို ရန်တွေ့ဟန်ဖြင့် အော်မြည်နေသည်။

ကူးယွမ်က "ဒီနေ့တော့ အသားစားရပြီ" ဟု ဆိုကာ ထိုကြွက်ကို ရိုက်သတ်လိုက်သည်။

သူသည် နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် ရှာဖွေရာ စုစုပေါင်း အစေ့အဆန်ပိဿာ၂၀ကျော်နှင့် ကြွက် ၆ ကောင်ခန့် ရရှိခဲ့သည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုတွင် မီးမွှေးပြီး ကြွက်များကို သစ်ရွက်ဖြင့် ပတ်ကာ ဖုတ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် မွှေးကြိုင်သော အသားနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကူးယွမ်သည် ဗိုက်ဆာလောင်နေသဖြင့် အသားကို အားရပါးရ ကိုက်စားလိုက်သည်။

ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် မပါသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ဘဝတွင် အကောင်းဆုံး အရသာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ကြွက်နှစ်ကောင်ကို စားပြီးနောက် ကျန်ရှိသည်များကို မိဘများအတွက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထင်းအချို့ကို ခုတ်ကာ ဆန်စပါးထုပ်များကို ထင်းစည်းထဲတွင် ဝှက်၍ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။