အခန်း (၂၈) မျောက်ကို ခြောက်ဖို့ ကြက်ကိုသတ်ပြခြင်း

ဒါတွေ ငါဂရုမစိုက်ဘူး ငါသိတာကတော့ အရင်က ငါတို့မိသားစု ငတ်ပြတ်နေတုန်းက ဘယ်သူမှ လာမကူညီခဲ့ကြဘူး။

အခု ငါ့သားက အသက်နဲ့လဲပြီး ရှာထားတဲ့ငွေကျမှ လာလုချင်ကြတာလား ငါ့သားရဲ့ငွေကို လုတာဟာ ငါ့သားရဲ့အသက်ကို ရန်ရှာတာနဲ့အတူတူပဲ အဲဒီလိုလူမျိုးဟာ သေဖို့ပဲ ထိုက်တန်တယ်။

ကူးယွမ်၏ မိခင်သည် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

မသမာသောစိတ် ရှိနေကြသူအချို့မှာ အရှက်ရသွားကြပြီး မျက်နှာပျက်ကုန်ကြသည်။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲ လာပြီ လမ်းဖယ်ပေးကြဦးဆိုသော ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တောင်ဝှေးတစ်ဖက် မုတ်ဆိတ်ကျနကျနနှင့် အဘိုးကြီးတစ်ဦး အိမ်ဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူသည် ကူးယွမ်က ဓားကိုမိုး၍ ရိုက်နှက်တော့မည့်အသွင်ကို မြင်သောအခါ အမြန်အော်ဟစ်တားဆီးလိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း"

သို့သော် ကူးယွမ်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းတစ်ချက် ဖျတ်ခဲသွားသည်။

ဖျတ်

ကူးလောင်ဆန်းသည် သူ၏လက်မောင်းဆီမှ အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက နောက်ဆက်တွဲ ရောက်လာသည်။

ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏လက်တစ်ဖက်မှာ တံတောင်ဆစ်မှ ပြတ်တောက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်နေလေပြီ။

"အား ငါ့လက် ငါ့လက်ကြီး" ကူးလောင်ဆန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။

ကူးယွမ်သည် သူ၏ဓားပေါ်မှ သွေးစများကို အေးအေးလူလူ ခါထုတ်လိုက်ပြီး ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏အိတ်ထဲမှ ကြေးပြားအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ကူးလောင်ဆန်းပေါ်သို့ ပစ်တင်ပေးလိုက်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငွေချေးချင်တယ် မဟုတ်လား ဒါတွေအားလုံး ယူသွားတော့ ပြန်ပေးဖို့လည်း မလိုဘူး အခုကော ကျေနပ်ပြီလား"

ကူးလောင်ဆန်း၏ အဖြစ်ကို မြင်လိုက်ရသော ရွာသားများမှာ ကြောက်လွန်း၍ အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြတော့ပေ။

"မင်း... မင်း တကယ့်ကို ရဲတင်းလှချည်လား" 

မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲ (ရွာလူကြီး) မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာနီမြန်းကာ တောင်ဝှေးဖြင့် မြေကြီးကို ဆောင့်ရင်း အော်တော့သည်။

 ငါ့ရှေ့မှာတင် လူကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့ မင်းမျက်လုံးထဲမှာ ငါ့ကိုရော မျိုးနွယ်စုရဲ့ စည်းကမ်းတွေကိုရော ရှိသေးရဲ့လား မင်းကို စည်းကမ်းအရ အပြစ်ပေးမယ်ဆိုတာ မယုံဘူးလား။

သူ့နောက်မှ ပါလာသော ရွာသားလူသန်ကြီးအချို့ကလည်း ကူးယွမ်ကို ရန်လိုစွာ ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် ကူးယွမ်က ဓားကိုင်ထားသဖြင့် မည်သူမျှ ရှေ့သို့ မတိုးရဲကြပေ။

"အဖိုးကူး " ကူးယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

 ကူးလောင်ဆန်းက ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မပြောလည်း အဖိုးသိမှာပါ ကျွန်တော့်မိသားစုအပေါ် ချန်အိမ်တော်က လျော်ကြေးပေးထားတဲ့ ငွေတွေကို သူက အတင်းလုဖို့ ကြိုးစားတာ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင်တောင် တရားပါတယ်။

"မင်း" အကြီးအကဲ စကားပြောရန် ပြင်စဉ် ကူးယွမ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

 "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အဖိုးကို ထောက်ထားလို့သာ သူ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ပဲ ပြီးသွားတာ။ အဖိုးအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတောင် တင်သင့်သေးတယ်"

ရွာသားများမှာ ကူးယွမ်က အကြီးအကဲကို ဤမျှ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ပြောရဲလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။

ချန်အိမ်တော် နှင့် ဝူကြီးကြပ်ရေးမှူးဟူသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အကြီးအကဲ၏ ဒေါသများမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။

သူသည် ဘေးမှလူတစ်ဦး၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရှင်းပြမှုကို နားထောင်ပြီးနောက် မျက်ခုံးများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

မြို့ပေါ်ရှိ အာဏာရှိသော ချန်အိမ်တော်က ကူးယွမ်ကို ကိုယ်တိုင်လာရောက် တောင်းပန်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် ကူးယွမ်မှာ မရိုးရှင်းတော့သည်မှာ သေချာသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေသော ကူးလောင်ဆန်းကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး "ဟင်း... သူကိုယ်တိုင် ရှာတဲ့ပြဿနာပဲ" ဟု ပြောကာ လူတွဲဖြင့် အိမ်ဝင်းထဲမှ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။

ချန်အိမ်တော်တောင် မစော်ကားရဲသော လူမျိုးကို သူက ဘာကြောင့် ဝင်ပါရမည်နည်း။

ကူးလောင်ဆန်း၏ လက်ပြတ်သွားသည်မှာ ကူးယွမ်က သင်ခန်းစာပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သူက ယူဆလိုက်သည်။

အကြီးအကဲပင် နှုတ်ဆိတ်၍ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကူးလောင်ဆန်းနှင့် ရွာသားများမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။

ကူးယွမ်၏ ရက်စက်ပုံကို မြင်ပြီးနောက် မည်သူမျှ ငွေကို မက်မောသောစိတ် မရှိကြတော့ဘဲ အသီးသီး လူစုခွဲကာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ကူးလောင်ဆန်းလည်း ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် သူ၏ပြတ်နေသော လက်မောင်းကို ကောက်ယူကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။

ယနေ့ ကြက်ကိုသတ်၍ မျောက်ကို ခြောက်ပြခြင်းအလုပ်ကို ကူးယွမ် အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ရက်စက်သောပုံရိပ်ကြောင့်နောက်နောင်မည်သူမျှသူတို့မိသားစုကိုလာရောက်နှောင့်ယှက်ရဲတော့မည်မဟုတ်ပေ။