အခန်း (၁၅) ရက်စက်တဲ့သူတွေဟာ အချိန်မရွေး ရန်သူဖြစ်သွားနိုင်တယ်

ရွာမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကူးယွမ်သည် မြို့ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ခဲ့သည်။ သူ၏သံသွားကြွက်အားဟွမ်ကိုမူ သူ၏ ထူထဲဟောင်းနွမ်းလှသော ဂွမ်းအကျီအောက်တွင် ဝှက်ထားလိုက်သည်။

မြို့ထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ပညာရှိ လင်းကျိုးနေထိုင်ရာ "ရွှေချိုမြိန်လမ်းကြား" သို့ သွားခဲ့သည်။ တံခါးကို လာဖွင့်ပေးသူမှာ လင်းကျိုးမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်နှင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

"လင်းကျိုးရှိပါသလားခင်ဗျ အန်တီက" ကူးယွမ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် "ကျွန်မက ဟူပါ လင်းကျိုးရဲ့ အိမ်နီးနားချင်းဝမ်းကွဲမောင်နှမ တော်စပ်ပါတယ်" ဟု ဆိုကာ ကူးယွမ်ကို အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒီမိန်းမက ဆံပင်ထုံးထားတာ ကြည့်ရတာ မုဆိုးမပဲ။ လင်းကျိုးက ရိုးရိုးအအနဲ့ လူအထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ကောင်မလေးတွေနဲ့ မကင်းဘူးပဲ" ဟု ကူးယွမ်က စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ အံ့ဩမိသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ "ဪ အစ်မဟူပေါ့" ဟုသာ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လင်းကျိုးသည် ကူးယွမ်ကို စာဖတ် စာရေး အားတက်သရော သင်ကြားပေးသည်။ ကူးယွမ်မှာ ယခင်ဘဝက ပညာရေးအခြေခံရှိပြီးသားဖြစ်သလို ယခုဘဝမှ စာလုံးများမှာလည်း သူသိထားသည်နှင့် ဆင်တူသဖြင့် အလွန် လျင်မြန်စွာ တတ်မြောက်သွားသည်။

"ညီလေးကူးသာ ငယ်ငယ်ကတည်းက စာသင်ခွင့်ရရင် အခုဆို စာမေးပွဲတွေအောင်ပြီး ပညာရှိဘွဲ့တောင် ရနေလောက်ပြီ" ဟု လင်းကျိုးက အဖန်တလဲလဲ ချီးကျူးနေမိသည်။ 

သို့သော် ကူးယွမ်အတွက်မူ စာတတ်ပေတတ်ထက် ကိုယ်ခံပညာရှင်ဖြစ်ရန်က ပို၍ အရေးကြီးသည်။

နောက်ထပ် လဝက်ခန့်တွင် ကူးယွမ်သည် ရွာနှင့် မြို့ကို ပုံမှန် ကူးချည်သန်းချည် လုပ်ရင်း စာသင်ကြားခဲ့သည်။ တုန်းဂွီနှင့် ဆွန်အာတို့မှာ ဒဏ်ရာကြောင့် အိမ်မှာပင် ငြိမ်နေကြသော်လည်း မြို့ထဲရှိ ချင်းကျူဂိုဏ်းကမူ ကူးယွမ်ကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည်။

သို့သော် သံသွားပါရမီကြောင့် ကူးယွမ်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ သူ၏အရပ် လမ်းလျှောက်ပုံနှင့် မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုခိုင်ခံ့ တည်ကြည်လာသဖြင့် ရွာမှ မိဘများပင် သူ့ကို တစ်ခါတစ်ရံ မမှတ်မိချင်တော့ပေ။

ထို့ပြင် မြို့ထဲဝင်တိုင်း အဝတ်အစားသစ်များ ဦးထုပ်များဖြင့် ရုပ်ဖျက်ထားသဖြင့် ဂိုဏ်းသားများမှာ သူ့ကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ကျန့်ရှုးဆိုင်အတွင်း၌ "အဲဒီကောင်လေးကို အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူးလား" ဆိုင်ရှင်ရှုးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဆိုင်အကူက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် "ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ဝူက ပြောပါတယ် သူ့လူတွေ လဝက်လုံး ရှာတာတောင် ရှာမတွေ့ဘူးတဲ့။ ပြီးတော့ ပြီးတော့"

"ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

"ပြီးတော့ ဂိုဏ်းရဲ့ တတိယခေါင်းဆောင်က ဆိုင်ရှင်ကြောင့် သေသွားရတာဆိုတော့ သူ့မိသားစုအတွက် နှစ်သိမ့်ကြေးငွေ (၃၀၀) တုံး ပေးရမယ်တဲ့။ မဟုတ်ရင် ဂိုဏ်းသားတွေကို သူထိန်းရခက်လိမ့်မယ်လို့ ပြောပါတယ်"

ဖျောင်း ဆိုင်ရှင်ရှုးသည် လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

"ငွေ ၃၀၀ ဟုတ်လား အဲဒီဝူဆိုတဲ့ကောင်က ငါ့ဆိုင်ကို ဘဏ်မှတ်နေတာလား" ဆိုင်ရှင်ရှုး မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။

ငွေ ၃၀၀ ဆိုသည်မှာ သူ၏တစ်သက်စာ စုဆောင်းမှု ထက်ဝက်ခန့် ရှိသည်။ သို့သော် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ဝူ ဆိုသည်မှာလည်း ရက်စက်ပြီး အချိန်မရွေး ရန်သူဖြစ်နိုင်သူမှန်း သူသိသည်။

ဆိုင်ရှင်ရှုးသည် ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အံကြိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ "ဝူရွှန်ဆီကို သွားပြောလိုက် ငါ ငွေ ၃၀၀ ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်လေးကိုတော့ အမိအရ ဖမ်းပေးရမယ် ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်ပဲ"

သူ့အတွက် ငွေဆုံးရှုံးရသည်မှာ ကူးယွမ်ကြောင့်ဟု သတ်မှတ်ထားသဖြင့် ကူးယွမ်ကို မသတ်ရမချင်း သူ စိတ်အေးရမည် မဟုတ်ပေ။