အခန်း (၁၂၁)  ကူးယွမ် အံ့ဩသွားရပြီ

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ပေါင်ချန်ကျန့်ရန် ရဲ့ မျက်ခုံးတွေ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ဟယ်လင်ရဲ့ စရိုက်ကို သူသိတာကြောင့် တစ်ခုခုမှားတော့မယ်ဆိုတာ ရိပ်မိပြီး "ဟယ်လင် နေဦး" လို့ အော်တားလိုက်ပေမဲ့ နောက်ကျသွားပါပြီ။

ဟယ်လင်ကျန့်ရန် က လက်ညှိုးနဲ့ တစ်ချက်ပဲ ခါထုတ်လိုက်ရာ သိမ်မွေ့တဲ့ ဓားအလင်းတန်းလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဖတ်

ခုနကတင် သူ့ဆရာရောက်လာလို့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေတဲ့ ဝေချွမ်းဟာ ဘာမှတောင် မတုံ့ပြန်နိုင်လိုက်ဘဲ နေရာတင်တင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အသားစပုံကြီး ဖြစ်သွားပါတော့သည်။

"ဟယ်လင် မင်း ငါ့မျက်စိရှေ့တင် ငါ့တပည့်ကို သတ်လိုက်တယ်ပေါ့... ဒါက ဘာသဘောလဲ" ပေါင်ချန်ကျန့်ရန်ဟာ ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး သူ့ရဲ့ တိုတိုတုတ်တုတ် လက်ချောင်းတွေနဲ့ ဟယ်လင်ကို ထိုးပြကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ သူ့တပည့်ကို သူ့မျက်ရှေ့မှာ သတ်လိုက်တာဟာ သူ့မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သလိုပါပဲ။

ဟယ်လင်ကျန့်ရန်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ "ဖားအိုကြီး ငါ့စိတ်က အရင်ကထက် အများကြီး လျော့သွားလို့ မင်းအသက်ရှင်နေတာလို့ပဲ မှတ်လိုက်ပါ မဟုတ်ရင် မင်းကိုပါ ငါသတ်လိုက်မှာ" လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ပေါင်ချန်ကျန့်ရန်ဟာ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ရယ်တောင်ရယ်မိသွားသည် "မင်းက ငါ့ကိုသတ်မလို့လား မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူမှတ်နေလဲ ငါတို့လက်ရည်မစမ်းဖြစ်တာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပြီ အခု စမ်းကြည့်ကြမလား"

"မလိုပါဘူး" ဟယ်လင်က ပျင်းရိပျင်းတွဲ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "မင်းနဲ့ တိုက်ရတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီအတိုင်း ငြိမ်ငြိမ်ရပ်နေပြီး ငါ့ဓားချက်ကို အရင်ခံယူမယ်ဆိုရင်တော့ ငါစဉ်းစားပေးမယ်"

ပေါင်ချန်ကျန့်ရန် ချက်ချင်းပဲ ဒေါသတွေ လျော့သွားသည် "ငြိမ်ရပ်ပြီး မင်းဓားချက်ကို ခံရမယ် ဟုတ်လား ငါ့ကို အရူးမှတ်နေသလား" သူဟာ ဟယ်လင်ရဲ့ ဓားသိုင်း ဘယ်လောက်ထက်မြက်လဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။

ဝေချွမ်းကတော့ အပြင်တပည့်တစ်ယောက်ပဲမို့ သူ့အတွက် သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး။ မျက်နှာပျက်ရတာလောက်ပါပဲ သူဟာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး "ဟယ်လင် ဒီအကြွေးကို ငါမှတ်ထားမယ် နောက်တစ်ခါမှ အသေသေချာချာ ပြန်ရှင်းမယ်" လို့ အော်ပြောပြီး ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

အနားမှာ ချောင်းကြည့်နေသူတွေလည်း အကုန်လစ်ပြေးကုန်ကြပါပြီ။ ရွှေအမြုတေပညာရှင်ကြီး ကိုယ်တိုင်ရောက်နေမှတော့ ရှမုန့်ယန် ရဲ့ နဂါးနီအဆောင်ကို ဘယ်သူမှ မလုရဲတော့ပါဘူး။

ကူးယွမ်ကတော့ ဘေးကနေ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ လှိုင်းတန်ပိုးတွေ ထနေလေသည်။ ခုနက ပေါင်ချန်ကျန့်ရန် ပြောသွားတဲ့ စကားတွေအရ  စွန့်ကျန့်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးဟာ ဆေးဘုရင်တောင်ရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ရဲ့ တပည့် ဖြစ်သွားပြီ။ သူက "မိုးကြိုးငါးတန်ခန္ဓာကိုယ်" ဆိုတဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့်ပါရမီရှင် ဖြစ်နေသည်။

ဒီပါရမီဟာ ဆေးဘုရင်တောင်ရဲ့ နာမည်ကျော် ပါရမီရှင်လီချန်းစိန့်ရဲ့ "အင်မတန်သန့်စင်တဲ့ ယန်ခန္ဓာကိုယ်"နဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်ပါတယ်။

ကူးယွမ်ဟာ အနည်းငယ်တော့ မနာလိုဖြစ်သွားသည်။ သူက ဆေးဘုရင်တောင်ထဲဝင်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရချိန်မှာ စွန့်ကျန့်ကတော့ တစ်ဖက်ကမ်းကို အလွယ်တကူ ရောက်သွားတာပါ။

ဟယ်လင်ကျန့်ရန်က ကူးယွမ်ကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ မျက်လုံးတွေက ကူးယွမ်ဟာ သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို တန်းသိလိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ ဒီကောင်လေးက ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုက သူ့အဆင့်ထက် အများကြီး သာနေပါတယ် ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကလည်း အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ပြည့်စုံနေပြီး ဓားအရှိန်အဝါတွေပါ ကိန်းအောင်းနေလေသည် သူ့ဆီမှာ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲတော့မယ့် အရှိန်အဝါတွေလည်း ရှိနေတယ်" လို့ ဟယ်လင်က တွေးလိုက်မိသည်။

ဒါပေမဲ့ ဟယ်လင်ဟာ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ နီးပါး ကျင့်ကြံလာသူမို့ ပါရမီရှင်တွေကို အများကြီး မြင်ဖူးပါတယ်။ သူ့အတွက်တော့ ကူးယွမ်ဟာ "ပါရမီရှိတဲ့လူငယ်" အဆင့်ပါပဲ ပြဿနာက အခုချိန်မှာ ဆေးဘုရင်တောင်ရဲ့ ဂိုဏ်းဝင်တပည့်တွေဘက်မှာ ပါရမီရှင်တွေ ရှားပါးနေပြီး မျိုးရိုးကြီးအနွယ်ဝင်တွေကသာ ပါရမီရှင်တွေကို သိမ်းပိုက်ထားတာပါ။

ဆေးဘုရင်တောင်ဟာ နောက်ထပ် နှစ် ၁၀၀ အတွင်းမှာ မျိုးရိုးကြီးမိသားစုတွေရဲ့ ပုဂ္ဂလိကပိုင် ဖြစ်သွားမှာကို ဟယ်လင်ကျန့်ရန် စိုးရိမ်နေသည်။ သူဟာ ဒီအခြေအနေကို ဘယ်လိုမှ လက်မခံနိုင်ပါဘူး။