အခန်း (၁၂၀)  မိုးကြိုးငါးတန်ခန္ဓာကိုယ်

အဘိုးကြီးဝူဟာ ငိုချင်ရက်လက်တို့ ပြုံးပြရင်း အသည်းအသန် ရှင်းပြနေရသည် "စီနီယာ... ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲ ရေဝင်သွားလို့ စကားမှားသွားတာပါ စီနီယာအနေနဲ့ သဘောထားကြီးကြီးထားပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

သူဟာ အခုမှ ကိုယ့်ပါးစပ်ကိုယ် ပြန်ရိုက်ချင်နေတာပါ ဆေးဘုရင်တောင်ရဲ့ ရွှေအမြုတေပညာရှင်ကြီး ရောက်လာမယ်မှန်း သိရင် ဘယ်လိုမှ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"စကားမှားတာ ဟုတ်လား" ဟယ်လင်ကျန့်ရန် က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည် "စကားမှားရုံနဲ့ ငါတို့ ဆေးဘုရင်တောင်တပည့်ကို သတ်မယ်ပေါ့။ မင်းသာ သတိကောင်းနေရင် ငါတို့ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကိုတောင် ဖျက်ဆီးဦးမှာလား မင်းလို အန္တရာယ်ကောင်မျိုး ဒီလောကမှာ ရှိမနေတာ ပိုကောင်းတယ်"

အဘိုးကြီးဝူ အခြေအနေမကောင်းတာ သိတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ထွက်ပြေးလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဟယ်လင်ကျန့်ရန်က လှုပ်တောင်မလှုပ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အမြတ်နိုးဆုံး စီးတော်ယာဉ် ကြိုးကြာဖြူကြီးကပဲ ကောင်းကင်ပေါ် ပျံတက်သွားပြီး အဘိုးကြီးဝူနောက်ကို လိုက်သွားလေသည်။ ခဏအကြာမှာတော့ ကြိုးကြာဖြူကြီးဟာ အဘိုးကြီးဝူရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ကို နှုတ်သီးနဲ့ ချိတ်ပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်တစ်ယောက်ဟာ ဟယ်လင်ကျန့်ရန် ကိုယ်တိုင် လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့လိုက်ရဘဲ သူ့ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လက်ထဲမှာတင် အစအနမကျန် သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။

ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် မုန့်ဟုန်၊ စုရှောင်ယွဲ့ နဲ့ ဝေချွမ်းတို့ဟာ ကြောက်လန့်တုန်ရီကုန်သည်။ စုရှောင်ယွဲ့က သူမရဲ့ အဒေါ်ဖြစ်သူ စုရှီစန်းညန်း ရဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် အသက်ဘေးက လွတ်သွားခဲ့ပြီး အမြန်ပဲ ထွက်ပြေးသွားသည်။ မျောက်ထိန်းအဘိုးကြီး မုန့်ဟုန်လည်း မျောက်ကြီးကို ခေါ်ပြီး တောင်းပန်ကာ လစ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကျန်နေတဲ့ ဝေချွမ်းကတော့ သူ့ကိုယ်သူ သေလူလို့တောင် သတ်မှတ်ထားပါပြီ ဒါပေမဲ့ ဟယ်လင်ကျန့်ရန်က သူ့ကိုကြည့်တောင်မကြည့်ဘဲ လမ်းမကြီးရဲ့ အဆုံးကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဖားအိုကြီး... မင်း ချောင်းကြည့်နေတာ မဝသေးဘူးလား အနှစ် ၇၀ ကျော်သွားတာတောင် မင်းရဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အကျင့်က မပျောက်သေးပါလား"

လမ်းအဆုံးကနေ ပုပုလုံးလုံး အသားလတ်လတ်နဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။ သူကတော့ အဆိပ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ပေါင်ချန်ကျန့်ရန်ပါ သူဟာလည်း ဟယ်လင်ကျန့်ရန်လိုပဲ ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက်ပါ။

"ဟယ်လင်မိတ်ဆွေ... မင်း ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်ဟောင်း ဇီရှောင်က ပါရမီရှင် တပည့်သစ်တစ်ယောက် ရသွားလို့လား"

ပေါင်ချန်ကျန့်ရန်က ဆက်ပြောပြတာကတော့ စွန့်ကျန့်လို့ အမည်ရတဲ့ အသက် ၉ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟာ "မိုးကြိုးငါးတန်ခန္ဓာကိုယ်"ဆိုတဲ့ အလွန်ရှားပါးတဲ့ ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာကြောင့် ဟယ်လင်ကျန့်ရန်တို့ ဆေးဘုရင်တောင်ရဲ့ ဂိုဏ်းဝင်တပည့်တွေဟာ အဖိနှိပ်ခံနေရလို့ ဒေါသထွက်နေတာလားဆိုပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီတစ်ခါ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတာ နဂါးနီနတ်နန်းတော်ကြောင့်တင် မဟုတ်ဘဲ ပါရမီရှင် တပည့်သစ် ရှာဖို့လည်း ပါမှာပေါ့... မဟုတ်ဘူးလား ဒါပေမဲ့ မိုးကြိုးငါးတန်ခန္ဓာကိုယ်လို ပါရမီမျိုးကတော့ ကောင်းကင်ပေါ်တက်တာထက် ပိုရှားပါလိမ့်မယ်"

"တော်စမ်း" ဟယ်လင်ကျန့်ရန်က ဒေါသတကြီး ကြားဖြတ်ဟန့်တားလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ မျက်ခုံးကြားမှာ ထက်မြက်တဲ့ ဓားအရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသည်။