အခန်း (၁၂) - တစ်ပါးသူ၏အရှိန်အဝါကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်း

ရင်ထဲမှ အာဃာတများကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကူးယွမ်စိတ်အေးသွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းနှင့် သွေးပျက်ဖွယ် ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ ပျို့အန်ချင်စိတ်က နောက်ကျပြီးမှ ပေါ်လာပြီး ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ရစ်တက်လာသည်။

သူသည် အကြိမ်အနည်းငယ် အော့အန်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လွတ်လပ်မှုနှင့် နားလည်မှုတစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။

 ငါ့ကို အသက်ရှင်ခွင့်မပေးတဲ့သူမှန်သမျှကို ငါက သေခိုင်းရမယ်။

နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် ကူးယွမ်သည် သဲလွန်စများကို ဖျောက်ဖျက်ကာ မြို့တံခါး မပိတ်မီ အိမ်သို့ အပြန်ပြေးခဲ့သည်။ သံသွားပါရမီ၏ ကောင်းချီးကြောင့် သူသည် မနားတမ်းပြေးခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းရုံသာ ရှိသည်။

သို့သော် အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ အိမ်ထဲရှိ ပရိဘောဂများမှာ ပြောင်းပြန်လှန်ခံထားရပြီး ဆန်အိုးမှာလည်း ရိုက်ခွဲခံထားရသည်။ ဆန်စပါးများ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။

သူ၏ မိခင်မှာ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ငိုကြွေးနေပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ ကူးတာ့ဆန်း၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင်လည်း ရိုက်နှက်ခံထားရသော လက်ဝါးရာကြီး ထင်ကျန်နေသည်။

"အားယွမ် မင်းပြန်လာပြီလား" ဖခင်ဖြစ်သူက သားဖြစ်သူကို သူ၏ အရှက်ရဖွယ်ပုံစံအား မမြင်စေရန် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

"အဖေ အမေ ဘာဖြစ်တာလဲ" ကူးယွမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။

ဖြစ်စဉ်မှာ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် တုန်းဂွီ နှင့် ဆွန်အာတို့ ရောက်လာပြီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဝူ၏ အမိန့်ဟု အကြောင်းပြကာ ကူးယွမ်က ချန်အိမ်တော်ကို လက်စားချေရန် ကြံစည်နေသည်ဟု စွပ်စွဲကာ အိမ်ကို မွှေနှောက်ရှာဖွေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာမှ ရှာမတွေ့သောအခါ မိဘနှစ်ပါးကို ရိုက်နှက်နှိပ်စက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်ကာ ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

"တုန်းဂွီ ဆွန်အာ" ကူးယွမ်၏ အမူအရာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်နေသည်။ သူသည် ချန်အိမ်တော်ကို လောလောဆယ် မယှဉ်နိုင်သဖြင့် အောင့်အည်းနေရသော်လည်း ဤလူယုတ်မာနှစ်ယောက်ကိုမူ သူ အလျှော့ပေးစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သူတို့သည် သခင်အားကိုးနှင့် အနိုင်ကျင့်နေသော ခွေးလောက်သာ ရှိသည်ဟု သူ သတ်မှတ်လိုက်သည်။

"အဖေနဲ့ အမေ အိမ်မှာပဲ နေခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် အခုပဲ ပြန်လာခဲ့မယ်" ကူးယွမ်သည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရွာအဝင် အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ ဟောင်းနွမ်းသော အိမ်ဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌ တုန်းဂွီနှင့် ဆွန်အာတို့သည် အရက်သောက်ကာ ပျော်ပါးနေကြသည်။

"အစ်ကိုကြီးဂွီ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့လုပ်တာကို အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဝူသိသွားရင် ဆူမလား ပြီးတော့ ကူးယွမ်က ပြဿနာလာရှာရင်ရော" ဟု ဆွန်အာက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

"ဟက် အဲဒီကောင် လာရှာလေ ငါက ကြိုက်လေပဲ" တုန်းဂွီက အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ရှင်းပြသည်။

ငါတို့က ချန်အိမ်တော်နဲ့ ပတ်သက်ခွင့်ရတုန်းမှာ တစ်ခုခုထူးခြားအောင် လုပ်ပြရမယ်။ ကူးယွမ်ကို ပြဿနာရှာအောင် ဆွပေးပြီးမှ ငါတို့ရဲ့ အသုံးဝင်မှုကို ပြလို့ရမှာပေါ့။ ငါတို့လို လမ်းဘေးလူကောင်တွေအတွက် ဒါက အခွင့်အရေးပဲ။

ဆွန်အာက အားကျစွာဖြင့် "အစ်ကိုကြီးက တကယ်ကို တော်တာပဲ" ဟု ဆိုကာ အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်ဂျိမ်း

အိမ်ရှေ့တံခါးမှာ ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး ကူးယွမ်သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။

"ကူးယွမ် မင်းပဲ" တုန်းဂွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဪ... အရက်သောက်နေကြတာလား" ကူးယွမ်က စားပွဲပေါ်ရှိ သူဖမ်းလာသော တောယုန်သားဟင်းကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာသည်။ "ခိုးလာတဲ့ ယုန်သားက အရသာရှိရဲ့လား"

ဆွန်အာက အရက်ရှိန်ဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်ကာ "ဟေ့ကောင် မင်းက ဘယ်သူ့အားကိုးနဲ့ ဒီကိုလာပြီး ရမ်းကားနေတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တုန်းဂွီကမူ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုသည်။ 

ကူးယွမ် မင်းလာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ ငါတို့က အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဝူရဲ့အမိန့်နဲ့ မင်းကို စောင့်ကြည့်နေတာ။ မင်း အခုတလော လျှို့ဝှက်ချက်တွေ များနေတယ်နော် ချန်သခင်လေးကို လက်စားချေဖို့ ကြံနေတာ မဟုတ်လား အခုပဲ အကုန်ဝန်ခံလိုက်စမ်း မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန် မြို့ကလူတွေလာပြီး မင်းကို ဖမ်းသွားလိမ့်မယ်။

တုန်းဂွီ၏ အထင်တွင် ကူးယွမ်ကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံမရှိသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ ဤခြိမ်းခြောက်မှုနှင့်တင် ကြောက်လန့်တုန်ရင်သွားလိမ့်မည်ဟု ယူဆထားလေသည်။