အခန်း (၃၇) - စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသောကိစ္စများ

အန်ယန်မြို့ရှိ တည်းခိုရေးစခန်းတွင် ဖြစ်သည်။ ဖုန်းရော့ရွှဲ သည် ပြတင်းပေါက်ပေါင်ကို မှီ၍ ကောင်းကင်ယံကို ငေးမောကြည့်ရှုရင်း အတွေးကမ္ဘာထဲတွင် နစ်မျောနေခဲ့သည်။

"မင်းသမီး... ချန်မိသားစုက အဲဒီသခင်လေးက တကယ်ကို အားကိုးလို့မရဘူး။ တစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်း မင်းသမီးကို လာကြိုမယ်လို့ သေသေချာချာ ပြောခဲ့ပြီးတော့ အခုထိ မျက်နှာတောင် လာမပြသေးဘူး"

ဟုန်လွမ်း သည် ဖုန်းရော့ရွှဲ၏ နောက်တွင်ရပ်ကာ မကျေမနပ် ညည်းတွားနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်ရှိ လက်ဝါးရာမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းသည် ဒုတိယအဆင့်ရှိ ဆေးလုံးတစ်လုံးဖြစ်ရာ ဤမျှ သေးငယ်သော ဒဏ်ရာကို ပျောက်ကင်းစေရန် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။

"ကဲပါ... သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့တော့။ ဖြစ်နိုင်တာက တစ်ခုခု ဆွဲထားလို့ နှောင့်နှေးနေတာနေမှာပေါ့"

ဖုန်းရော့ရွှဲက အလွန်ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ပါဦး... မင်းသမီးက သူ့ကို လက်တောင်မထပ်ရသေးဘူး၊ သူ့ဘက်ကနေ ကာကွယ်ပေးနေပြီ"

ဟုန်လွမ်းက ပြောသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့... သူ့အကြောင်းကို မပြောကြရအောင်။ ဒီလိုနေရတာလည်း တကယ်ပဲ မကောင်းဘူးလား။ ဘာကိုမှ တွေးနေစရာ မလိုသလို ဘာကိုမှလည်း ပူပန်နေစရာမလိုဘူး။ အကယ်၍ ငါသာ ချန်မိသားစုထဲကို တကယ်ရောက်သွားရင် အဲဒီမှာ ငါ့ရဲ့တန်ဖိုးက ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ တောင် မသိနိုင်ဘူး"

ဖုန်းရော့ရွှဲသည် ပြတင်းပေါက်ပေါင်ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ မေးတင်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးထဲတွင် စိုးစဉ်းမျှသော ခံစားချက် မပါရှိပေ။

"ဒါက ဘာကောင်းလို့လဲ။ မင်းသမီးက နေ့တိုင်း ဒီအခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ဘယ်မှလည်း သွားလို့မရဘူး။ ဒါက မင်းသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံနဲ့ ဘယ်လိုမှ မတူဘူး"

ဖုန်းရော့ရွှဲ ဤမျှ စိတ်အားငယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟုန်လွမ်း စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်မိသည်။ ဖုန်းရော့ရွှဲ နန်းတော်၌ ရှိစဉ်ကလည်း စည်းကမ်းများစွာကို လိုက်နာခဲ့ရသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အသက်မဲ့လှသော အခန်းကျဉ်းလေးများထဲတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပိတ်လှောင်ခံထားရခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။

"မင်းသမီး... ကျွန်မတို့ အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြရင်ကော"

ဟုန်လွမ်းသည် ဖုန်းရော့ရွှဲ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန် ကြိုးပမ်းသည့်အနေဖြင့် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အန်ယန်မြို့က အလွန်ပဲ စည်ကားဝပြောတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်မြင်ခွင့်မရခဲ့ဘူး။ မင်းသမီး... အခု ကျွန်မတို့မှာ အချိန်ရှိတုန်း သွားကြည့်ကြရအောင်လား။ ချန်မိသားစုထဲကို ရောက်သွားပြီးရင်တော့ အဲဒီလို မျိုးနွယ်စုရဲ့ စည်းကမ်းတွေက အလွန်တင်းကြပ်လွန်းလိမ့်မယ်။ မင်းသမီး ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ရချင်မှ ရတော့မှာ"

ဟုန်လွမ်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဟုန်လွမ်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဖုန်းရော့ရွှဲသည် ဤမြို့သည် သူမ၏ လက်ကျန်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ကုန်ဆုံးစေရမည့် နေရာဖြစ်လာမည်ကို တွေးမိသွားပြီး စိတ်ဝင်စားမှု ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည်။ ဖုန်းရော့ရွှဲသည် ကိုယ်ကိုဆန့်လိုက်ပြီး ဟုန်လွမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ဒီနေရာမှာ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ထွက်သွားဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ ငါတို့ အရင်ဆုံး ရုပ်ဖျက်ရမယ်"

"နားလည်ပါပြီ"

ဟုန်လွမ်းသည် ဖုန်းရော့ရွှဲ၏ အကြံပြုချက်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အရာအချို့ကို ပြင်ဆင်ရန် အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူတို့ အပြင်ထွက်မည့်အကြောင်းကို တည်းခိုရေးစခန်းရှိ လူများကို ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားရန် လိုအပ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ချန်ချန် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပြီး ဖုန်းရော့ရွှဲကို မတွေ့ရလျှင် ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် တည်းခိုရေးစခန်း ဝန်ထမ်းများထံမှ အမျိုးသားဝတ်စုံများ၊ နှုတ်ခမ်းမွေး အတုများနှင့် ရုပ်ဖျက်ရန် ပစ္စည်းအချို့ကို ပြင်ဆင်ခိုင်းရန်လည်း လိုအပ်သည်။ တည်းခိုရေးစခန်း အစောင့်များကို ငွေအချို့ ပေးကမ်းလိုက်သရွေ့ ဝန်ထမ်းများသည် ထိုအရာအားလုံးကို စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်ကြသည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် လမ်းမများပေါ်တွင် ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော ချောမောလှပသည့် သခင်လေးနှစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်နေစဉ် လမ်းဘေးဝဲယာရှိ မြင်ကွင်းများသည် ဖုန်းရော့ရွှဲ၏ စိတ်အခြေအနေကို များစွာ ကြည်နူးချမ်းမြေ့စေခဲ့သည်။ သူမသည် ဤနေရာသို့ မြင်းရထားဖြင့် တစ်လမ်းလုံး လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စည်ကားသော မြင်ကွင်းများကို များစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း လမ်းမများပေါ်တွင် ကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်ရခြင်းကမူ လုံးဝ ထူးခြားဆန်းသစ်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

"သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ ဒီလို စိတ်အပန်းဖြေရတာ ကြာပြီနော်။ တကယ်ကို နေလို့ကောင်းတာပဲ"

ဟုန်လွမ်းသည် ဖုန်းရော့ရွှဲ၏ ဘေးနားတွင် ကပ်လျက်လိုက်ပါရင်း လမ်းတစ်လျှောက် ကစားမြူးထူးနေခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အမျိုးသားများအဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် ဟုန်လွမ်း၏ ဖုန်းရော့ရွှဲအပေါ် ခေါ်ဝေါ်မှုသည်လည်း "မင်းသမီး" မှ "သခင်လေး" သို့ သဘာဝအတိုင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အန်ယန်မြို့သည် အစ်ဇူမိုအင်ပါယာ မြို့တော်ထက်ပင် ပိုမိုစည်ကားဝပြောလှသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အစ်ဇူမိုအင်ပါယာ မြို့တော်၏ စည်ကားလှသော နေရာများသို့ မကြာခဏ လည်ပတ်ဖူးသော်လည်း ဤနေရာရှိ မြင်ကွင်းများကမူ ၎င်းတို့ကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စေဆဲ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနေရာသည် မူရုံမျိုးနွယ်စု၏ ဌာနချုပ် တည်ရှိရာနေရာ မဟုတ်ပါလော။ လမ်းဘေးရှိ ဆိုင်ငယ်လေးများတွင် ကုန်ပစ္စည်းများ ကြွယ်ဝစွာရှိနေပြီး အစ်ဇူမိုအင်ပါယာတွင် မတွေ့နိုင်သော ဆန်းသစ်သည့် အရာများစွာ ပါဝင်သည်။ ဖုန်းရော့ရွှဲသည် ငွေကို ရက်ရက်ရောရော သုံးစွဲခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောကျပါက သူမသည် များသောအားဖြင့် ဝယ်ယူလေ့ရှိသည်။ ဆိုင်ရှင်က မည်မျှပင် ဈေးခေါ်ပါစေ ဈေးဆစ်ခြင်း လုံးဝမပြုဘဲ တောင်းသည့်ဈေးအတိုင်း ပေးချေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ငွေမျှသာ ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်မင်းသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမတွင် ငွေကြေး အမြောက်အမြား ရှိနေသည်။

"ဟုန်လွမ်း... ငါ နည်းနည်းပင်ပန်းလာပြီ။ ဟိုဘက်မှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိတယ်၊ သွားပြီး ထိုင်ကြရအောင်"

အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ဖုန်းရော့ရွှဲ၏ ခြေထောက်များ စတင်ကိုက်ခဲလာခဲ့သည်။ ထိုစဉ် ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုရှိသော နေရာကို လှမ်းမြင်လိုက်သဖြင့် ဟုန်လွမ်းကို ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းရော့ရွှဲနှင့် ဟုန်လွမ်းတို့ မြို့ထဲတွင် လည်ပတ်နေစဉ်အတွင်း ချန်ချန်သည် ချန်ယဲ့၏ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချန်ချန်သည် 'သေစေနိုင်သောအဆိပ်၏ပင်ရင်း' ကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို ယူဆောင်မသွားခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ချန်ယဲ့၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင်သာ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ 'သေစေနိုင်သောအဆိပ်၏ပင်ရင်း' ကို ကျင့်ကြံရန်အတွက် အချို့သော အဆိပ်များကို ပြင်ဆင်ရန်လည်း လိုအပ်သည်။ ယန်လင်ခရိုင် ရှိ အဆိပ်သခင်အဖွဲ့ချုပ်ကို ကြီးကြပ်ရသော ချန်လီသည် ထိုအဆိပ်များကို စုဆောင်းကာ ဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သည်။ ပြင်ဆင်မှုများအတွက် အချိန်အတန်ကြာ လိမ့်မည်ဖြစ်ရာ ချန်ချန်သည် ဤကာလအတွင်း အတော်အတန် အားလပ်နေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"ချန်အာ... မင်း ဖုန်းမိသားစုက အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ ဘယ်တော့မှ သံယောဇဉ် မတွယ်မိစေနဲ့"

ချန်ချန်၏ ကျင့်စဉ်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ချန်ယဲ့က ရုတ်တရက် လေးနက်တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုး ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင်"

ချန်ချန်က မေးလိုက်သည်။

ချန်ချန်သည် ဖုန်းရော့ရွှဲနှင့် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဆုံဖူးသေးသဖြင့် သူမအပေါ် စိတ်ဝင်စားသွားရန် မဖြစ်နိုင်သည်မှာ သဘာဝပင်။ သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖုန်းရော့ရွှဲနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မမျှော်လင့်ရဟု ရုတ်တရက် ပြောလာသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး နေမကောင်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ချန်မိသားစုနဲ့ ဖုန်းမိသားစုကြားက ဆက်ဆံရေးအရ သူတို့က ပြေလည်လို့မရတဲ့ ရန်ငြိုးတွေ ရှိနေကြတာ။ မင်းနဲ့ ဖုန်းမိသားစုက အဲဒီမိန်းကလေးကြားမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ရလဒ် ထွက်လာမှာမဟုတ်ဘူး"

"အင်ပါယာစစ်ပွဲတစ်ခုဆိုတာ သူလို မင်းသမီးလေးတစ်ယောက် မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဖို့ ရောက်လာရုံနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရတာ မဟုတ်ဘူး။ သူမဟာ လောကကြီးရဲ့ အသုံးချခံ နယ်ရုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ ကံပါလာပြီးသားပဲ"

"လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ဖုန်းမိသားစုက ငါတို့ဆီကို နောက်ထပ် ခရိုင်သုံးခု ထပ်ပြီး ပေးအပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ချန်မိသားစုရဲ့ နယ်မြေချဲ့ထွင်ဖို့ ရည်မှန်းချက်ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်းရဲ့အဖေ ဖြစ်ဖြစ်၊ ချန်မိသားစုက လူတိုင်းဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့အားလုံးက လက်ရှိအခြေအနေအပေါ် မကျေနပ်ကြတာ ကြာပြီ။ သူတို့က ပိုပြီးတော့ ရှေ့ဆက်လှမ်းဖို့၊ ဖုန်းမိသားစုကို ဖြုတ်ချဖို့နဲ့ ငါတို့ ချန်မိသားစုပိုင်တဲ့ စည်းလုံးညီညွတ်တဲ့ အင်ပါယာတစ်ခုကို တည်ထောင်ဖို့ ဧကန်အမှန် ကြိုးပမ်းကြလိမ့်မယ်"

"အရင်က မင်း ပြန်မလာသေးခင်တုန်းက ချန်ယွမ်မှာ အဲဒါအတွက် တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု မင်း ပေါ်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ပြန်လည်နိုးထလာပြီ။ သူ ကိုယ်တိုင်အတွက် မဟုတ်ရင်တောင် မင်းအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး မင်းကို ပိုပြီးကြီးမားတဲ့ အာဏာနဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေ ပေးအပ်ဖို့အတွက် သူ လုပ်လိမ့်မယ်"

"မင်းအဖေမှာ ဒီလို ရည်ရွယ်ချက်မျိုး မရှိရင်တောင် သူ့လက်အောက်က လူတွေက သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒီလူတွေက မင်းအဖေရဲ့နောက်ကို လိုက်နေကြတာ သူက ဒေါင်ဟွမ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့၊ သစ်ပင်ကြီးရဲ့ အရိပ်ကို ခိုလှုံချင်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ပိုပြီး တန်ဖိုးထားတာက ချန်မိသားစုရဲ့ ရည်မှန်းချက်ပဲ"

"အစ်ဇူမိုအင်ပါယာက သူတို့ကို အမြင့်ဆုံး အာဏာနဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေကို မပေးနိုင်ဘူး။ ချန်မိသားစုက အစ်ဇူမိုကို ဖြုတ်ချပြီး စစ်မှန်တဲ့ စည်းလုံးညီညွတ်တဲ့ အင်ပါယာတစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်မှသာ သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ပြည့်ဝနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းက အင်ပါယာသစ်ရဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး ဖုန်းမိသားစုက အဲဒီမိန်းကလေးကတော့ မင်းဆက်ဟောင်းရဲ့ မင်းသမီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေပြေ အတူတူ နေနိုင်ကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့လား"

ချန်ယဲ့က တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောကြားခဲ့ပြီး ချန်ချန်ကလည်း အလွန်လေးနက်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

ချန်ချန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ တစ်လကျော် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ချန်မိသားစု မည်မျှ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသည်ကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်ထားသည်။ အကယ်၍ အခြားသူများသာ ပုန်ကန်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိပါက ၎င်းတို့သည် အနည်းဆုံးတော့ အင်ပါယာက သိရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်ထားကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ချန်မိသားစုမှာမူ အစ်ဇူမိုအင်ပါယာကို ဖြုတ်ချမည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ပြသထားကြသည်။ စာမဖတ်တတ်သော ကလေးငယ်များပင် ချန်ယွမ်သည် ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုနေကြသည်။ ယန်လင်းခရိုင်အတွင်းရှိ ပြည်သူများသည် ချန်မိသားစုကိုသာ သိကြပြီး ယန်လင်းခရိုင်သည် အစ်ဇူမိုအင်ပါယာ၏ နယ်မြေဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မသိကြပေ။

ချန်မိသားစုတွင် အင်ပါယာကို ဖြုတ်ချနိုင်စွမ်း ရှိသည်ကို ချန်ချန် စိုးစဉ်းမျှ သံသယမရှိပေ။ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ချန်ချန်သည် ချန်မိသားစုအတွင်း နေထိုင်ခဲ့ပြီး ချန်မိသားစု သခင်လေး၏ အာဏာကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဒါကို သာမန်ဘဝတစ်ခုမျှသာဟု ယုံကြည်နေမိသည်။ ချန်မိသားစုသည် အစ်ဇူမိုအင်ပါယာကို ဖြုတ်ချရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ဟု လူများပြောသည်ကို အမြဲတမ်း ကြားနေရသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် မကြုံတွေ့ဖူးသဖြင့် စစ်မှန်သော ခံစားချက်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ၎င်းကို ဟာသတစ်ခုမျှသာဟု သဘောထားကာ ရယ်မောကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု သေချာစဉ်းစားကြည့်သောအခါ ၎င်းသည် တကယ့်ကို အတော်လေး ဒုက္ခများလှသည်။ အကယ်၍ ဖုန်းရော့ရွှဲသည် ချန်ချန်နှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက် ချန်မိသားစုက ဖုန်းမိသားစုကို ဖျက်ဆီးပစ်ပါက ချန်ချန်သည် ဖုန်းရော့ရွှဲ၏ ရန်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ အမိုးတစ်ခုတည်းအောက်တွင် နေထိုင်ရင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦး အဆင်ပြေရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်က ချန်ချန်သည် ချန်ယွမ်၏ အကြံပြုချက်ကို သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ တော်ဝင်မင်းသမီးကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ပျော်ပါးချင်ရုံသက်သက်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူ အခြားအရာများကို များစွာ မစဉ်းစားခဲ့မိပေ။ ယခု ဖုန်းရော့ရွှဲကို ပို့ဆောင်ပေးပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ သူမကို ပြန်လည် မောင်းထုတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

"ချန်အာ... မင်းက ပျော်ရုံသက်သက်ပဲ ရည်ရွယ်တာဆိုရင် ငါ မကန့်ကွက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း သူမအပေါ်မှာ သံယောဇဉ်တွေ ရှိလာမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ အဲဒါက မင်းကိုပဲ နာကျင်စေလိမ့်မယ်"

ချန်ယဲ့က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဘယ်နေရာမှာ အကန့်အသတ် ထားရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်"

ချန်ချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အလွန်ခေါင်းခဲစရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ မရေမရာဘဲ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။