အခန်း (၁) - ဒိုဘုရင် ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသည့် လူငယ်လေး

တိမ်မြူဂိုဏ်းသည် ဒိုချီတိုက်ကြီး၏ အနောက်မြောက်ပိုင်း၊ အနောက်တောင်ထောင့်စွန်းတွင် တည်ရှိသော ကျားမာအင်ပါယာ၏ အင်အားအကြီးဆုံး အဖွဲ့အစည်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

တိမ်မြူဂိုဏ်း၏ တောင်တက်မုခ်ဦးသည် မြို့တော်၏ မြောက်ဘက် ဆယ်မိုင်ကျော်အကွာရှိ ခံ့ညားထည်ဝါသော တောင်ကြီးပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး၊ တိမ်မြူဂိုဏ်း တည်ရှိနေခြင်းကြောင့်ပင် ထိုတောင်ကို တိမ်မြူတောင်ဟု ခေါ်တွင်ကြသည်။

တိမ်မြူတောင်သည် အလွန်မတ်စောက်ပြီး သုံးဖက်သုံးတန်တွင် ချောက်ကမ်းပါးများ ဝန်းရံနေကာ တောင်ထိပ်သို့ တက်ရောက်ရန် လမ်းတစ်လမ်းသာ ရှိသည်။ ထိုနေရာသည် ခုခံရန် လွယ်ကူပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲသော စံပြနေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်ရှိ အဆောက်အအုံများကို အဓိကအားဖြင့် အပိုင်းကြီး လေးပိုင်း ခွဲခြားထားပြီး တိမ်မြူဂိုဏ်းသားများက အပိုင်းတစ်ခုချင်းစီကို အနီးကပ် ကင်းလှည့်စောင့်ကြပ်ကြသည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."

တောင်ခြေအနီးရှိ တိမ်မြူဂိုဏ်း၏ အနိမ့်ဆုံးအပိုင်း၊ ပင်မအဆောက်အအုံဝင်း၏ အချက်အချာနေရာတွင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ယခုအချိန်တွင် ရင်ပြင်ပတ်လည်၌ လူအများအပြား ဝိုင်းအုံရပ်နေကြပြီး ရင်ပြင်အလယ်ရှိ ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်သီးချင်း ပြင်းထန်စွာ ထိခတ်မိပြီးနောက် လူငယ်နှစ်ဦးစလုံး နောက်သို့ ခြေလှမ်းဒါဇင်ခန့် ဆုတ်သွားကြကာ လေထဲတွင် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။

ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်နှစ်ဦးသည် ရင်ပြင်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်နေကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သိသာစွာ ကွဲပြားနေသည်။

ဘယ်ဘက်ရှိ လူငယ်သည် ခမ်းနားပြီး ကိုယ်လုံးပေါ် အဖြူရောင် လေ့ကျင့်ရေးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့ထံမှ ပူပြင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ရုပ်ရည်မှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ကာ အရပ်အနည်းငယ် ပုသည်။

ညာဘက်ရှိ လူငယ်မှာမူ မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးကြီးကြီးနှင့် အရိုးအဆစ် အချိုးအစား အလွန်ပြေပြစ်သူ ဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းသော အနက်ရောင် အင်္ကျီကျပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့်တိုင် သူ၏ ချောမောခန့်ညားသော ရုပ်ရည်နှင့် တည်ကြည်သော ပုံစံကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရပေ။ ထို့အပြင် သူ့တွင် အေးစက်တည်ငြိမ်သော စရိုက်လက္ခဏာလည်း ရှိသည်။

"မီးလျှံလက်ဝါး..."

အရပ်ပုသော လူငယ်က မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်မှ ပူပြင်းသော အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်ကာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

အဝါရောင်အဆင့် အဆင့်မြင့် ဒိုသိုင်းပညာဖြစ်သော မီးလျှံလက်ဝါးကို ဒိုဆရာသခင် (ဒိုရှီ) တစ်ဦးက အသုံးပြုပါက လက်ဝါးပြင်ပေါ်တွင် ပါးလွှာသော မီးလျှံလွှာတစ်ခုကို စုစည်းနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ဒိုချီ အဆင့် (၇) နှင့်အထက် ရောက်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများသာ ဤသိုင်းကို လေ့ကျင့်နိုင်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ် လူငယ်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ အရပ်ပုသော လူငယ်က ခြိမ်းခြောက်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘုန်း..."

အနက်ရောင်ဝတ် လူငယ်သည် မြင်းစီးဟန် အနေအထားဖြင့် ရပ်နေပြီး အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းကာ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ပြင်းထန်သော လက်ဝါးချက်တစ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

အဝါရောင်အဆင့် အလယ်အလတ် ဒိုသိုင်းပညာဖြစ်သည့် ရေခဲလက်ဝါးကို ဒိုဆရာသခင်တစ်ဦးက အသုံးပြုလျှင် လက်ဝါးပြင်ပေါ်၌ ပါးလွှာသော ရေခဲလွှာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ ဒိုချီ အဆင့် (၅) နှင့်အထက် ရှိသော ကျင့်ကြံသူများသာ လေ့ကျင့်နိုင်သည်။

လူငယ်နှစ်ဦး၏ လက်ဝါးချင်း ရိုက်ခတ်မိရာမှ အပူနှင့် အအေး စွမ်းအင်နှစ်ခု တိုးဝှေ့မိပြီး အဖြူရောင် မြူခိုးလွှာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟင်..." အရပ်ပုသော လူငယ်သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သူ့မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် အနက်ရောင်ဝတ် လူငယ်က ခြေလှမ်းကို ရွှေ့လိုက်ပြီး ဘေးတိုက်အနေအထားမှ တံတောင်ဖြင့် ပစ်တိုက်လိုက်သည်။

ပါးကျိချွမ်သိုင်း၊ သံတောင်ပခုံးတိုက်ကွက်။

"ဘုန်း..."

အရပ်ပုသော လူငယ်၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားသည်။ သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် ချိုမြိန်သော သွေးအရသာ ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မြင်ကွင်းများ မည်းမှောင်သွားကာ နောက်သို့ မီတာအနည်းငယ် လွင့်စဉ်သွားပြီးမှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ကျသွားသည်။

သူ့အမြင်အာရုံ ပြန်လည်ကြည်လင်လာချိန်တွင် သာမန်ဓားရှည်တစ်ချောင်းက သူ့လည်ပင်းထက်၌ တင်ထားပြီးဖြစ်ကာ နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် လက်နေသည်။

"ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ စီနီယာအစ်ကို ကူဟန်ပဲ ပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရသွားပြီ။ ငါတော့ ပွပေါက်တိုးပြီဟေ့..."

"ငါ့ရှိစုမဲ့စု ပိုင်ဆိုင်မှုအကုန်လုံးကို အသုံးမကျတဲ့ မိုချင်းဘက်ကနေ လောင်းလိုက်မိတာကွာ။"

"မိုချင်းက ပြိုင်ပွဲမှာ အရှုံးပေးဖို့ ကူဟန်ကို ကြိုပြီး သတိပေးထားသေးတယ် မဟုတ်လား။"

"ဒါပေမဲ့ ကူဟန်က သူ့ကို မျက်နှာမသာပေးလိုက်လို့ ဖြစ်မယ်။ မိုချင်းတော့ အရှက်ကွဲတာပဲ။ သဘာဝဓာတ်သဘောအရ အသာစီးရနေတာတောင် မနိုင်ဘူးတဲ့လား။"

"ဒီလိုတွက်လို့တော့ မရဘူးလေ။ စီနီယာအစ်ကို ကူဟန်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်ကတည်းက ဒိုချီ အဆင့် (၉) ကို ရောက်နေပြီ၊ မိုချင်းကတော့ ဒီပြိုင်ပွဲမတိုင်ခင်လေးမှ ဒိုချီ အဆင့် (၈) ကို ရောက်တာ။"

"ဒါဆို ကူဟန်က အသက် ဆယ့်ငါးနှစ်တောင် မပြည့်သေးဘဲ မိုချင်းက အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့အပြင် မိုမိသားစုဝင် ဖြစ်နေတာကိုကျတော့ မင်း ဘာလို့ ထည့်မပြောတာလဲ။"

"ဒိုကျယ်  အဆင့်ကို မချိုးဖောက်နိုင်ခင်မှာ ကျင့်ကြံမှုကို အရှိန်မြှင့်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် မိသားစုကြီးတွေက ကလေးတွေလည်း အသာစီးမရနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒိုကျယ်အဆင့်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ မိုချင်းက ကူဟန်ကို မကြာခင် ကျော်တက်သွားမှာပဲ။ ခဏတဖြုတ် ရှေ့ရောက်နေတာက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ငါတို့ထက်တော့ အများကြီး သာပါတယ်။"

"ငါသိတာတော့ ဒီလို မလေးမစား လုပ်ရဲတဲ့အတွက် မိုချင်းက ကူဟန်ကို လက်စားချေတော့မယ် ဆိုတာပဲ။ မိုချင်းက သဘောထားကြီးတဲ့သူ မဟုတ်သလို သူ့မှာ အကြီးအကဲချုပ်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်နေတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်။"

"ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ..."

ရင်ပြင်ပတ်လည်ရှိ တပည့်များသည် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြရာမှ အချက်အလက် အမြောက်အမြား ပေါ်ထွက်လာသည်။

မိုချင်းသည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း လည်ချောင်းထဲမှ သွေးများကို ပြန်မျိုချလိုက်ကာ သူ့မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုမည်းမှောင်လာသည်။ သူက အေးစက်စွာဖြင့် "ကူဟန်... မင်းက သတ္တိရှိလှချည်လား။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကူဟန်က စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ မိုချင်းကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

သို့သော် သူ့မျက်ဝန်းထဲမှ ဖြတ်ပြေးသွားသော အေးစက်မှုက "ငါ့မှာ သတ္တိရှိတာပေါ့၊ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်လို့များ ထင်နေသလား" ဟု ပြန်ဖြေနေသယောင်ပင်။

ထို့နောက် ကူဟန်သည် ပြိုင်ပွဲကို ကြီးမှူးကျင်းပပေးနေသည့် အပြင်စည်းဂိုဏ်း အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဂယ်ရှန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

အဓိပ္ပာယ်ကား ရိုးရှင်းလှသည်။ အကယ်၍ ရလဒ်ကို အမြန်မကြေညာပါက သူ ဆက်တိုက်ခိုက်တော့မည် ဟူ၍ပင်။

"အဟမ်း..."

ဂယ်ရှန်းသည် တိမ်မြူဂိုဏ်းဝင်များသာ သီးသန့်ဝတ်ဆင်ရသည့် လက်ကောက်ဝတ်တွင် တိမ်ပုံစံ ငွေရောင်ဓားအမှတ်အသား ထိုးထားသော ခမ်းနားသည့် အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီးနောက် ရလဒ်ကို အသံကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

"မိုချင်း ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ပါဘူး၊ ကူဟန် အနိုင်ရပါတယ်။"

"ဒီနှစ်ရဲ့ အကြိုတပည့် ပြိုင်ပွဲမှာ ပထမနေရာက ကူဟန်၊ ဒုတိယနေရာက မိုချင်း၊ တတိယနေရာက လျိုယဲ့အာ... ပြီးတော့ ဒသမနေရာက ယွမ်ရှန်းတို့ ဖြစ်ကြပါတယ်။"

"ရှေ့ထွက်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ ဆုလာဘ်ကြီးတွေကို လာရောက်ထုတ်ယူကြပါ။"

သူ လိုချင်သော ရလဒ်ကို ကြားလိုက်ရပြီဖြစ်သဖြင့် ကူဟန်သည် ချက်ချင်းပင် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်သွင်းလိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ဂယ်ရှန်းထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ပြိုင်ပွဲရဲ့ ပထမဆုကတော့... ပညာဖြန့်ဝေရေးခန်းမရဲ့ သံမည်းတံဆိပ်ပြား တစ်ခု၊ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာ၊ သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းနဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အမှတ် တစ်ထောင် ဖြစ်ပါတယ်။"

ဂယ်ရှန်းက ကူဟန်ကို သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်း ကမ်းပေးလိုက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ကူဟန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူသည် ဓားရှည်ဖြင့် သူ့လက်ချောင်းကို ဒဏ်ရာသေးသေးလေးတစ်ခု ခြစ်လိုက်ပြီး ထွက်လာသော သွေးစက်ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ပေါ်သို့ ညှစ်ချလိုက်သည်။

ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး စိတ်အာရုံဖြင့် သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အတွင်း၌ ဆယ်ကုဗမီတာ ကျယ်ဝန်းသော နေရာလွတ်တစ်ခုရှိပြီး ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာနှင့် ပညာဖြန့်ဝေရေးခန်းမ (ချွမ်ကုန်းထန်) မှ သံမည်းတံဆိပ်ပြားတစ်ခု ရှိနေသည်။

ကူဟန်သည် သူ၏ ဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြိုတပည့် အထောက်အထား တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ စွမ်းဆောင်ရည်အမှတ် တစ်ထောင် ထည့်သွင်းရန် ဂယ်ရှန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး။"

ကူဟန်သည် တံဆိပ်ပြားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုသေစွာ ပြန်လည်လက်ခံယူပြီး ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုကာ ဘေးသို့ ထွက်၍ ရပ်နေလိုက်သည်။ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူသည် စေ့စပ်သေချာလှပြီး သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်တည်နေသည်။

ဂယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နှစ်သက်သဘောကျမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ကူဟန်သည် စိတ်အားထက်သန်သည့်ပုံ မပေါ်သော်လည်း အလွန်စည်းကမ်းရှိပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှသည်။ ထို့အပြင် သူ့တွင် ကောင်းမွန်သော ပါရမီလည်း ရှိသည်။ အသက် ဆယ့်ငါးနှစ်ပင် မပြည့်သေးမီ ဒိုချီ အဆင့် (၉) သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဒိုဘုရင်  ဖြစ်လာနိုင်သည့် အလားအလာရှိပေသည်။ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ လူအများအပြားကလည်း သူ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားနေကြသည်။

"ဒုတိယနေရာ..."

ဂယ်ရှန်းသည် မိုချင်းကို ဆုချီးမြှင့်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မိုချင်းမှာ အခြားတပည့်တစ်ဦး၏ တွဲကူမှုဖြင့် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဂယ်ရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ မိုမိသားစုကို လေးစားသောအားဖြင့် သူသည် ပြိုင်ပွဲအတွင်း မိုချင်းအပေါ် အနည်းငယ် မျက်နှာသာပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ မိုချင်းအနေဖြင့် မောက်မာဝင့်ကြွားနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်သလို၊ ဂယ်ရှန်းအနေဖြင့်လည်း အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ ပါရမီရှိသော တပည့်များကို ဖိနှိပ်ပြီး မိသားစုကြီးများမှ လူများကိုသာ ဘက်လိုက်ပေးနေ၍ မရပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တိမ်မြူဂိုဏ်း၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ 'ယွမ်' ဖြစ်ပြီး 'မို' မဟုတ်ပေ။

"တတိယနေရာ..."

ဂယ်ရှန်းသည် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကျန်ရှိနေသော ဆုလာဘ်များကို ဆက်လက်ဝေငှပေးလိုက်သည်။

ထိပ်သီး အကြိုတပည့် ဆယ်ဦးစလုံး ဆုလာဘ်များ လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူသည် အားပေးစကား အနည်းငယ် ပြောကြားကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ကူဟန်။"

လျိုယွဲ့အာနှင့် အခြားလူကိုးဦးတို့သည် ကူဟန်အနီးသို့ လျှောက်လာကြပြီး အချို့က စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့်၊ အချို့က ဝတ်ကျေတမ်းကျေ သဘောဖြင့် ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုကြသည်။

"အားနာစရာတွေ ဖြစ်ကုန်ပါပြီ။"

ကူဟန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လောကွတ်စကား အနည်းငယ် ပြောဆိုကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ကူဟန်၊ မိုချင်းက ဒီကိစ္စကို လွယ်လွယ်နဲ့ အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအတောအတွင်း သတိထားဦးနော်။" လျိုယွဲ့အာက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ သတိပေးလိုက်သည်။

"အင်း... ကျေးဇူးပဲ။" ကူဟန်၏ လေသံမှာ ပိုမိုလေးနက်သွားပြီး ခပ်သွက်သွက်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ယွဲ့အာ... နင်က သူ့ကို ဘာလို့ သတိသွားပေးနေတာလဲ။" ယွမ်ရှန်းက လျိုယွဲ့အာ၏ အနီးသို့ ရောက်လာပြီး သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် မြတ်နိုးသဘောကျမှု အရိပ်အယောင်များ လက်သွားကာ "သူက ရေခဲတုံးကြီးလိုပဲ၊ သူ့အတွက်နဲ့ မိုချင်းကို အမုန်းခံရတာ မတန်ပါဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့အားလုံးက တစ်ဂိုဏ်းတည်းသားတွေပဲလေ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကူညီရမှာပေါ့။" လျိုယွဲ့အာက ကူဟန်၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကူဟန်သည် သူ၏ သစ်သားအိမ်လေးသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် အင်္ကျီကို ဆွဲဟလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရေးရေးလေး ပေါ်နေသော ရှစ်မြှောင့်ပုံစံ (ပါကွအင်းကွက်) တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။

အလိုအလျောက်ပင် သူ့လက်ချောင်းဖြင့် ထိုနေရာကို ထိတွေ့လိုက်မိရာ လက်ချောင်းမှ စိမ့်ထွက်နေသော သွေးများမှာ ရုတ်တရက် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ အသိစိတ်သည် ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသည့် ရှေးဦးသားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

"နက်မှောင်လိပ်နဂါး (ရွှမ်ဝူ) လား…”