အခန်း ၇၄ ဝိညာဉ်သားရဲ ဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို ဝါးမြိုခြင်း

"အို... တကယ့်ကို မိုက်မဲတဲ့ မိန်းကလေးပဲ"

ရှောင်ယီရှန်းချန်ထားခဲ့တဲ့ စာကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက် လင်းယွမ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဖော်ပြရခက်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ့အတွက်နဲ့တင် လက်ဖက်ရည်ခပ် ရေလောင်းပေးရတဲ့ အခြေခံအစေခံမလေး ဘဝနဲ့ နေထိုင်ဖို့တောင် သူမက လိုလားခဲ့တာလား။

ရှောင်ယီရှန်း ထွက်သွားချိန်မှာ သူမမျက်နှာမှာ ရှိနေမောင့် ကြေကွဲဝမ်းနည်းမှုတွေကို တွေးမိတော့ လင်းယွမ်ရဲ့ နှလုံးသားဟာ တဆစ်ဆစ် နာကျင်လာရသည်။

"မိုက်မဲတဲ့ မိန်းကလေး အဆိပ်သင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်နေတော့ ဘာဖြစ်လဲ ငါက ဂရုမစိုက်ဘူး"

လင်းယွမ်က စာကို သူ့ရင်ဘတ်မှာ ညင်သာစွာ ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ ရှောင်ယီရှန်းရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက စာထဲမှာ ကျန်ရှိနေဆဲလို့ သူ ခံစားနေရသည်။

အကယ်၍ သူသာ ရှောင်ယီရှန်းရဲ့ အတွေးတွေကို ကြိုသိခဲ့ရင် သူမကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်တော့မှ ပစ်မထားခဲ့ပါဘူး။

သူမဟာ လင်းယွမ်ရဲ့ အမျိုးသမီး ဖြစ်နေသရွေ့တော့ အဆိပ်သင့် ခန္ဓာကိုယ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် လူပေါင်းသန်းချီကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်မကြီးပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘာအရေးလဲ သူ့ရဲ့ အမျိုးသမီးအတွက်ဆိုရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ရန်သူတော်လုပ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် သူ ဂရုမစိုက်ဘူး။

"ရှောင်ယီရှန်း... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲရတာလဲ ငါ့ကို ဘာလို့ မစောင့်ခဲ့တာလဲ အဆိပ်သင့် ခန္ဓာကိုယ်ဆိုတာ ငါ့အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" လင်းယွမ်က ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

လူအတော်များများဟာ "အဆိပ်သင့် ခန္ဓာကိုယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့တင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး ထွက်ပြေးကြမှာပါ။

အမှန်စင်စစ် "အဆိပ်သင့် ခန္ဓာကိုယ်" ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတာနဲ့ လူပေါင်းသောင်းချီရဲ့ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ချက်ချင်း ခံရမှာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ လင်းယွမ်အတွက်တော့ ပြဿနာတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။

သူ့ရဲ့ ခွန်အားသာ အနည်းငယ် တိုးတက်လာမယ်ဆိုရင် အဆိပ်သင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြေရှင်းဖို့ဆိုတာ ကလေးကစားသလောက် လွယ်ကူပါတယ်။

ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ ခွန်အားက တိုက်ပွဲဝင်လေးစားအပ်သူ အဆင့်ကို ချိုးဖျက်ရောက်ရှိသွားတာနဲ့ ရှောင်ယီရှန်းရဲ့ အဆိပ်သင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ဖယ်ရှားပေးနိုင်သည်။

ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးသွားရင် ရှောင်ယီရှန်းအနေနဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဆေးဆရာဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။

ရှောင်ယီရှန်းကိုယ်တိုင်က ​ဆေးဆရာဖြစ်တာကြောင့် ဆေးဝါးဗေဒ အမျိုးမျိုးကို ကောင်းကောင်း သိထားပြီးသားပါ။

သူမ ဆေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်မလာနိုင်ခဲ့တဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက အဆိပ်သင့် ခန္ဓာကိုယ်က သူမကို အမြဲတမ်း နှောင့်ယှက်နေလို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအဆိပ်သင့် ခန္ဓာကိုယ်က ရှောင်ယီရှန်းကို အချိန်တိုအတွင်းမှာ ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားတွေ ပေးစွမ်းနိုင်ပေမဲ့. နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမရဲ့ တိုးတက်မှုကို အကန့်အသတ် ဖြစ်စေမှာပါ။

အကယ်၍ လင်းယွမ်သာ ရှောင်ယီရှန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်တွေကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ နောင်အနာဂတ် အောင်မြင်မှုတွေဟာ တကယ်ကို အတိုင်းအဆမရှိ ဖြစ်လာမှာပါ။

ဒါဟာ မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲက သွေးမျိုးဆက် နဲ့ သဘောတရားချင်း အတူတူပါပဲ။ သွေးမျိုးဆက်က ပိုင်ရှင်ကို တုနှိုင်းမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ တိုက်ပွဲဝင်သူတော်စင်အဆင့်မှာပဲ အကန့်အသတ် ဖြစ်စေသည်။

တိုက်ပွဲဝင်နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ချိုးဖျက်ရောက်ရှိဖို့ဆိုတာ ဒီဘဝမှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယီရှန်းကတော့ ထွက်သွားပြီဖြစ်လို့ အခုချိန်မှာ ဘာပြောပြော နောက်ကျသွားပါပြီ။

လင်းယွမ်က နောင်တရပြီး ဝမ်းနည်းနေမိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို အမြန် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

မူရင်းဇာတ်လမ်းကို အစအဆုံး သိထားတဲ့သူပီပီ ရှောင်ယီရှန်းရဲ့ အခုလို ထွက်ခွာသွားမှုဟာ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း အီဇူမိုအင်ပါယာဆီကို ဦးတည်သွားမှာ သူသိနေသည်။

ဒါ့ကြောင့် အချိန်တန်ရင် သူမနဲ့ ပြန်တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး ကျိန်းသေပေါက် ရှိလာမှာပါ။

"ရှောင်ယီရှန်း... ငါတို့ ပြန်တွေ့တဲ့အခါကျရင်တော့ မင်းကို ငါ အဆော်အနှင် ကောင်းကောင်း ပေးဦးမယ် နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားရဲသေးလားလို့!"

လင်းယွမ်က စာကို သေသေချာချာ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး လေထဲကို လက်သီးတစ်ချက် ပြလိုက်သည်။

ပြီးနောက် ဂူထဲကို သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်ပြီး ဂူဝက အစီအရင်တွေကို အားဖြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ လင်းယွမ်က လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ရာ အနီရောင် မီးတောက်တစ်ခု သူ၏ လက်ဖဝါးထဲ၌ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ ဝိညာဉ်သားရဲ ဆန်းကြယ်မီးတောက်ရဲ့ မီးတောက်အစကလေးပင် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်သားရဲ ဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို ရရှိပြီးကတည်းက ၎င်းကို ဝါးမြိုဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ပါဘူး။ အခုတော့ လင်းယွမ် အချိန်အနည်းငယ် ရလာပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါ့ကြောင့် သူဟာ ဒီဂူထဲမှာပဲ အောင်းနေပြီး ဝိညာဉ်သားရဲ ဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို အရင်ဆုံး ဝါးမြိုဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒီနည်းအားဖြင့် မီးလျှံမန္တန်ဟာ ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်ကို တိုးတက်သွားမှာ ဖြစ်သလို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားဟာလည်း တစ်ရှိန်ထိုး ထပ်မံ မြင့်တက်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကို တွေးမိတော့ လင်းယွမ်ဟာ ချက်ချင်းပဲ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။

"ဟူး..."

မိမိကိုယ်ကို အကောင်းဆုံး အခြေအနေ ရောက်အောင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လင်းယွမ်ဟာ ဝိညာဉ်သားရဲ ဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို မျိုချလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူဟာ ဘာပြင်ဆင်မှုမှ မလုပ်ထားဘဲ ဒီရိုင်းစိုင်းတဲ့ ဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားနဲ့တင် အောင်နိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။

မြွေလူမျိုးစုမှာတုန်းက ဆေးလုံးလျှပ်စီးကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို သိခဲ့ရကတည်းက လင်းယွမ်ဟာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှင့်တင်ဖို့ အလွန် စိတ်ဝင်စားလာခဲ့သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လင်းယွမ်က ပြဿနာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့လို့ပါ။

ဒီတိုက်ကြီးမှာချီနဲ့ ဝိညာဉ်အင်အားကို ကျင့်ကြံခြင်းအပြင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ခွန်အားကို မြှင့်တင်ခြင်းဟာလည်း ခွန်အားတိုးတက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဆေးလုံးလျှပ်စီးနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ လင်းယွမ် ခံစားမိတာ တစ်ခု ရှိပါတယ်။

သူ့ရဲ့ အတွင်းပိုင်း တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်တွေကို မသုံးဘဲနဲ့တောင် ဒီရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ခွန်အားတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကြယ်တစ်ပွင့် တိုက်ပွဲဝင်ဘိုးဘေးကို တောင့်ခံနိုင်ဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ

လင်းယွမ်က ရဲတင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခုတောင် ရှိနေသည်။

အကယ်၍ ဤတိုက်ကြီးပေါ်က ကျင့်ကြံသူတွေဟာ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်တွေကို မကျင့်ကြံတော့ဘဲ သူတို့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ အားကောင်းအောင် အာရုံစိုက်မယ်ဆိုရင်ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ခွန်အားဟာ ပြီးပြည့်စုံခြင်အဆင့်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အားဖြင့်တင် ချက်ချင်း အင်ပါယာဖြစ်လာနိုင်ပြီး တိုက်ကြီးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘယ်သူမှ နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ချိုးဖျက်မရောက်ရှိနိုင်တဲ့ အတားအဆီးကို ဖြိုဖျက်နိုင်မှာပါ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ တိုက်ပွဲဝင်နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ချိုးဖျက်ရောက်ရှိဖို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံး အရာက ဒဏ္ဍာရီလာ မူလချီဖြစ်နေလို့ပါ။

မူလချီ ဆိုတာကတော့ ထို့ရှဲရှေးဟောင်းအင်ပါယာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။

ဒါဟာ ရှောင်ရွှမ်းလို အစွမ်းထက်တဲ့သူ... ဟွန်းထျန်းတီလို ထူးခြားတဲ့သူတွေတောင် ဘာလို့ ချိုးဖျက်မရောက်ရှိနိုင်ခဲ့တာလဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းကတော့ မတူပါဘူး။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအားဖြင့် အင်ပါယာ ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ မူလချီရဲ့ အကူအညီ လုံးဝ မလိုအပ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးက လင်းယွမ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တွေးဆချက်တွေသာ ဖြစ်သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံဖို့ အလွန် ခက်ခဲတာကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားမယ်ဆိုရင်တောင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုတစ်ခါလုပ်တိုင်း ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှုဟာ လူအတော်များများ တောင့်မခံနိုင်တဲ့ အရာမျိုးပါ။

"ရှူး"

ပြင်းထန်ပြီး မေ့ပျောက်လို့မရတဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲကို ဝင်လာတော့မှ လင်းယွမ်ဟာ သူ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲကနေ ပြန်နိုးလာသည်။

ချက်ချင်းပဲ သူဟာ မီးလျှံမန္တန်ကို မြန်မြန် အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်သားရဲ ဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်စေလိုက်သည်။

ဒီအချိန်အတွင်းမှာ လင်းယွမ်ဟာ ခုခံဖို့ ဘာခွန်အားမှ မသုံးခဲ့သလို ကမ္ဘာမြေအူတိုင် မီးတောက် တောင်မှ တစ်နေရာမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေသည်။

ဒီနည်းအားဖြင့်သာ ဆန်းကြယ်မီးတောက်ရဲ့ လောင်မြိုက်မှုအောက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ခွန်အားဟာ ပိုပြီး မြင့်တက်လာမှာပါ။

လင်းယွမ်ရဲ့ ဒီလို လုပ်ရပ်ဟာ တိုက်ကြီးရဲ့ သမိုင်းမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ အရာလို့ ဆိုရမှာပါ။

ဆန်းကြယ်မီးတောက်ဆိုတာ ကမ္ဘာမြေနဲ့ ကောင်းကင်က မွေးဖွားလာတာဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပါတယ်။ သာမန်လူတစ်ယောက်က လင်းယွမ်လိုမျိုး ဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာခွင့် ပေးရဲပါ့မလား။

ခြေတစ်လှမ်း မှားတာနဲ့ သေသွားနိုင်ပါတယ်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ လင်းယွမ်ဟာ ဆန်းကြယ်မီးတောက် နှစ်မျိုးကို ဝါးမြိုပြီးသား ဖြစ်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ဆန်းကြယ်မီးတောက်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်နေပါပြီ။

ဒါ့ကြောင့် တိရစ္ဆာန်ဝိညာဉ် ဆန်းကြယ်မီးတောက်ဟာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သွားလာနေစဉ်မှာ နာကျင်ပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပျက်စီးမှုတော့ မဖြစ်စေခဲ့ပါဘူး။

မကြာခင်မှာပဲ လင်းယွမ်ရဲ့ နဖူးကနေ ချွေးစေးတွေ ကျလာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ရေထဲမှာ စိမ်ထားသလိုမျိုး တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲသွားတော့သည်။

လင်းယွမ်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာ ပျက်ယွင်းနေကာ ပြင်းထန်တဲ့ ဝေဒနာကို အောင့်အည်းသည်းခံနေရတာ သိသာလှသည်။

ဒီလို နာကျင်မှုတွေကြားကပဲ လင်းယွမ်ဟာ စိတ်သက်သာရာရစရာ တစ်ခုကို တွေ့လိုက်သည့။

ဆန်းကြယ်မီးတောက်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လှည့်ပတ်နေတာနဲ့အမျှ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ တစ်ဖြည်းဖြည်း ပိုပြီး အားကောင်းလာတာကို သူ အထင်အရှား ခံစားနေရသည်။

အချိန်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး လင်းယွမ်ဆီကနေ အမှတ်မထင် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အော်ရာတွေဟာလည်း တစ်ဖြည်းဖြည်း ပိုပြီး အားကောင်းလာသည်။

တဖြည်းဖြည်းချင်း လင်းယွမ်ရဲ့ အမူအရာဟာ နာကျင်မှုကနေ တည်ငြိမ်မှုဘက်ကို ပြောင်းလဲလာပါတယ်။ သူဟာ ဆန်းကြယ်မီးတောက်ရဲ့ လောင်မြိုက်မှုကို ကျင့်သားရသွားပုံပါပဲ။

မီးလျှံမန္တန်ကို အသက်သွင်းလိုက်တာနဲ့အမျှ တစ်ချိန်က အလွန် ကြမ်းတမ်းခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲ ဆန်းကြယ်မီးတောက်ဟာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။