အခန်း ၇၂  မင်း တကယ်ပဲ မကျေနပ်သေးတာလား

ယွမ်ရှန်း  ပေါ်လာသည့် ခဏမှာပင် ယွမ်ယွမ်  ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့အားသင့်ရိပ်များ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ယွမ်ယွမ်၏ ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ ယွမ်ရှန်းသည် သူမရှိရာသို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်  ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ အိုမင်းပြီး ရယ်စရာကောင်းနေသော မျက်နှာထက်၌ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်အချို့ မသိမသာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဟုတ်ပါသည် ယွမ်ရှန်း ကြောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ တကယ်ကို ကြောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲဝင်ဘိုးဘေး အဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့သော ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူဝူမှလွဲ၍ ဂါမာအင်ပါယာတစ်ခုလုံးတွင် သူသည် အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အသက် ၃၀ ပင်မပြည့်သေးသော လူငယ်လေး လင်းယွမ်နှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင်မူ သူသည် အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းခံခဲ့ရပြီး ဤကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ယွမ်ရှန်းသည် အသက်ကြီးလာလေလေ မသေချင်လေလေ ဖြစ်နေသည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ ခွေးတစ်ကောင်အဖြစ် ခံယူရန် ရွေးချယ်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

"ဆရာ... အဆင်ပြေရဲ့လား"

ယွမ်ယွမ်သည် ယွမ်ရှန်းအနားသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်ရှုတော့သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်"

ယွမ်ရှန်းက လက်ကာပြလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ချီ  များ လုံးဝမကျန်တော့သော်လည်း ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေဆဲပင်။ယခုအချိန်အထိ ယွမ်ရှန်းသည် သူ၏ မျက်နှာကို အပျက်မခံလိုသေးချေ။

သူသည် သူ၏ အားနည်းမှုကို အတင်းအဓမ္မ အောင့်အည်းသည်းခံကာ သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း"

ဂူဟယ်  သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ယွမ်ရှန်း၏ ဘေးနားသို့ ချက်ချင်း ပြေးလာသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူအများအပြား မြေပြင်ပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း ထရပ်လိုက်ကြသည်။

လူများမှာ အရင်လူများပင် ဖြစ်သော်လည်း ကွဲပြားသွားသည်မှာ ယွမ်ယွမ်နှင့် လင်းယွမ်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသူအားလုံးမှာ ဒဏ်ရာကိုယ်စီဖြင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တောင်တန်းကြီးမှာ ပုံမှန်ထက် ထူးကဲစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လူတိုင်းမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး လင်းယွမ်ကိုလည်း ခိုးကြည့်နေကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းယွမ်သည် ယခုအခါ သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် သေမင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လင်းယွမ် စကားမပြောသရွေ့ ဤနေရာရှိ မည်သူမျှ အသက်ပြင်းပြင်းပင် မရှူရဲကြချေ။

"ကဲ... အခု ငါ့ရဲ့ ဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို လုယူချင်တဲ့သူ ရှိသေးလား"

လင်းယွမ်၏ အသံထွက်ပေါ်လာမှသာ လူအုပ်ကြီးမှာ "မရှိပါဘူး မရှိပါဘူး ကျွန်တော်တို့ မဝံ့ရဲပါဘူး" ဟု အလုအယက် ပြောဆိုကြတော့သည်။

"ဘာတွေ မိန့်ကြားနေတာလဲ အရှင် အရှင့်ပစ္စည်းကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ် လုရဲမှာလဲ"

"အရှင်လို အစွမ်းထက်တဲ့သူမှသာ ဆန်းကြယ်မီးတောက်နဲ့ ထိုက်တန်တာပါ"

"ဟုတ်ပါတယ် အရှင် အရှင် ဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို ရရှိသွားတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ ဂုဏ်ယူပါတယ်"

"အရှင့်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေ ဒီထက်မက တိုးတက်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းပါတယ်"

ဖော်လံဖားသော စကားလုံးများမှာ လင်းယွမ်၏ နားထဲသို့ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်လာသည်။

ဤလူများမှာ လေယူရာ တိမ်းတတ်သူများဖြစ်ကြောင်း တကယ်ပင် သိသာလှသည်။

သို့သော် လင်းယွမ်သည် ထိုမြှောက်ပင့်စကားများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး ဖာမား  ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌ ဖာမား... ဒီဆန်းကြယ်မီးတောက် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျားမှာ ဘယ်လို အမြင်ရှိသလဲ" ဖာမားအပေါ် ထားရှိသော လင်းယွမ်၏ အကြည့်တွင် ရယ်ချင်ဟန် အချို့ ပါဝင်နေသည်။

"ဟဲဟဲ"

လင်းယွမ်က သူ့ဘက်သို့ စကားလှည့်လာသောအခါ ဖာမားသည် အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ "လင်းယွမ် ပြောနေတာက အဖြေက ထွက်နေပြီးသား မဟုတ်လား" ဟု တွေးနေမိသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ အတင်းအပြုံးဆင်ကာ  "အရှင် လင်းယွမ် နောက်နေတာပဲ။ ရှေးယခင်ကတည်းက ရတနာဆိုတာ အစွမ်းထက်သူတွေနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တာပါ။ ဆန်းကြယ်မီးတောက်လို ရှားပါးတဲ့ အရာမျိုးက အရှင်လို ရွေးချယ်ခံရသူနဲ့ပဲ ထိုက်တန်ပါတယ်"

ယခင်က ပြောဆိုမှုများမှတစ်ဆင့် လင်းယွမ်၏ အမည်ကို သိရှိထားသဖြင့် ဖာမားသည် ယခုအခါတွင် "အရှင် လင်းယွမ်" ဟု ရိုသေစွာ ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အင်း... ဆေးဆရာအသင်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌဆိုတော့လည်း ခင်ဗျားရဲ့ အမြင်က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ" လင်းယွမ်သည် အလေးအနက်ထားဟန်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ဖာမား၏ သဘောထားကို စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်နေမိသည်။

အစွမ်းအစဆိုသည်မှာ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။ လင်းယွမ်သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့စစ်ပြိုင်ခြင်း ကို ဖတ်စဉ်က သူကိုယ်တိုင် ဤကဲ့သို့သော နေ့ရက်မျိုး ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

ဖာမားသည် အဆင့်၅ ဆေးဆရာအထွတ်အထိပ်သာ ဖြစ်ပြီး ဂူဟယ်ထက် အဆင့်နိမ့်သော်လည်း ဤသူ၏ ဩဇာအာဏာမှာ ဂူဟယ်ထက် မနည်းပေ။

သူသည် နန်းတွင်းမိသားစု၏ ဘိုးဘေး ကျားရှင်းထျန် နှင့် ခေတ်ပြိုင်ဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ဧကရာဇ် ကျွမ်းကျင်သူအဖြစ်လည်း လူသိများသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဆေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှု ကွန်ရက်မှာ အလွန်ပင် ကျယ်ပြန့်လှသည်။

အကယ်၍ ဖာမားသာ နန်းတွင်းမိသားစုကို ဖြုတ်ချရန် အသံလွှင့်လိုက်ပါက လူပေါင်းများစွာမှာ သူ၏ အမှုတော်ကို ထမ်းရွက်ရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာကြမည်မှာ မဆန်းချေ။ သို့သော် ယခုမူ ထိုကဲ့သို့သော ဩဇာကြီးမားသူပင် သူ့ကို ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံနေရပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါကို ဘယ်လို ခေါ်မလဲ

အော်... ဟုတ်ပြီ။

ဒါက တကယ့်ကို အလန်းစားပဲ သောက်ရမ်း မိုက်တာပဲ

ထို့နောက် လင်းယွမ်သည် ယွမ်ရှန်းထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

သို့သော် ယွမ်ရှန်းအပေါ် ထားရှိသော လင်းယွမ်၏ သဘောထားမှာမူ ထိုမျှအထိ ဖော်ရွေခြင်း မရှိချေ။လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခုမှာ ယွမ်ရှန်းအပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် အေးစက်စွာဖြင့်  "ခွေးအိုကြီး... ယွမ်ယွမ်ရဲ့ မျက်နှာကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ မင်းကို ငါ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" လင်းယွမ် စကားဆုံးသည်နှင့် ယွမ်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ မစင်စားထားရသကဲ့သို့ ညှိုးငယ်သွားတော့သည်။

သို့သော် သူသည် ပြန်လည် ချေပရန် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲဘဲ ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်ရသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို လင်းယွမ်က သဘာဝအတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခွေးအိုကြီး... မင်း တကယ်ပဲ မကျေနပ်သေးတာလား" ပြောရင်းနှင့် လင်းယွမ်ထံမှ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အင်း..."

ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ယွမ်ရှန်းသည် လင်းယွမ်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို မည်သို့ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ပါမည်နည်း။သူသည် ညည်းတွားသံနှင့်အတူ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးအချို့ စီးကျလာပြန်သည်။

"ဆရာ... တစ်ခုခု ပြောပါဦး သူရဲကောင်း လုပ်မနေပါနဲ့တော့"

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ယွမ်ယွမ်သည် ယွမ်ရှန်းကို ထိန်းမပေးရန် အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ယွမ်ရှန်း၏ လက်မောင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲလိုက်ပြီး လင်းယွမ်ကို ပြေပြေလည်လည် တစ်ခုခု ပြန်ပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ မဟုတ်ပါက လင်းယွမ် ဒေါသထွက်ပြီး သူမ၏ဆရာကို သတ်ပစ်လိုက်မည်ကို သူမ တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

ပြင်းထန်သော အရှက်ရမှုမှာ ယွမ်ရှန်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာသည်။

သူသည် ယွမ်ယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်းယွမ်ထံသို့ မတတ်သာဘဲ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"ငါ အရှုံးပေးပါတယ်"

ယွမ်ရှန်းသည် သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး ထိုစကားလုံးများကို ပြောရန် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရန်သာ မဟုတ်လျှင် ယွမ်ရှန်းသည် ယနေ့တွင် မည်သို့မျှ ဦးညွှတ်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သိက္ခာထက် အသက်က ပို၍ အရေးကြီးနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

သို့သော် ယွမ်ရှန်းမှာ အပြင်ပန်းတွင် အရှုံးပေးထားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲ၌ လျှို့ဝှက်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချထားပြီးဖြစ်သည်။

ငါ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူဝူကို ပိုပြီး ဖော်လံဖားပြီး ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေ တိုးတက်အောင် လုပ်ခိုင်းရမယ် သူ့မှာ လုံလောက်တဲ့ ခွန်အား ရှိလာတဲ့အခါ လင်းယွမ်ကို သူ့ခြေထောက်အောက်မှာ နင်းချေပြီး ဒီနေ့ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အရှက်ရမှုကို လက်စားချေရမည်။

"လင်းယွမ်... အခု ကျွန်မဆရာကို အလွတ်ပေးလို့ ရပြီလား" ယွမ်ယွမ်မှာမူ ယွမ်ရှန်း၏ အတွေးများကို လုံးဝ မသိရှိဘဲ လင်းယွမ်က သူမ၏ဆရာကို အသက်ချမ်းသာပေးရန်သာ လိုလားနေမိသည်။

"သွားလို့ ရပြီ"

လင်းယွမ်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ယွမ်ယွမ်၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် ဤကိစ္စကို ဆက်လက် မလုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် လင်းယွမ်သည် ယွမ်ရှန်း၏ အကြံအစည်ငယ်လေးများကို ကောင်းစွာ သိရှိနေသည်။သို့သော် သူသည် ၎င်းကို အလေးအနက် မထားပေ။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ယွမ်ရှန်းမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြဿနာရှာရန် ကြိုးစားလျှင်ပင် မည်မျှအထိ တတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ယခု အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ န်ဝိညာဉ်သားရဲ မီးတောက် ကို အမြန်ဆုံး ဝါးမြိုရန်နှင့် ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရန် အချိန်ယူရန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ မသိလိုက်ဘဲ လင်းယွမ်သည် ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ ရန်သူ ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

သူသည် ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို ရင်ဆိုင်ရန် သူ၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို အာရုံစိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။ဤတိုက်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူသည် ဤကမ္ဘာ၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရပ်တည်ရန် ကံပါခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ရှေ့ဆက်ခရီးတွင် သူသည် ဝိညာဉ်နန်းတော်ဟူသော ဆူးငြောင့်ခလုတ်ကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖယ်ရှားပစ်ရန် သန္နိဋ္ဌာန် ချထားချေပြီ။