အခန်း ၄၆  ခိုးမကြည့်ရဘူးနော်

"အဲဒါက..."

လင်းယွမ် သည် အိုးတိုးအောက်တေးဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်နေမိပြီး မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို ရုတ်တရက် မသိတော့ချေ။

"မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ငါ ချွတ်မလို့ပါ" ဟု တိုက်ရိုက်ကြီး ပြော၍လည်း မဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

တောက်တီးတောက်တဲ့ စောစောက ရှောင်ယီရှန်း  နှင့်သာ မျက်နှာချင်းဆိုင် မတိုးခဲ့ပါက အခြေအနေမှာ ပိုကောင်းမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ယခုကဲ့သို့ လင်းယွမ် အတွက် အခက်တွေ့စရာ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ရှောင်ယီရှန်း အနေဖြင့် သူ့ကို နှာဘူးကြီးဟု ထင်သွားလောက်ပြီ မဟုတ်ပါလား

ရှောင်ယီရှန်း သည်လည်း လင်းယွမ် ၏ လက်ရှိ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး အတော်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်၏။ သူမ ပြန်နိုးလာရခြင်းမှာလည်း လင်းယွမ် က သူမကို အားရပါးရ ရိုက်လိုက်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် လင်းယွမ် ၏ ယခင် လုပ်ရပ်များကို သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ဟွတ်... ဟွတ်...

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားရင်း ရှောင်ယီရှန်း သည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးတော့သည်။

"မလှုပ်နဲ့"

၎င်းကို မြင်သောအခါ လင်းယွမ် သည် အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ရှောင်ယီရှန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွဲကူပေးလိုက်သည်။ သူမသည် အသက်အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကုသရန် လိုအပ်သည့် အတွင်းဒဏ်ရာများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

"လင်းယွမ်... ကျွန်မ သေတော့မှာလား"

လင်းယွမ် ၏ အကူအညီဖြင့် ရှောင်ယီရှန်း သည် ပြန်လည် လဲလျောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

"မိုက်မဲတဲ့ မိန်းကလေး ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ... မင်းကို အသေခံမလား"

လင်းယွမ် က ရှောင်ယီရှန်း ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို လိမ်မနေပါနဲ့တော့။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို ကျွန်မ သိပါတယ်။"

ဤနေရာတွင် ရှောင်ယီရှန်း ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မှောင်သွားတော့သည်။ သူမတွင် လုပ်စရာများစွာနှင့် ဖြည့်ဆည်းလိုသော ဆန္ဒများစွာ ရှိနေသေးသည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ သူမသည် ချစ်သူပင် တစ်ခါမျှ မထားဖူးသေးချေ။ ထို့ကြောင့် ရှောင်ယီရှန်း တကယ် မသေချင်သေးပေ။

"ဟဲ... မိုက်မဲတဲ့ မိန်းကလေး စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့မှာ မင်းကို ကယ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိပါတယ်။" လင်းယွမ် က ရှောင်ယီရှန်း ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"တကယ်လား" ရှောင်ယီရှန်း ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားသည်။

"ဒါပေါ့ ဒါပေမဲ့..."

ဤနေရာတွင် လင်းယွမ် က ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး ရှောင်ယီရှန်း ၏ သွေးစွန်းနေသော ဂါဝန်ကို တမင်တကာ သို့မဟုတ် မရည်ရွယ်ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လင်းယွမ် ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ယီရှန်း သည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"အဲဒါက..."

လင်းယွမ် သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့... ငါ မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်"

"ဘာ"

လင်းယွမ် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ယီရှန်း ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးများ ဖြာတက်လာတော့သည်။

သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ

"အခက်အခဲ" ဆိုတာက ငါ ဒဏ်ရာရနေတာကို မြင်ပြီး အခွင့်ကောင်းယူကာ တစ်ခုခု လုပ်ချင်တာလား

ငါ သူ့ရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို သဘောတူသင့်လား

သူက တကယ်ကို ချောတာပဲ ရည်းစားအဖြစ် ထားရင်တော့ အတော်ကောင်းမှာ။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ သဘောတူလိုက်ရင် သူက ငါ့ကို အပေါစား မိန်းကလေးလို့ ထင်သွားမှာလား။

ထိုခဏအတွင်းမှာပင် ရှောင်ယီရှန်း ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းပြ၍မရသော အတွေးပေါင်းစုံ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။ ရှောင်ယီရှန်း ၏ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူမ တစ်ခုခု နားလည်မှု လွဲနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း လင်းယွမ် သိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည် "ဒီလိုပါ ရှောင်ယီရှန်း... မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုဖို့အတွက် ငါတို့ အပ်စိုက်မှတ်တွေကို သုံးပြီး ကုသမှု ပေးရမှာ။"

"ဒီလိုမှပဲ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအင်တွေက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို မင်းကို ဘာအန္တရာယ်မှ မပေးဘဲ ဝင်သွားနိုင်မှာ။"

"တကယ်လို့ မင်းက အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားရင် အပ်စိုက်မှတ် နေရာလွဲသွားတာနဲ့ မင်းရဲ့ အသက်က ချက်ချင်း အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်။"

"အဲဒါကြောင့် ဘေးကင်းအောင်လို့ ငါ မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ရမှာပါ။"

လင်းယွမ် က အသက်ရှူမနား တရစပ် ရှင်းပြပြီးနောက်တွင်မှ သူမ နားလည်မှု လွဲသွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှောင်ယီရှန်း သိလိုက်ရသည်။

"ရှက်လိုက်တာ"

သူမ ခုနက တွေးမိခဲ့သော မကောင်းသည့် အတွေးများကို ပြန်တွေးမိပြီး ရှောင်ယီရှန်း မှာ မြေကြီးထဲသာ ငုပ်လျှိုးသွားချင်တော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းတို့မှာ သူမ၏ အတွင်းစိတ်အတွေးများသာ ဖြစ်ပြီး လင်းယွမ် က ဘာမှ မသိပေ။ မဟုတ်ပါက သူမ လင်းယွမ် ကို ထပ်မံ ရင်ဆိုင်ရဲတော့မည် မဟုတ်ချေ။

"အော်... အဲလိုလား..." ဟု ရှောင်ယီရှန်း က ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ" လင်းယွမ် လည်း ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့သဖြင့် ရှောင်ယီရှန်း ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ အတော်ကြာပြီးနောက် ရှောင်ယီရှန်း သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ခိုးမကြည့်ရဘူးနော်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ရှောင်ယီရှန်း သည် ပါးစပ်ကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး စိတ်ကြိုက် ခြွေယူခံရတော့မည့် အနေအထားမျိုး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူမ၏ တုန်ရီနေသော မျက်တောင်များကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ စိတ်မှာ လက်ရှိတွင် ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ရှောင်ယီရှန်း ၏ စကားကြောင့် လင်းယွမ် သည် တစ်လှမ်းချင်း နီးကပ်လာပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ညင်သာစွာ လက်လှမ်းကာ ရှောင်ယီရှန်း ၏ ကော်လာမှ အစတစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

အဖြူရောင် ဂါဝန်လေး ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီးနောက် လင်းယွမ် ၏ နောက်ဆုံး ခံစစ်စည်းမှာ ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားတော့သည်။

ဂလု

လင်းယွမ် သည် မသိစိတ်အရ တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။

"ငါ ဆက်လုပ်တော့မယ်။"

"အင်း..."

ရှောင်ယီရှန်း က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားတော့သည်။

"ဟူး"

လင်းယွမ် က အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ပြီး တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ကျန်ရှိနေသော အဝတ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီး ရှောင်ယီရှန်း ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ မသိစိတ်အရ လူးလွန့်နေမိသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် ယခုကဲ့သို့ အနေအထားမျိုးဖြင့် ပေါ်ထွက်လာရခြင်းမှာ သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ မျက်လုံးမှိတ်ထားသော်လည်း ရှောင်ယီရှန်း သည် လင်းယွမ် ၏ ပူလောင်သော အကြည့်များကို အာရုံခံနိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒိတ်... ဒိတ်...

ရှောင်ယီရှန်း ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အလွန်မြန်နေပြီး သူမ အတော်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် ခဏအကြာတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် လျော့ပါးသွားပြန်သည်။

သူမ၏ အသံမှာ အစပိုင်းတွင် တင်းမာနေသော်လည်း ယခုမူ တည်ငြိမ်သော အသံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်  "မရပ်နဲ့ဦး... ဆက်လုပ်ပါ။"

ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ယီရှန်း သည် အရင်ကလောက် စိတ်မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ ပုံမှန်ထက်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။ ရှောင်ယီရှန်း ရုတ်တရက် အေးဆေးသွားသည်ကို မြင်ရသည်မှာ လင်းယွမ် အတွက် အနည်းငယ် နေရခက်စေသည်။ သူသည် ခေါင်းကို မတတ်သာသလို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ရှောင်ယီရှန်း ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ သူမကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ယီရှန်း ၏ အဝတ်အစားများမှာ ပုခုံးပေါ်မှ လျှောကျကုန်သည်။ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်ဝင်းပသော ကိုယ်လုံးတီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ လင်းယွမ် ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အပြည့်အဝ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဂလု

လင်းယွမ် ၏ လည်ချောင်းမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဆက်ကြည့်ချင်သော စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ကာ ရှောင်ယီရှန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ လင်းယွမ် ၏ လက်ချောင်းများမှာ ရှောင်ယီရှန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရံဖန်ရံခါ ထိတွေ့မိသွားရာ အခြားတစ်ဖက်သား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သူမသည် အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်သယောင် ရှိသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ တည်ငြိမ်ခြင်း မရှိပုံရချေ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှောင်ယီရှန်း ၏ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပန်းနုရောင် သန်းလာတော့သည်။

"ဒါက တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်ပဲ။"

လင်းယွမ် က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ မိမိကိုယ်မိမိ တည်ငြိမ်အောင် အတင်း ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကြယ်တာရာကဲ့သို့ တောက်ပသော သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မည်သည့် စိတ်အာရုံနောက်ခြင်းမှ မရှိဘဲ ကြည်လင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လင်းယွမ် ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ သူသည် လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှောင်ယီရှန်း ၏ ကျောဘက်မှ အပ်စိုက်မှတ်များကို မြန်ဆန်စွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသော လှုပ်ရှားမှုများအပြီးတွင် လင်းယွမ် က အခွင့်ကောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ပင်လယ်လောင်ကျွမ်း မြေကမ္ဘာအူတိုင် မီးတောက်  မှာ သူ၏ လက်ထိပ်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။

ထို့နောက် သူက နှေးကွေးသယောင်ရှိသော လက်ချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးပြလိုက်သည်။

ရှူး

စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သန့်စင်သော စွမ်းင်များမှာ ရှောင်ယီရှန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

"အင်း..."

ရှောင်ယီရှန်း ၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် ပွင့်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် နွေးထောင်သော ခံစားချက်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် နေပူစာလှုံနေရသလိုမျိုး အလွန် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်တော့သည်။