အခန်း ၃၈  ဤလောကတွင် သနားညှာတာမှု မလိုအပ်ပေ

"မြန်မြန်... ပိုမြန်မြန်..."

မြို့ငယ်လေးပြင်၌ လင်းယွမ်သည် သူ၏အမြန်နှုန်းကို အကန့်အသတ်အထိ မြှင့်တင်ထားသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ တောင်တန်းများနှင့် သစ်ပင်များသည် နဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ နောက်ချန်ပုံရိပ်များမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားသည်။

မီးလျှံမန္တန်မှာ မြေကမ္ဘာအဆင့်ကျင့်စဉ်သို့ တိုးတက်သွားပြီးနောက် လင်းယွမ်၏ ချီစွမ်းအားများမှာ အဆုံးအစမရှိဟုပင် တင်စားနိုင်တော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏အရှိန်မှာ နှေးလွန်းနေသေးသည်ဟု ခံစားနေရသဖြင့် သူသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။ အကယ်၍ သူသာ ရှောင်ယီရှန်း ကို အချိန်မီ မကယ်တင်နိုင်ဘဲ ထိုကဲ့သို့ ကြင်နာတတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို သေခွင့်ပေးလိုက်ရပါက သူသည် တစ်သက်လုံး နောင်တရနေပေလိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် တိတ်တဆိတ် သစ္စာဆိုလိုက်သည်။ နောင်တွင် မည်သည့်အရာ မည်သူ့အပေါ်၌မျှ ထပ်မံ၍ ကြင်နာပြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အင်အားကြီးသူက အားနည်းသူကို ဝါးမြိုသည့် ဤတိုင်ပွဲဝင်တိုက်ကြီးတွင် ရန်ငြိုးတစ်ခုရှိလာပါက ရက်စက်ရမည်ဖြစ်ပြီး အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းရမည်ဖြစ်သည်။

ဤနေရာ၌ သနားညှာတာမှုဟူသည် မရှိ အကယ်၍ လင်းယွမ်သာ ဝံပုလွေခေါင်း ကြေးစားအဖွဲ့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ပေါ့ဆစွာ လျစ်လျူမရှုခဲ့ပါက ရှောင်ယီရှန်း သည် ယခုကဲ့သို့ အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။ ဤအရာအားလုံးမှာ သူသည် ဤလောက၏ နိယာမများကို ကျင့်သားမရသေးခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ လင်းယွမ်နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။ နောင်တွင် အန္တရာယ်မှန်သမျှကို အဖူးအငုံဘဝမှာပင် ဆိတ်သုဉ်းပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ယီရှန်း... ငါ့ကို စောင့်နေပါ"

လင်းယွမ်မိမိကိုယ်မိမိ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် အရှိန်ကို ရုတ်တရက် မြှင့်တင်ကာ မြို့ငယ်လေးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်အပြည့်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

…

မြို့ငယ်လေး ဝံပုလွေခေါင်း ကြေးစားအဖွဲ့ ဌာနချုပ် အပြင်ဘက်။

ဟီမန် ၏ အမိန့်အရ မီးတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကြေးစားစစ်သည်များသည် ထင်းပုံကြီးဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။ မီးတုတ်များ ကျရောက်သွားသည်နှင့် ရှောင်ယီရှန်း သည် အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်တွင်းသို့ ကျရောက်ပေတော့မည်။

မီးတုတ်ကိုင်ထားသော ကြေးစားစစ်သည် တစ်လှမ်းချင်း တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံလာသည်။ ယခုအခါ ဝံပုလွေခေါင်း ကြေးစားအဖွဲ့၏ တံခါးဝတွင် လူတစ်ထောင်ထက်မနည်း ဝိုင်းရံနေသော်လည်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသံမထွက်ဝံ့ကြချေ။

အသက်ရှူသံများကိုပင် သတိထား၍ ရှူနေကြရသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ မီးတုတ်များပေါ်၌သာ ရှိနေပြီး အချိန်များ အနည်းငယ်လောက် ပို၍နှေးကွေးသွားရန်သာ ဆုတောင်းနေကြမိသည်။ ဝံပုလွေခေါင်း ကြေးစားအဖွဲ့မှလွဲ၍ ဤနေရာရှိ မည်သူမျှ ရှောင်ယီရှန်း ၏ အသက်ကို ဤသို့ မဆုံးရှုံးစေချင်ကြပေ။

သို့သော် သူတို့၏ ဆုတောင်းမှုများမှာ အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။ ခဏချင်းမှာပင် မီးတုတ်ကိုင်ထားသော ကြေးစားစစ်သည်မှာ မီးပုံနှင့် ငါးလှမ်းအကွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ငါးလှမ်း လေးလှမ်း သုံးလှမ်း နှစ်လှမ်း

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်မတတ် ခံစားရပြီး မီးတုတ်ကိုသာ မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ဟွန်း... သေပေတော့"

မူရှီ ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသည်။ သူ၏သားကို သတ်ခဲ့သော တရားခံကို ရှာမတွေ့သော်လည်း ရှောင်ယီရှန်း ကို မီးရှို့သတ်ခြင်းက သူ၏ရင်ထဲမှ ဒေါသကို အနည်းငယ် ပြေလျော့စေပေလိမ့်မည်။

ဝံပုလွေခေါင်း ကြေးစားအဖွဲ့၏ ဒုတိယနှင့် တတိယ ခေါင်းဆောင်များမှာမူ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အေးစက်သော အပြုံးများ ရှိနေကြသည်။ သူတို့အမြင်တွင် ရှောင်ယီရှန်း သေသည်ဖြစ်စေ ရှင်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်သော်လည်း လူတစ်ယောက် မသေဆုံးမီ မျက်ဝန်းထဲမှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းများကို ကြည့်ရှုရသည်ကို သဘောကျနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအကြည့်များက သူတို့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကြေးစားစစ်သည်သည် သူ၏လက်ထဲမှ မီးတုတ်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ရှူး

လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မီးတုတ်သည် ခြောက်သွေ့သော ထင်းပုံပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားတော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခြောက်သွေ့သော ထင်းများအားလုံး မီးစွဲလောင်သွားသည်။ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်မှာ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်လွင့်လာ၏။

ဝုန်း

ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ စတင်လောင်ကျွမ်းပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုမီးရောင်က ရှောင်ယီရှန်း ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာလေးကို နီမြန်းသွားစေသည်။

"ဟဲ... သေရတော့မှာလား"

ရှောင်ယီရှန်း ၏ အသက်မဲ့နေသော မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းအချို့ ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် သူမ၏အောက်မှ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ဤလောကမှ ထွက်ခွာသွားရလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ အိပ်မက်မမက်ခဲ့ဖူးပေ။

မူလက သူမတွင် ရည်မှန်းချက်များစွာ ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ချင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ယီရှန်း သည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် တစ်နေ့ကုန် အချိန်ဖြုန်းရသည်ကို ကျေနပ်မိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် လူများစွာကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်မိမိ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ဘဝမှာ တန်ဖိုးရှိခဲ့သည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

အီးးး

လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထိုစူးရှသော အသံက လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ လူတိုင်း အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဧရာမ လင်းယုန်ပြာကြီးတစ်ကောင် ရှောင်ယီရှန်း ၏ အထက်တွင် အဆက်မပြတ် ဝဲပျံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းမှာ ရှောင်ယီရှန်း နှင့် ပဋိညာဉ်ပြုထားသော မိစ္ဆာသားရဲ ရှောင်လန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်လန်... နင် ငါ့ကို လာပို့တာလား သွားတော့... ငါ့နောက်ကို ထပ်မလိုက်နဲ့တော့ နောင်ဆိုရင်... ငါ နင့်အနားမှာ မရှိနိုင်တော့ဘူး..."

ပြောနေရင်းဖြင့် ရှောင်ယီရှန်း ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တောက်ပသော မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျလာသည်။

ဝူး... ဝူး...

လင်းယုန်ပြာကြီးသည် သူ၏သခင်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မီးတောက်များကို ဖြတ်ကျော်ရန် ကြိုးစားရင်း အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေသည်။ သို့သော် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များက ၎င်း၏လမ်းကို ရက်စက်စွာ ပိတ်ဆို့ထားသည်။

"ကြည့်စမ်း... ဒီငှက်ကြီး ငိုနေသလိုပဲ"

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် သူသည် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ မျက်လုံးကို ပွတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဧရာမ လင်းယုန်ပြာကြီး၏ မျက်လုံးများမှ ရေစက်များ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။ ၎င်းတို့မှာ မျက်ရည်များပင် ဖြစ်သည်။

တွယ်တာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်ရည်များ

တိရစ္ဆာန်တွေမှာတောင် ခံစားချက်ရှိတာလား

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အသက်ဘေးကြားတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဤသန်မာသည့် ယောက်ျားကြီးများပင်လျှင် ရင်ထဲ၌ ဆို့နင့်လာကြသည်။ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ပင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နေချိန်တွင် သူတို့မှာမူ ရှက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့အားလုံး ဝံပုလွေခေါင်း ကြေးစားအဖွဲ့အပေါ် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဤလူမဆန်သော သတ္တဝါများသည် တိရစ္ဆာန်ထက်ပင် ယုတ်ညံ့ကြပေသည်။

"ဟွန်း... တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က လူကယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

လင်းယုန်ပြာကြီး ဆက်လက်ဝဲပျံနေသည်ကို ကြည့်ပြီး မူရှီ က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အထက်မှ ရှောင်လန် ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏သွေးမှာ အေးစက်နေသည်။ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော သားမှလွဲ၍ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။ သူ၏ရင်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ရည်မှန်းချက်သာ ရှိသည်။

"ဒီတိရစ္ဆာန်ကောင်... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း မဟုတ်ရင် မင်းကို ကင်စားပစ်မယ်"

ဟီမန် က အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ဖဝါးတွင် ဧရာမ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု စုစည်းကာ လင်းယုန်ပြာကြီးထံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရှူး

လင်းယုန်ပြာကြီးမှာ ပထမအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲမျှသာ ဖြစ်ရာ ကြယ်ရှစ်ပွင့် တိုက်ပွဲဝင်အလုပ်သင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိပါမည်နည်း ချီစွမ်းအင်က ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားသောအခါ ၎င်းမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ ရှောင်ယီရှန်း ရှိရာသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ဗုန်း

လေးလံသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းယုန်ပြာကြီးမှာ ရှောင်ယီရှန်း ၏ ခြေရင်းသို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ဟင့်အင်း... ရှောင်လန်"

ရှောင်ယီရှန်း သည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်လိုက်သည်။ ရှောင်လန် ၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို မြင်ရသောအခါ ရှောင်ယီရှန်း ၏ ရင်ထဲ ကွဲအက်သွားရသည်။

"ရှောင်လန်... မြန်မြန်ပျံသွားတော့ မြန်မြန်ပြေး သူတို့ နင့်ကို မဖမ်းနိုင်ဘူး ဒီကနေ ထွက်သွားတော့"

ရှောင်ယီရှန်း ၏ မျက်ရည်များမှာ ပုလဲကုံးပြတ်သကဲ့သို့ တသွင်သွင် စီးကျလာသည်။ သူမသည် သေရမှာကို မကြောက်သော်လည်း သူမ၏ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းဖြစ်သော ရှောင်လန် ကို သူမနှင့်အတူ သေခွင့်မပေးနိုင်ပေ။

ရှောင်လန် သည် ရှောင်ယီရှန်း ၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏အနားသို့ ရောက်အောင် အားယူ၍ တိုးကပ်သွားသည်။ ၎င်း၏ ဧရာမ ဦးခေါင်းကြီးဖြင့် ရှောင်ယီရှန်း ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။ နောင်တရနေမည့်အစား ၎င်း၏သခင်နှင့်အတူ သေဆုံးရသည်ကိုပင် ပို၍ နှစ်သက်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ဟွန်း... ဒီတိရစ္ဆာန်က သေချင်ဇော ဒီလောက်ကြီးနေမှတော့ ဒီမိန်းမယုတ်နဲ့အတူ သေလိုက်ပေတော့"

မူရှီ သည် ဤမြင်ကွင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်မှာ လုံးဝ မလှုပ်ခတ်ပေ။ သူ၏အမြင်တွင် ယနေ့ နတ်မင်းကြီးကိုယ်တိုင် ဆင်းလာလျှင်ပင် ဤလူနှင့် တိရစ္ဆာန်ကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကြည့်ကြစမ်း... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ"

ရုတ်တရက် လူအုပ်ထဲမှ အံ့သြတုန်လှုပ်သံ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူတိုင်း ထိုအသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ သူတို့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာနေသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်မှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ပင်။

နီးကပ်လာသောအခါတွင်မှ ထိုအပြာရောင် အလင်းတန်းမှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ လူရိပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အနှိုင်းမဲ့စစ်နတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့ အတိုင်းအဆမဲ့သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝံပုလွေခေါင်း ကြေးစားအဖွဲ့က အမှိုက်တွေ... ငါ လင်းယွမ်က ဒီနေ့ မင်းတို့ တစ်မျိုးနွယ်လုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်မယ်"

သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးတွင် ချက်ချင်းပင် မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။