အခန်း ၃၃  ရှောင်ယန် တစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရခြင်း

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

မူလီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ အပေါင်းအပါ အချို့ကိုပါ တိုက်မိကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

"သခင်လေး"

မူလီ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသည်နှင့် သူ၏လူများအားလုံး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူ့ကို ဝိုင်းလိုက်ကြသည်။ မကြာမီ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"သခင်လေး... သူ... သေသွားပြီလား"

အချို့သော ကြောက်တတ်သူများမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေခေါက်ထိုင်ကျသွားကြသည်။

 ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မူလီ ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး သူ မသေဆုံးမီ ခံစားခဲ့ရသော ကြောက်ရွံ့မှုများကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်များမှ သွေးများနှင့် အမြှုပ်များ ထွက်နေသော်လည်း အသက်ရှူသံ လုံးဝမရှိတော့ချေ။ သူသည် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

"သွားပါပြီ... သခင်လေး သေသွားပြီ ငါတို့လည်း အသက်ရှင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝံပုလွေခေါင်း ကြေးစားအဖွဲ့ဝင်များသည် ခေါင်းဆောင် မူရှီ ၏ ရက်စက်သော နည်းလမ်းများကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သောအခါ သူတို့၏ အမူအရာများမှာ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားကြသည်။ မူလီ သည် ခေါင်းဆောင်၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သည်။ ယခု သူသေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းဆောင်က မူလီ ၏ ဘေးနားရှိလူများကို အလွတ်ပေးပါမည်လော ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ အသိဆုံးဖြစ်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့အားလုံး ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာအတူတူပဲ အားလုံးပေါင်းပြီး ဒီကောင်လေးကို အရင်သတ်ကြရအောင်။ ခေါင်းဆောင် သိသွားရင် ငါတို့ကို အလွတ်ပေးကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

"ဟုတ်တယ် သခင်လေးအတွက် ကလဲ့စားချေကြမယ်"

"သတ်ကြစမ်း..."

ချက်ချင်းပင် ဝံပုလွေခေါင်း ကြေးစားအဖွဲ့ဝင်များသည် အော်ဟစ်ဆဲဆိုရင်း လင်းယွမ်ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

"ဒီကောင်တွေကတော့"

လင်းယွမ်ဆွံ့အသွားရသည်။

 ဤလူများအားလုံးက လူအများလား သူတို့ကိုယ်သူတို့ မည်မျှ စွမ်းဆောင်နိုင်သည်ကို မသိကြသည်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲလှသည်။

"လစ်လိုက်ကြတော့"

လင်းယွမ်သူတို့နှင့် အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

"အား..."

"အူး..."

လင်းယွမ်က လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လက်သီးတစ်ချက်ချင်းစီမှာ ကြေးစားစစ်သည်များကို တည့်တည့်မှန်ကန်ပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်စေသည်။ ခေတ္တအတွင်းမှာပင် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ဖရိုဖရဲ လဲကျနေသော ကြေးစားစစ်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ အချို့က သူတို့၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီး အချို့က ခြေထောက်များကို ဆုပ်ကိုင်လျက် နာကျင်လွန်းသဖြင့် ချွေးများပင် ပြန်နေကြသည်။

လင်းယွမ်သည် ထိုလူစုကို သတ်ပစ်ခြင်းမပြုဘဲ သင်ခန်းစာအနည်းငယ်သာ ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူသည် ကမ္ဘာမြေမှ လာသူဖြစ်ရာ လူသတ်သမားတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

"ဒီနေ့ ငါ စိတ်ကြည်နေလို့ မင်းတို့အသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်"

လင်းယွမ်သည် ကြေးစားစစ်သည်အုပ်စုကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့လှည့်ကာ ရှောင်ယီရှန်း ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်  "သွားရအောင်။"

ထို့ကြောင့် လူအုပ်ကြီး၏ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သော အကြည့်များအောက်တွင် လင်းယွမ်နှင့် ရှောင်ယီရှန်း တို့သည် ညမှောင်ရိပ်အတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

ထိုနှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက် ကြေးစားစစ်သည်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။

"သခင်လေးရဲ့ အလောင်းကို အရင်ပြန်သယ်သွားပြီး ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ကြတာပေါ့။"

"ဒါပဲ လုပ်နိုင်တော့တာပဲ။"

"သွားစို့..."

ဝံပုလွေခေါင်း ကြေးစားအဖွဲ့ဝင်များသည် ခက်ခဲစွာ ထရပ်လိုက်ကြပြီး မူလီ ၏ အလောင်းကို သယ်ဆောင်ကာ ဖရိုဖရဲ အခြေအနေဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

...

တစ်ဖက်တွင်မူ လင်းယွမ်သည် ရှောင်ယီရှန်း ကို စခန်း၏ အစွန်အဖျားအထိ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

"ရှောင်ယီရှန်း... မင်း တကယ်ပဲ ပြန်မစဉ်းစားတော့ဘူးလား"

ရှောင်ယီရှန်း စခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"မလုပ်တော့ပါဘူး ကျွန်မကတော့ ဒီမြို့လေးမှာပဲ နေပြီး လူနာတွေကို ကုသပေးတဲ့ ဆရာဝန်မလေးတစ်ယောက်ပဲ လုပ်ချင်ပါတယ်။"

ရှောင်ယီရှန်း က ပြုံးလျက် သူမ၏ နဖူးပေါ်မှ ဆံစများကို သပ်တင်ကာ အတည်ပြုဖြေကြားခဲ့သည်။ ခုနလေးတင်က လင်းယွမ်သည် ရှောင်ယီရှန်း ကို ဤနေရာမှ ခေါ်ထုတ်သွားရန် အကြံပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လင်းယွမ်က သူမကိုတိုက်ပွဲဝင်စွမ်းအင်တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားသော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာစေမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ရှောင်ယီရှန်း က ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး မြို့ငယ်လေးမှ အေးချမ်းသော ဘဝကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ရှောင်ယီရှန်း ၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ လင်းယွမ်သက်ပြင်းသာ ချလိုက်နိုင်သည်။ သူသည် ရှောင်ယီရှန်း ၏ အကြောင်းကို မည်သူထက်မဆို ပိုသိသည်။ သူမသည် ဖျားနာသူများကို ကုသပေးသော ဆရာဝန်မလေးတစ်ဦးသာ လုပ်ချင်သော်လည်း ကံကြမ္မာက အခြားစီ ဖန်တီးထားသည်။ "ဘေးဒုက္ခ အဆိပ်ခန္ဓာ"ပိုင်ရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ ကံကြမ္မာမှာ သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

"ရှောင်ယီရှန်း... ဒါကို ယူထားပါ အကယ်၍ တစ်နေ့မှာ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံရတာပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ပြောင်းသွားတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးလိုက်ပါ။"

လင်းယွမ်သည် တောက်ပသော အစိမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းအဆောင်တစ်ခုကို ရှောင်ယီရှန်း ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

 ဤကျောက်စိမ်းအဆောင်တွင် လင်းယွမ်၏ ဝိညာဉ်အင်အား အစအနတစ်ခု ပါဝင်နေပြီး အဆက်အသွယ်လုပ်ရန်သာမက ရှောင်ယီရှန်း အန္တရာယ်ကြုံပါက ချက်ချင်းပင် တိုက်ပွဲဝင်ဧကရာဇ်အဆင့် စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ဤမြို့လေးတွင် လင်းယွမ်ပေးသော ကျောက်စိမ်းအဆောင်ရှိနေလျှင် သူမသည် ဘေးကင်းလုံခြုံနေမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့အပြင် ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် လင်းယွမ်သည် "ပင်လယ်အောက် မြေကမ္ဘာမီးတောက်"ကို အသုံးပြု၍ ရှောင်ယီရှန်း ၏ ဘေးဒုက္ခ အဆိပ်ခန္ဓာကို တိတ်တဆိတ် နှိမ်နင်းပေးထားခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေမျိုး မရှိလျှင် ရှောင်ယီရှန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ရန် အလားအလာ မရှိပေ။

"ကောင်းပါပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လင်းယွမ် ရှင်နဲ့ ဆုံရတာ တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်"

ရှောင်ယီရှန်း သည် ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လင်းယွမ်ထံသို့ သူမ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ"

လင်းယွမ်သည် ရှောင်ယီရှန်း နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကား ပြောကြားပြီးနောက် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

 သူမ၏ အမြင်အာရုံမှ လင်းယွမ်၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ယီရှန်း သည် ထူးဆန်းသော ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လင်းယွမ်နှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ သူ၏ပုံရိပ်မှာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဟင်"

လင်းယွမ်ထွက်သွားပြီး မကြာမီ ရှောင်ယီရှန်း ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဝေးကွာသော နေရာမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

"သူလား သူက ဘာလို့ အပြင်က ပြန်လာတာလဲ"

နီးကပ်လာသောအခါ ထိုသူမှာ အဖွဲ့ထဲမှ အငယ်ဆုံး ဖြစ်သော ရှောင်ယန် ဖြစ်နေသည်ကို ရှောင်ယီရှန်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ရှောင်ယန် ၏ လက်ရှိပုံစံကို ကြည့်ကာ ရှောင်ယီရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားပြီး သံသယများ ဝင်လာသည်။

 ရှောင်ယန် သည် အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်သတ်ကာ မျက်နှာနှင့် ပါးစပ်တွင် သွေးအမည်းရောင်များ ပေကျံနေပြီး အလွန်အမင်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပါးနပ်သော ရှောင်ယီရှန်း သည် ရှောင်ယန် ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ကုတ်ခြစ်ရာ အချို့ကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဒါက..."

ရုတ်တရက် ရှောင်ယီရှန်း သည် လင်းယွမ်နှင့် စတင်ဆုံတွေ့စဉ်က ချောင်းကြည့်နေသော ပုံရိပ်မှာ ရှေ့ရှိ ရှောင်ယန် နှင့် အလွန်ဆင်တူနေသည်ကို သတိရလိုက်သည်။

 ရှောင်ယန် ၏ လက်ရှိပုံစံကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ထိုစဉ်က နောက်ယောင်ခံလိုက်နေသူမှာ ဤကောင်လေးဖြစ်မည်ဟု ရှောင်ယီရှန်း အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းလိုက်နိုင်သည်။ ဤအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် ရှောင်ယီရှန်း ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရွံရှာသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ရှောင်ယန် သည်လည်း ရှောင်ယီရှန်း ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် သူ၏ နောက်ယောင်ခံလိုက်မှုမှာ ပေါ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း မသိသေးပေ။ သူသည် အရှက်မရှိဘဲ ရှေ့သို့တက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်  "တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ မစ္စ ရှောင်ယီရှန်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ဟွန်း... အရှက်မရှိတဲ့လူ။"

ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ရိပ်မိသွားပြီးနောက် ရှောင်ယီရှန်း သည် ရှောင်ယန် ကို မည်သို့ ဖော်ဖော်ရွေရွေ ဆက်ဆံနိုင်ပါတော့မည်နည်း

 သူမသည် ရှောင်ယန် ကို ရွံရှာစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ သူမ၏ တဲဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"ဒါက..."

ရှောင်ယန် တစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

...

{ဒင် မူလဇာတ်လမ်းကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ပိုင်ရှင်အား ဂုဏ်ပြုပါသည်။ ကံကောင်းမှုရမှတ် ၅၀၀ ရရှိပါသည်}

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လင်းယွမ်သည် မိစ္ဆာသားရဲတောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းနေသည်။

 ရုတ်တရက် စနစ်၏ အကြောင်းကြားသံ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူ လန့်သွားရသည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ နားလည်လိုက်သည်။

သူ၏ ခရီးစဉ်ကြောင့် ရှောင်ယန် အနေဖြင့် ပျံသန်းခြင်းစွမ်းရည်ကို မရရှိတော့ဘဲ ဇာတ်လမ်းလမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲသွားသည့်အတွက် စနစ်က ကံကောင်းမှုရမှတ် ၅၀၀ ဆုချီးမြှင့်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

 သို့သော် သူ မသိလိုက်သည်မှာ သူက ရှောင်ယန် ကို ဝံပုလွေအုပ်ထဲသို့ အမှတ်မထင် ပစ်ချလိုက်ခြင်းက ရှောင်ယီရှန်း အား ရှောင်ယန် အပေါ် ရွံရှာစိတ်ဝင်သွားစေရန် သွယ်ဝိုက်၍ အကြောင်းဖန်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။