အခန်း (၂၉) ရှောင်ယန်

ဗုန်း

ကျယ်လောင်လှသော မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ ရှောင်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားရသည်။

ရှောင်ယန်သည် အနည်းငယ် မူးနောက်နေသော သူ၏ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ် လက်ထောက်ကာ ခက်ခဲစွာ ပြန်လည်ထရပ်လိုက်သည်။ ဤအကျမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားစေလောက်နီးပါးပင်။ သို့သော် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုကို ချက်ချင်းပင် မေ့သွားတော့သည်။ ရှောင်ယန်ထရပ်လိုက်သောအခါ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် စိမ်းဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးအစုံပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့တစ်ခုမှာ လေထုအတွင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီးရှောင်ယန်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

အဆင့် ၁ မိစ္ဆာသားရဲ သွေးဆာဝံပုလွေ

"ဘုရားရေ"

ရှောင်ယန်ကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုလူသားမှာ သူတို့အတွက် အန္တရာယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ကြသည့် သွေးဆာဝံပုလွေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ သူ့ထံသို့ ရုတ်တရက် ခုန်အုပ် တိုက်ခိုက်လာကြတော့သည်။ ရှောင်ယန်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ နောက်သို့လှည့်၍ အပြင်းအထန် ထွက်ပြေးတော့သည်။

သူ၏ လက်ရှိခွန်အားမှာ ကြယ်နှစ်ပွင့် တိုက်ပွဲဝင်အလုပ်သင်အဆင့်နှင့် ဆင်တူသည်။ သူ၏ ဝှက်ဖဲအမျိုးမျိုးကို ထည့်တွက်မည်ဆိုလျှင် ကြယ်ငါးပွင့် တိုက်ပွဲဝင်အလုပ်သင်အဆင့်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဘောင်တန်း တိုက်ခိုက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခု သူရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ အဆင့် ၁ မိစ္ဆာသားရဲ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်သည်။

သွေးဆာဝံပုလွေ တစ်ကောင်ချင်းစီမှာ လူသားစစ်သည်တစ်ဦးနှင့် ညီမျှသည်။ အဆိုးဝါးဆုံးမှာ သွေးဆာဝံပုလွေများသည် အဆင့်မမြင့်သော်လည်း အလွန်တရာ ရက်စက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လက်သည်းကြားသို့ ကျရောက်သွားသော မည်သည့်လူသားမဆို သေလုမျောပါး ညှဉ်းပန်းခံရပြီးမှ သွေးစွန်းနေသော အရိုးစုတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်အထိ တစစီ ကိုက်ဖြတ် ဝါးမြိုခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။

သွေးဆာဝံပုလွေများနှင့် ပတ်သက်သည့် ကောလာဟလများကို သတိရလိုက်သောအခါ ရှောင်ယန် မှာ လန့်ဖျပ်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူ မည်မျှပင် မြန်သော်လည်း ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သွေးဆာဝံပုလွေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံလိုက်ရသည်။ ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ယန်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်၍ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ဓာတ်ကို စုစည်းကာ ဝံပုလွေအုပ်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ရတော့သည်။

...

"ဟေး... ဟို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့လူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

ဆရာဝန်မလေးသည် ရှောင်ယန် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဘက်သို့ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် လေထဲတွင် အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ရှေ့မှ ခန့်ညားသော အမျိုးသားက လက်တစ်ဖက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

 အဝေးကြီးမှာ ရှိနေတာကို ထိုပါးနပ်သော လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်သွားနိုင်ရတာလဲ ဆရာဝန်မလေးမှာ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတော့သည်။

ဆရာဝန်မလေး၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လင်းယွမ်က အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည် "ဒီက မိစ္ဆာသားရဲတွေ အစာမစားရတာ ကြာပြီဆိုတာကို သူ သတိပြုမိသွားလို့ ထင်တယ် ဒါကြောင့် ဝံပုလွေတွေကို အစာကျွေးဖို့ သူ့ကိုယ်သူ စတေးလိုက်တာနေမှာပေါ့"

ခုနက လင်းယွမ်သည် ရှောင်ယန်ကို တွေ့ရှိလိုက်ချိန်တွင် ယောင်လောင်၏ ဝိညာဉ်ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် သူ၏ စွမ်းအားကို တိတ်တဆိတ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူ၏ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆေးဆရာအိုကြီးနှင့် စောစောစီးစီး မတွေ့ဆုံလိုခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မျှော်လင့်မထားဘဲ လင်းယွမ်သည် ထိုအနီးအနားတွင် သွေးဆာဝံပုလွေ အုပ်ကြီးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ရှောင်ယန်ကို ထိုဘက်သို့ လွင့်စင်သွားအောင် ကူညီပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သော ရှောင်ယန်သည် ထိုဝံပုလွေအုပ်ငယ်လေးကြောင့် သေဆုံးသွားမည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း သူ့ကို နှောင့်ယှက်ရသည်မှာလည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်သည့် ခံစားချက်ပင်။

လင်းယွမ်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ဆရာဝန်မလေးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမက ရိုးသားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်  "အဲဒီလူက လူအတစ်ယောက်လား ဘာလို့ ဝံပုလွေတွေကို အစာကျွေးဖို့ သူ့ကိုယ်သူ စတေးရတာလဲ"

"အင်း... ဖြစ်နိုင်တာပေါ့"

ဆရာဝန်မလေးက သူ့စကားကို တကယ်ယုံသွားလိမ့်မည်ဟု လင်းယွမ်ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူသည် ခေါင်းကို ကုတ်ကာ အားနာစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... ကျွန်မနာမည်က ဆရာဝန်မလေးပါ။ ခုနကအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။"

ထိုအချိန်တွင် ဆရာဝန်မလေးသည် လင်းယွမ်အပေါ် ထားရှိသော သံသယများကို ဖယ်ခွာလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ သူမ၏ လက်ကလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ငါ့နာမည်က လင်းယွမ်ပါ"

လင်းယွမ်ကလည်း လက်ကို ကမ်း၍ ဆရာဝန်မလေး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်းယွမ်က ကမ်းပါးစွန်းရှိ ဆေးပင်များကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်  "မင်း ဒီဆေးပင်ကို လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား"

လင်းယွမ်ညွှန်ပြသည့် ဘက်သို့ကြည့်ကာ ဆရာဝန်မလေးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ခဏစောင့်ဦး။"

စကားဆုံးသည်နှင့် လင်းယွမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဆရာဝန်မလေးမှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ဘုရားရေ... ဒီလူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ အံ့သြဖို့ကောင်းနေရတာလဲ။ ဘာဖြစ်သွားမှန်း သူမ သတိမထားမိခင်မှာတင် လင်းယွမ်ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာဝန်မလေး တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရခင်မှာပင် လင်းယွမ်သည် ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ သူမ၏ ဘေးတွင် ဆေးပင်ကို ကိုင်လျက် ပြန်လည် ပေါ်လာတော့သည်။

"ရော့... ယူလိုက်။"

လင်းယွမ်က ဆေးပင်ကို ဆရာဝန်မလေး၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ရှင်... ရှင် ဒါကို ဘယ်လိုယူလိုက်တာလဲ"

ဆရာဝန်မလေးမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားမိသည်။ လင်းယွမ်က ဆေးပင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်လေးကိုသာ သူမ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲဝင်သခင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူပင် ဤမျှ မြန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ လင်းယွမ်သည် ကြီးမြတ်သော တိုက်ပွဲဝင်ဆရာကြီးအဆင့်ရှိ အစွမ်းထက်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေနိုင်မလား။

ထိုအချိန်တွင် ဆရာဝန်မလေး၏ အမြင်၌ ကြီးမြတ်သော တိုက်ပွဲဝင်သခင်ကြီးအဆင့်မှာ လူအများ လေးစားအားကျရသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသူမှာ ဒဏ္ဍာရီလာတိုက်ပွဲဝင်ဘိုးဘေးအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့မိပေ။

လင်းယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် "ငါက တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်လို့ပါ။ ဆေးပင်တစ်ပင် ခူးတာက ငါ့အတွက် အသေးအဖွဲပါပဲ။"

လင်းယွမ်အတွက်မူ သာမန် ကမ်းပါးယံတစ်ခုမှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။

"အဲ..."

လင်းယွမ်စကားဆုံးသောအခါ ဆရာဝန်မလေးမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ဒီလူက နှိမ့်ချရကောင်းမှန်း ဘာလို့ လုံးဝ မသိရတာလဲ။

ခေတ္တအကြာတွင် လင်းယွမ်က ကမ်းပါးဘက်သို့ ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် "ဆရာဝန်မလေး... မင်း ဒီညနက်ကြီးမှာ အဖွဲ့နဲ့ ခွဲထွက်ပြီး ဒီကို လာတာက ဆေးပင်တစ်ပင်တည်းအတွက် မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်နော် ဟုတ်တယ်မလား"

ဆရာဝန်မလေးအတွက် ဆေးပင်ရှာပေးနေစဉ် လင်းယွမ်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်အင်အားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မူလဇာတ်လမ်းထဲရှိ "ခုနစ်ရောင်ခြယ် အဆိပ်ကျမ်း" ဝှက်ထားသော ဂူကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ..."

ဆရာဝန်မလေးက တစ်ခုခု ပြောချင်ပုံရသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်လက သူမ တောင်ပေါ်သို့ ဆေးပင်ရှာရန် သွားခဲ့စဉ်က ဂူတစ်ခုကို အမှတ်မထင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူမ ဝင်ရောက်စူးစမ်းခဲ့သော်လည်း ဂူတစ်ဝက်ခန့်တွင် လှည့်ပြန်ခဲ့ရသည်။ ထိုဂူတွင် လျှို့ဝှက်စက်ကွင်းများ ရှိနေသဖြင့် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ နေအိမ်ဟောင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူမ ယူဆထားသည်။

 ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဆရာဝန်မလေးမှာ သေချာစွာ ပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ဂူကို ထပ်မံစူးစမ်းရန် ညနက်သန်းခေါင်တွင် တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာဝန်မလေးသည် ရိုးသားသော်လည်း လူအမဟုတ်ပေ။ အသက်ဘေးနှင့် နီးကပ်စွာ နေထိုင်ရသော ကြေးစားစစ်သည်များနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပတ်သက်ခဲ့ရသဖြင့် လူသားတို့၏ ယုတ်မာသော သဘာဝကို သူမ သိရှိထားသည်။

 သူမသည် သူစိမ်းများအပေါ် အမြဲတမ်း သတိနှင့် ဆက်ဆံတတ်သည်။ လင်းယွမ်သာ ဂူထဲရှိ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားပြီး သူမကို သတ်ဖြတ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း သူမ တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။

ဆရာဝန်မလေး၏ တုံ့ဆိုင်းနေသော အမူအရာကို မြင်သော်လည်း လင်းယွမ်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို သူ သိသော်လည်း ထုတ်မပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

 အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် မူလဇာတ်လမ်းကို သိထားသော လင်းယွမ်အတွက် ထိုဂူထဲရှိ အရာများမှာ အမှိုက်ပုံကြီးသဖွယ်သာ ဖြစ်ပြီး သူ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပေ။ သူ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ ရှောင်ယန်အခွင့်အရေး မရစေရန် တားဆီးဖို့သာ ဖြစ်သည်။

"လာပါ... မင်းနဲ့အတူ ရတနာသွားရှာရအောင်။"

စကားများများစားစား ပြောမနေတော့ဘဲ လင်းယွမ်က ဆရာဝန်မလေး၏ နုနယ်သော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ပိုက်ကာ ဂူရှိရာဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"ဟေး... ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ"

ဆရာဝန်မလေးမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိခင်မှာပင် လင်းယွမ်က သူမကို ပွေ့ချီကာ ထွက်ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

 အမျိုးသားတစ်ယောက်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့လိုက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အလိုအလျောက် နီမြန်းသွားရတော့သည်။