အခန်း ၂၈ မိစ္ဆာသားရဲတောင်တန်း

"အင်း"

လင်းယွမ်က ခေါင်းကို အသာအယာညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဤကိုယ်ပွားနှစ်ခုမှာ သီးခြားလွတ်လပ်သော ဆန္ဒအချို့ ရှိကြသော်လည်း ဤအရာအားလုံးကို လင်းယွမ်က ပေးသနားထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့သည် လင်းယွမ်၏ အမိန့်များကို အကြွင်းမဲ့ နာခံကြသည်။

ထို့အပြင် ကိုယ်ပွားနှင့် မူလခန္ဓာကိုယ်မှာ အခြေခံအားဖြင့် ဝိညာဉ်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သောကြောင့် တိုက်ပွဲအတွင်း၌ လူတစ်ယောက်တည်းကဲ့သို့ပင် ပေါင်းစပ်စဉ်းစားနိုင်သည်။

လင်းယွမ်က အကြမ်းဖျင်း အကဲဖြတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စုစုပေါင်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ယခုအခါ ငါးကြယ်ပွင့် တိုက်ပွဲဝင်ဘိုးဘေးတစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

"အခုကစပြီး မင်းကိုနံပါတ်တစ်လို့ ခေါ်မယ် မင်းကိုတော့ နံပါတ်နှစ်လို့ ခေါ်မယ်။"

လင်းယွမ်က အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကိုယ်ပွားကို အရင်ညွှန်ပြလိုက်ပြီးနောက် အနီရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော ကိုယ်ပွားကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ကိုယ်ပွားနှစ်ခုလုံးက တပြိုင်နက်တည်း ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

ထို့နောက် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းယွမ်သည် သူ၏ ကိုယ်ပွားများကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်ရာ သူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံသည်မှာ သုံးလရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တစ်စက္ကန့်မျှ မဆိုင်းမတွဘဲ လျှို့ဝှက်ခန်းမထဲမှ သတိဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

မဒူဆာ၏ နန်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ ယခုအခါ ခုနစ်ရောင်ခြယ် အလင်းတန်းများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ဧရာမ ခုနစ်ရောင်ခြယ် အလင်းလုံးကြီးတစ်ခုမှာ လေထဲ၌ ဝဲပျံနေသည်။

လင်းယွမ်က သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ရှိသော မဒူဆာမှာ အဆက်မပြတ် အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ကြုံတွေ့နေရကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

 အလင်းလုံးအတွင်းရှိ ခုနစ်ရောင်ခြယ် စွမ်းအားအားလုံးကို စုပ်ယူပြီးသောအခါ သူမသည် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု အောင်မြင်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်ပုံစံဖြစ်သော "ခုနစ်ရောင်ခြယ် ကောင်းကင်ဝါးမြိုမြွေဟောက်"အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် မဒူဆာ၏ စွမ်းအားမှာ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

မဒူဆာအသွင်ပြောင်းရန် အနည်းဆုံး လအနည်းငယ် ထပ်မံလိုအပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း လင်းယွမ်းသတိကြီးစွာဖြင့် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

လက်ရှိအခြေအနေအရ ရှောင်ယန်တစ်ယောက် အတွေ့အကြုံရှာရန် ထွက်လာမည့်အချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် သူ အချိန်ဖြုန်းနေ၍ မဖြစ်ပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်က လေထဲရှိ အလင်းလုံးကြီးကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည် "ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဇနီးလေး... ငါ လုပ်စရာကိစ္စလေးတွေ ရှိလို့ ခဏသွားဦးမယ်။ မင်းကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ထားခဲ့မယ်။ မင်း အသွင်ပြောင်းတာ ပြီးတာနဲ့ ငါ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ပြောပြီးသည်နှင့် လင်းယွမ်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ "နံပါတ်တစ်" ကိုယ်ပွားမှာ နန်းတော်အတွင်း၌ ပေါ်လာတော့သည်။

"ဒီနေရာကို သေချာစောင့်ရှောက်ပါ ဘယ်သူ့ကိုမှ အနားမကပ်စေနဲ့။"

"နားလည်ပါပြီ အရှင်"

ထို့နောက် "နံပါတ်တစ်" သည် သစ္စာရှိသော အစောင့်အကြပ်တစ်ဦးကဲ့သို့ နန်းတော်၏ အဝင်ဝတည့်တည့်တွင် ကင်းစောင့်နေတော့သည်။

"ဇနီးလေး... ငါ သွားပြီနော်။"

နှမြောတသမှုအချို့ဖြင့် လင်းယွမ်သည် ခုနစ်ရောင်ခြယ် အလင်းလုံးကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လေထဲရှိ စွမ်းအားလုံးကြီးမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်ကိုမူ လင်းယွမ်သတိမပြုမိလိုက်ပေ။ ခေတ္တခဏ ခွဲခွာရမှုအပေါ် လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေသည့်ပုံပင်။

မိစ္ဆာသားရဲတောင်တန်း။

မတ်စောက်လှသော ကမ်းပါးယံတစ်ခု၏ အထက်တွင် လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ နံရံတစ်ဝက်ခန့်၌ ရှိနေသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ပင်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အဖြူရောင် ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်အမင်း စူးရှတောက်ပနေခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ထူးခြားသော အလှတရားတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးမှာ လန်းဆန်းမှုနှင့် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတို့ကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။

အထူးခြားဆုံးမှာ ထိုအမျိုးသမီး၏ သေးသွယ်လှသော ခါးလေးပင် ဖြစ်သည်။ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပတ်ပတ်လည် ဆုပ်ကိုင်နိုင်လောက်အောင် နုနယ်လှသည်။ ထိုခါးလေးမှာ မြင်သူတိုင်းကို အလိုအလျောက် ပွေ့ဖက်ချင်စိတ် ပေါက်လာအောင် ဆွဲဆောင်နေသယောင် ရှိသည်။

"ဟူး... ဒီဆေးပင်ကို အတိအကျ ဘယ်လိုများ ရှာနိုင်ပါ့မလဲ။"

ဆရာဝန်မလေးသည် အောက်ဘက်ရှိ ဆေးပင်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ရေရွတ်နေသည်။

"ဟဲဟဲ... လှပတဲ့ မိန်းကလေး မင်း အကူအညီ လိုအပ်နေပုံရတယ်နော်။"

ဆရာဝန်မလေး စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ နားထဲသို့ အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ဆရာဝန်မလေးမှာ ချက်ချင်းပင် သတိပြုလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကလေးမှာ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ရောက်သွားကာ ဆေးမှုန့်တစ်ဆုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

သူမ စိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုသူမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးအနည်းငယ် ရှိနေသဖြင့် မြင်သူတိုင်းကို အလိုအလျောက် ခင်မင်လိုစိတ် ပေါက်သွားစေသည်။

ဒီလူက တကယ့်ကို ချောတာပဲ ဆရာဝန်မလေးပင်လျှင် ထိုခန့်ညားသော မျက်နှာကို မြင်ပြီး ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားရသည်။

"ဟေး... အလှလေး ငါက တကယ်ချောတာ မှန်ပေမဲ့ မင်းက ဒီလိုကြီး စိုက်ကြည့်နေတော့ ငါ ရှက်တာပေါ့။"

ဆရာဝန်မလေး၏ ချစ်စဖွယ် အမူအရာကို မြင်သဖြင့် လင်းယွမ်မှာ မစနောက်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"အာ..."

ဆရာဝန်မလေးမှာ သူမ၏ မဆင်မခြင် စိုက်ကြည့်မိမှုကို သတိပြုမိသွားကာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး အရှက်သည်းသွားတော့သည်။ သူမ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်ကြိမ် ရှူလိုက်ပြီးနောက် လင်းယွမ်ကို ပြန်မေးလိုက်သည်  "ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ လေသံမှာ သိသိသာသာ ပိုမိုနူးညံ့သွားသည်။ ချောမောသော အမျိုးသားများမှာ မည်သည့်နေရာသို့သွားသွား အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ပိုရတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

"မင်းကို ကူညီဖို့ လာတာပေါ့"

လင်းယွမ်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

မူလက မြွေလူသားမျိုးနွယ်ထံမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူသည် ချင်ရှန်းမြို့သို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ယောင်ကျိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ဆရာဝန်မလေးမှာ ဆေးပင်ရှာရန်အတွက် သူမ၏ အဖွဲ့ကို မိစ္ဆာသားရဲတောင်တန်းသို့ ခေါ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

 ရလဒ်အနေဖြင့် လင်းယွမ်မှာလည်း မိစ္ဆာသားရဲတောင်တန်းသို့ လိုက်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်နေကုန် ရှာဖွေပြီးနောက် နောက်ဆုံး၌ ဆေးပင်ရှာသော အဖွဲ့ကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သူရောက်သွားချိန်တွင် ဆရာဝန်မလေးမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးဘဲ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မူလဇာတ်လမ်းအရ သူမသည် ဂူတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားမည်ကို လင်းယွမ်သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်က သူမနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မကို ကူညီဖို့"

ဆရာဝန်မလေးမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ မင်းကို အန္တရာယ် မပေးပါဘူး။ မင်းထွက်လာတုန်းက မင်းနောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက် လိုက်နေတာကို သတိမထားမိဘူးလား"

လင်းယွမ်က ဆရာဝန်မလေး စိတ်အေးသွားစေရန် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် မလှမ်းမကမ်းရှိ နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

လင်းယွမ်ညွှန်ပြသည့် နေရာသို့ ဆရာဝန်မလေး ကြည့်လိုက်သောအခါ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချဉ်းကပ်လာသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ မူလဇာတ်လမ်း၏ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သော ရှောင်ယန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ပုန်းကွယ်ရန် နေရာကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေရင်း ထိုနေရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဟေး... ကောင်လေး မင်းက ဘာလို့ သူခိုးတစ်ယောက်လို လုပ်နေတာလဲ

ရှောင်ယန်သတိကြီးစွာ လျှောက်လှမ်းနေစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသဖြင့် လန့်ဖျပ်သွားသည်။ ရှောင်ယန်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် အမြန်ဖိလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည် ဆရာကျွန်တော့်ကို လန့်အောင်လုပ်ပြီး သတ်မလို့လား။

"ဟွန်း... သတ္တိမရှိတဲ့ကောင်။"

ယောင်လောင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ရှောင်ယန်ကို ပါးရိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။ သူ၏ တပည့်မှာ အဘက်ဘက်က တော်သော်လည်း ပါရမီလည်း ရှိသော်လည်း... စရိုက်က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ယုတ်ညံ့နေရတာလဲ။

သူ သိထားသလောက်တော့ ဤကောင်လေးမှာ အသက်အရွယ် အနည်းငယ်ကပင် အခြားမိန်းကလေးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုက်လံ ကိုင်တွယ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမ ရေချိုးနေသည်ကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်ခဲ့သေးသည်။ ဤအကြောင်းများသာ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားပါက ဆေးပညာရှင်ကြီး၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ဤတပည့်ကြောင့် ပျက်စီးရတော့မည်။ အခုလည်း အတွေ့အကြုံရှာဖို့ ထွက်လာတာနဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ ရတနာကို ခိုးဖို့ ကြံစည်နေပြ ဒါက ဘာလဲ။

ယောင်လောင်က သူ၏ တပည့်ကိုယ်စား ရှက်နေသော်လည်း ရှောင်ယန်ကမူ အနည်းငယ်မျှ အရှက်ရပုံ မပေါ်ပေ။ သူ၏ အမြင်အရ ကောင်းမွန်သောအရာ ရှိလျှင် ရယူရမည်၊ မိန်းကလေးရှိလျှင် ပွေရှုပ်ရမည်။ သူ ပျော်နေသရွေ့ အခြားသူတွေ ဘာလုပ်လုပ် ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပေ။

ရုတ်တရက် ရှောင်ယန်ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အကြောက်စရာကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ရှောင်ယန်တစ်ကိုယ်လုံး ကျောချမ်းသွားတော့သည်။

ဆရာ...

ရုတ်တရက် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် ရှောင်ယန်၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားကာ သူ၏ စိတ်ထဲမှ ယောင်လောင်ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်တတ်သော ဆရာဖြစ်သူမှာ ယခုအခါ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အလွန် အားကိုးရာမဲ့သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရှောင်ယန်သည် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။