အခန်း ၂၅ အကြောက်စရာကောင်းသော မိုးကြိုးများ

တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကောင်းကင်ယံတွင် လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ ငွေရောင်နဂါးများကဲ့သို့ တဖျပ်ဖျပ် လက်နေသည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ များပြားလှသော လျှပ်စီးတိုက်ခိုက်မှုများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျရောက်လာခြင်းပင်။ ထိုခဏ၌ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသယောင် ထင်မှတ်ရသည်။

ယခင်က အဝါရင့်ရောင်ရှိသော သဲကန္တာရကြီးမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာသော မိုးခြိမ်းသံ လျှပ်စီးသံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှသော ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဧရာမ ငွေရောင်လျှပ်စီးတန်းကြီးများ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် လင်းယွမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ လေထုထဲ၌ ဝဲပျံနေပြီး ထူထဲသော ငွေရောင်လျှပ်စီးကြောင်းအားလုံးကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူနေသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးတစ်ချက် ကျရောက်တိုင်း လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အောက်ဘက်သို့ အနည်းငယ်စီ နိမ့်ဆင်းသွားရသည်။

ငွေရောင်လျှပ်စီးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တို့ ထိတွေ့မိတိုင်း လေးလံသော ထုရိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အကယ်၍သာ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် မီးကျွမ်းနေသော အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အောက်ဘက်ရှိ မြွေလူသားများမှာ လေထဲရှိ လင်းယွမ်နှင့် ငွေရောင်လျှပ်စီးတို့ကို ကြည့်ကာ ကျောချမ်း ထိတ်လန့်နေကြတော့သည်။

"တောက်... တကယ်ကို နာတာပဲ"

ထိုအကြောက်စရာကောင်းသော လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ လင်းယွမ်ကို အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာမရစေသော်လည်း လျှပ်စီးထိမှန်သည့် အခိုက်အတန့်တိုင်းတွင် သူသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆဲဆိုမိနေသည်။

ငွေရောင်လျှပ်စီး၏ ထုထောင်းမှုကြောင့် လင်းယွမ်၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်လည်း သွေးစအချို့ ကပ်ငြိနေသည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အတော်လေးကို နွမ်းလျနေပုံရသည်။

"လင်းယွမ်က တကယ်ပဲ အမြဲတမ်း အံ့ဖွယ်တွေကို ဖန်တီးနိုင်တာပဲ။"

"ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့် ၇ ဆေးဖော်စပ်သူပီပီ ဆေးလုံးမိုးကြိုးကို သုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာအောင်လုပ်ဖို့ ဘယ်နှစ်ယောက်မှာ သတ္တိရှိမှာလဲ"

"သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုက တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ဘူးပဲ။ သူ့မှာ ပါရမီရော ဇွဲလုံ့လရော ရှိတယ် တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ"

မဟာအကြီးအကဲမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော မြွေလူသားမျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများသည် ကောင်းကင်ယံရှိ လင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်နေကြသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းယွမ်၏ မဆုတ်မနစ်သော စိတ်ဓာတ်ကို သူတို့ အပြည့်အဝ အထင်ကြီးသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မြွေလူသား ခေါင်းဆောင်ရှစ်ဦးမှာမူ လုံးဝကို ဆွံ့အလျက်ရှိသည်။ သူတို့ရှစ်ဦးလုံးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကာ ကောင်းကင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး လင်းယွမ်အပေါ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေးစားအားကျနေမိကြသည်။

ဘုန်း

မြွေလူသားများ ငေးမောနေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် ငွေရောင်လျှပ်စီးတစ်ခု ကျရောက်လာပြန်သည်။ နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ ချက်ချင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ငွေရောင်လျှပ်စီးမှာ ယခင်အကြိမ်များထက် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ လျှပ်စီးထိမှန်လိုက်သည်နှင့် လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ဒိုင်း

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လင်းယွမ် မြေပြင်သို့ ကျရောက်သွားရာ သဲကန္တာရထဲ၌ အချင်း ၃ မီတာခန့်ရှိသော နက်ရှိုင်းသည့် ကျင်းကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ ကျင်းကြီး၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင်လည်း ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် အက်ကြောင်းများ အဝေးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဤမမျှော်လင့်ထားသော အလှည့်အပြောင်းကြောင့် မြွေလူသားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ အလိုအလျောက် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

"လင်းယွမ်"

သူ မြေပြင်သို့ ကျဆင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မဒူဆာ၏ ကျောဘက်တွင် ဒေါ့ချီ အတောင်ပံများချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။ သူမသည် ထိုနက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးဆီသို့ ချက်ချင်းပင် အပြင်းအထန် ပြေးသွားတော့သည်။

မဒူဆာ၏ နောက်တွင် အကြီးအကဲ လေးဦးနှင့် မြွေလူသား ခေါင်းဆောင် ရှစ်ဦးတို့လည်း ကပ်လျက် လိုက်ပါလာကြသည်။ အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ မဟာအကြီးအကဲ လိုက်လာရခြင်းမှာ လင်းယွမ် အသက်ရှင်သလား သေသွားပြီလား ဆိုသည်ကို သိရှိရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး ငွေရောင်လျှပ်စီးက လင်းယွမ်ကို မြေပြင်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မဟာအကြီးအကဲမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားသည်။

မင်းက ကြွားချင်ဦးဆိုတော့လည်း ခံပေဦးပေါ့။ ဘုရားရေ... ဒီကောင် ဘယ်တော့မှ ပြန်နိုးမလာပါစေနဲ့။

သူ့အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွင်း၌မူ မနားတမ်း ကျိန်ဆဲနေခြင်းဖြစ်သည်။ မဒူဆာ ကျင်းကြီးရှေ့သို့ ရောက်သွားသောအခါ လင်းယွမ်ကို မမြင်ရတော့ပေ။

"လင်းယွမ်... ရှင် ဘယ်မှာလဲ ထွက်လာခဲ့ပါဦး"

မေဒူဆာ၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ စီးကျလာပြီး ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ ထိုနက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားတော့သည်။

"လင်းယွမ်... ကျွန်မကို မခြောက်ပါနဲ့ မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့ပါတော့... တောင်းပန်ပါတယ်"

သူမသည် လင်းယွမ်၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေရန် မြေပြင်ကို လက်များဖြင့် ဖရိုဖရဲ လိုက်နှိုက်နေမိသည်။ သို့သော် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာသည်အထိ လင်းယွမ်၏ အဝတ်စကိုပင် မမြင်ရသဖြင့် သူမ အလွန် စိတ်ပျက်သွားရသည်။

"ဟားဟား... ဒီကောင်တော့ သေချာပေါက် သေသွားပြီ နောက်ဆုံးတော့ သေသွားပြီဟေ့ ဟားဟားဟား"

မဒူဆာ ရှာမတွေ့သည်ကို မြင်သောအခါ မဟာအကြီးအကဲမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ဤမျှ ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးဒဏ်ကြောင့် လင်းယွမ်မှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားလောက်ပြီဟု ထင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်း..."

တတိယအကြီးအကဲမှာ မဟာအကြီးအကဲ၏ အပြုအမူကြောင့် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် လက်ညှိုးတဆတ်ဆတ်တုန်ကာ စိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

"မဟာအကြီးအကဲ... မင်းမှာ အသိတရား မရှိတော့ဘူးလား လင်းယွမ်က ငါတို့ မြွေလူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်လေ။ သူ အခုလို အန္တရာယ်ဖြစ်ရတာ ငါတို့ ဘုရင်မအတွက် အသွင်ပြောင်းဆေး ဖော်စပ်ပေးနေလို့ မဟုတ်ဘူးလား ဒီလိုကျေးဇူးတရားကို မင်း ဘယ်လိုများ မေ့လျော့နိုင်ရတာလဲ"

အမြဲတမ်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေလေ့ရှိသော စတုတ္ထအကြီးအကဲမှာ မဟာအကြီးအကဲကို ပါးရိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာတော့သည်။ သူနှင့် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတူနေခဲ့သော သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ ဤမျှ ယုတ်မာသော နှလုံးသားရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဒါကို မြင်တော့ ဒုတိယအကြီးအကဲက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး မဟာအကြီးအကဲ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကာ အော်ဟစ်လိုက်သည် "တိရစ္ဆာန် ငါ မင်းလိုလူနဲ့ ပေါင်းမိတာ တကယ့်ကို မျက်စိကန်းခဲ့တာပဲ"

"တော်ပြီ ဒုတိယအစ်ကို... အခု အရေးကြီးဆုံးက လင်းယွမ်ကို အမြန်ဆုံး ရှာဖို့ပဲ"

တတိယအကြီးအကဲမှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဒုတိယအကြီးအကဲကို တားဆီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားတော့သည်။

ဝူး... ဝူး

တတိယအကြီးအကဲ ခုန်ဆင်းပြီးနောက် စတုတ္ထအကြီးအကဲကလည်း ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မြွေလူသား ခေါင်းဆောင် ရှစ်ဦးလုံးလည်း ခုန်ဆင်းသွားကြပြန်သည်။

"အမိုက်မလေး... မင်းအကြောင်းကို ငါ နောက်မှ ရှင်းမယ်"

ဒုတိယအကြီးအကဲသည် မဟာအကြီးအကဲကို ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ကျင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားတော့သည်။

"ဟွန်း လူအတွေပဲ အဲဒီကောင် သေတာ ကြာလှပြီ။ ရှာတွေ့ရင်တောင် အလောင်းပဲ ရမှာ"

မဟာအကြီးအကဲကမူ လူတိုင်း၏ အမုန်းကို ခံနေရသည်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လင်းယွမ် သေဆုံးသွားမည်ဆိုလျှင် မည်သည့်တန်ဖိုးကိုမဆို ပေးဆပ်ရန် ဝန်မလေးပေ။

နာရီဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း အုပ်စုမှာ လင်းယွမ်၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် ရှာမတွေ့သေးပေ။ ထိုအချိန်တွင် မဒူဆာမှာ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားပြီး မျက်ဝန်းများတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

တတိယအကြီးအကဲမှာ လင်းယွမ် တကယ် သေဆုံးသွားပြီဆိုသည်ကို မယုံကြည်နိုင်သဖြင့် သူ၏ ဝတ်ရုံလက်စကို ဒေါသတကြီး ခါယမ်းလိုက်သည်။

အဟွတ်... အဟွတ်

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ချောင်းဆိုးသံတစ်ခုမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ကြိုတင်အကြောင်းကြားခြင်း မရှိဘဲ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မဒူဆာ၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည် တောက်ပလာတော့သည်။

သူမသည် အသံလာရာ အရပ်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်အောက်မှ ဖြူဖျော့သော လက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"လင်းယွမ်"

ဒါကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မဒူဆာ၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားကာ ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားတော့သည်။ သူမသည် လင်းယွမ်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အားစိုက်ပြီး ဆွဲတင်လိုက်သည်။

"အား မိန်းမရယ်... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါဦး မင်းက မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းကို သတ်မလို့လား"

ထိုအချိန်တွင် လင်းယွမ်၏ အခြေအနေမှာ အမှန်တကယ်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ မီးကျွမ်းနေသော အသားအရေများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်လည်း သွေးစများ ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် လင်းယွမ်၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း အလွန်အမင်း အားနည်းနေကြောင်း မေဒူဆာ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိသည်။

ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူ အသက်ရှင်နေသေးတာဟာ တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့အရာပါ။

"ဟွန်း ဒီလိုအချိန်ကြီးမှာတောင် ဒီလိုစကားမျိုး ပြောနိုင်သေးတာလဲ။"

မဒူဆာသည် လင်းယွမ်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားကာ စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အမှန်တကယ် အလွန် စိုးရိမ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

လင်းယွမ်သည် မဒူဆာ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီလျက် သူမ၏ နူးညံ့မှုကို ခံစားရင်း ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည် "ဟေး... မင်းခင်ပွန်းရဲ့ အသက်က တော်တော်မာတာနော် ငါ သေချင်ရင်တောင် လင်းယွမ်က ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး"

“ပုဖု”

ဒါကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်ချိန်လုံး စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သော မဒူဆာမှာ နောက်ဆုံး၌ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။