အခန်း ၂၁ လင်းယွမ်... ရှင့်ကို ကျွန်မ ချစ်တယ်

အကယ်၍ အားနည်းသူအဖြစ် ရွေးချယ်ခွင့်သာရှိခဲ့ရင် ဘယ်သူကများ အားသန်သယောင် ဟန်ဆောင်ချင်ပါ့မလဲ။

မဒူဆာသည် ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူမ၏ ခွန်အားမှာလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သောကြောင့် မဟာအကြီးအကဲသည် သူမအား ဘုရင်မအဖြစ် နန်းတင်ခဲ့ခြင်းမှာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။

သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် မြွေလူသားမျိုးနွယ်စု၏ အကျိုးစီးပွားသည် အခြားအရာအားလုံးထက် သာလွန်ရမည်ဟူသော အယူအဆကို လူကြီးများက သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ရိုက်သွင်းခဲ့ကြသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဘုရင်မ မေဒူဆာတွင် ကလေးဘဝဟူ၍ မရှိခဲ့သလို သူငယ်ချင်းဟူ၍လည်း မရှိခဲ့ပေ။

သူမ၏ ဘဝတွင် တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျင့်စဉ်များကို ကြိုးစားအားထုတ်ရန်နှင့် မြွေလူသားများကို အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ဦးဆောင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မြွေလူသား အမျိုးသားများသာ အင်အားတောင့်တင်းလာမည်ဆိုလျှင် သူမသည် သေရန်ပင် အသင့်ရှိနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဘုရင်မ မဒူဆာသည် "ထူးခြားသော မီးတောက်"၏ စွမ်းအားဖြင့် အသွင်ပြောင်းခြင်းမှာ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များကြောင်း သိလျက်နှင့်ပင် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြွေလူသားမျိုးနွယ်စုကို အရာအားလုံးထက် အမြဲတမ်း ဦးစားပေးခဲ့သောကြောင့် ဘုရင်မ မဒူဆာသည် မိမိကိုယ်မိမိ ခံစားချက်မရှိသော ရေခဲတုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် အတင်းအကျပ် ပြောင်းလဲခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအခါ လင်းယွမ်ပေါ်လာခြင်းက ဘုရင်မ မဒူဆာအား သူမ၏ ဘဝပထမတစ်ဝက်ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးခဲ့မိသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

ဂရုစိုက်ခံရခြင်း၊ ချစ်ခြင်းနှင့် ကာကွယ်ခြင်းခံရခြင်းတို့မှာ ဤမျှအထိ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အရာများဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

"လင်းယွမ်..."

ဘုရင်မ မဒူဆာသည် သူမအတွက်ကြောင့် ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော လင်းယွမ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့မသွားခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းယွမ်သည် သူမ၏ မျက်လုံးထဲ၌ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချောမောဆုံး အမျိုးသား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဘုရင်မ မဒူဆာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော နာကျည်းမှုများမှာ ထိုအချိန်မှာပင် နောက်ဆုံး၌ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမသည် လင်းယွမ်အပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်ကာ သူမကို ချစ်မြတ်နိုးသော ထိုအမျိုးသားကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

လင်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းဝှက်ထားရင်း ဘုရင်မ မေဒူဆာ၏ မျက်ရည်များမှာ ပြတ်တောက်သွားသော ပုလဲလုံးများကဲ့သို့ စီးကျလာပြီး လင်းယွမ်၏ အဝတ်များကို ချက်ချင်းပင် စိုရွှဲသွားစေသည်။

ဤအမျိုးသားသည် သူမ၏ ကျန်ရှိသော ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အမှန်တကယ် ယုံကြည်အားကိုးနိုင်မည့်သူ ဖြစ်သည်။

"အသည်းလေး... မင်း ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ ငါမင်းကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိလို့လား"

ဘုရင်မ မဒူဆာ ရုတ်တရက် သူမကို ဖက်လိုက်သောအခါ လင်းယွမ်၏ လူသတ်ငွေ့များ ပြည့်နှက်နေသော အမူအရာမှာ ထိတ်လန့်တကြား အမူအရာအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူသည် အမှားတစ်ခု လုပ်မိထားသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဘုရင်မ မဒူဆာကို အားကိုးတကြီး ပြန်လည်ဖက်ထားလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ကလေးမလေး... ဒီခွေးအိုကြီးကို ငါ နောက်ထပ် မသတ်တော့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး မငိုပါနဲ့တော့နော်မင်းငိုတာ မြင်ရရင် ငါ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ကွဲအက်မတတ် ခံစားရလို့ပါ"

လင်းယွမ်သည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို တည်ငြိမ်စေရန် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဘုရင်မ မဒူဆာ၏ ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပုတ်ပေးနေပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ မဟာအကြီးအကဲ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသော အားကို လျှော့ပေးလိုက်သည်။

ဘုရင်မ မဒူဆာ မျက်ရည်ကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းယွမ်၏ နှလုံးသားမှာ ကြေကွဲသွားရသည်။

သူ့တွင် မည်မျှပင် ဒေါသများ ရှိနေပါစေ၊ သူ၏ မိန်းမ မျက်ရည်ကျလာသည့် ခဏတွင် အခြားအရာအားလုံးမှာ မအရေးကြီးတော့ပေ။

"အဟွတ်... အဟွတ်"

လင်းယွမ် လက်လွှတ်လိုက်သည့် ခဏတွင် မဟာအကြီးအကဲသည် သူ၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်း ပြန်ကိုင်ကာ အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများကို အထင်အသား မြင်တွေ့နိုင်သည်။

လင်းယွမ် သူ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသည့် ခဏတွင် မဟာအကြီးအကဲသည် သေမင်း၏ အသက်ရှူသံကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အရေးကြီးဆုံးအချိန်တွင် ဘုရင်မ မဒူဆာသာ လင်းယွမ်ကို မတားဆီးခဲ့လျှင် သူသည် အခုလောက်ဆို အလောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလောက်ပြီဆိုသည်ကို သူ သံသယ မရှိတော့ပေ။

"အသက်ရှင်ရတာ ကောင်းလိုက်တာ"

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မဟာအကြီးအကဲသည် လင်းယွမ်ကို အရိုးထဲကနေ မြင်ရုံနဲ့တင် တကယ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမျှပင် ဟဖို့ မဝံ့တော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် ဘုရင်မ မဒူဆာ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး လင်းယွမ်၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ ငိုခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ စစ်မှန်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည် "လင်းယွမ်..."

ဘုရင်မ မဒူဆာ ပြုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ လင်းယွမ်သည် နောက်ဆုံး၌ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဘုရင်မ မေဒူဆာ၏ မျက်ဝန်းတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော မျက်ရည်များကို အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် "အင်း... ငါ ဒီမှာ ရှိတယ် ငါ့ရဲ့ အသည်းငယ်လေး"

လင်းယွမ်၏ မရည်ရွယ်ဘဲ လုပ်ဆောင်လိုက်သော အပြုအမူလေးက မဒူဆာ၏ နှလုံးသားကို တစ်ဖန် ပြန်လည် လှုပ်ခတ်သွားစေပြန်သည်။

သူမသည် လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည့်အလား သတ္တိကို မွေးမြူကာ လင်းယွမ်ကို ပြောလိုက်သည် "လင်းယွမ်... ရှင့်ကို ကျွန်မ ချစ်တယ်"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဘုရင်မ မဒူဆာသည် လင်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းကို အမြန်ပြန်ဝှက်ထားလိုက်ပြန်သည်။

“ဟား”

ဘုရင်မ မဒူဆာ စကားအဆုံးတွင် ခန်းမထဲရှိ ရောက်ရှိနေသော မြွေလူသားအားလုံးမှာ သူမကို မျက်လုံးပြူးကာ အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်လျက် ကြည့်နေကြတော့သည်။

ဘုရင်မ မဒူဆာ၏ စရိုက်ကို မြွေလူသားမျိုးနွယ်စုဝင်တိုင်း ကောင်းကောင်း သိကြသည်။

သူမသည် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ၍ တည်ရှိနေသော ရေခဲတုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို အဝေးကပင် ရှိနေစေခဲ့သော အမူအရာမျိုး ရှိသူ ဖြစ်သည်။

ဘုရင်မ၏ ပါးစပ်မှ "ချစ်တယ်" ဟူသော စကားလုံးကို တစ်နေ့တွင် ကြားရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် သေချာ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူတို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ ဘုရင်မ မဒူဆာသည် မြွေလူသားများအကြား နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် မြွေလူသားများသည် ဂါမာအင်ပါယာတစ်ခုလုံးတွင် သူတို့၏ ဘုရင်မနှင့် ထိုက်တန်သော အမျိုးသား မရှိဟု အမြဲ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လင်းယွမ် ပေါ်လာခြင်းက မြွေလူသားများ၏ ထိုအတွေးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်ကဲ့သို့ ထူးခြားပြောင်မြောက်သော အမျိုးသားတစ်ဦးသာလျှင် သူတို့မျိုးနွယ်စု၏ "နတ်ဘုရားမ" နှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်ကြောင်း သူတို့ ရုတ်တရက် နားလည်လိုက်ကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းယွမ်သည် တစ်ဖန် အာရုံစိုက်မှု၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာပြန်သည်။

လင်းယွမ်သည် ဘုရင်မ မဒူဆာက "ရှင့်ကို ကျွန်မ ချစ်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုမှာ ချက်ချင်း တိုးဝင်လာတော့သည်။

"ဟားဟားဟား"

လင်းယွမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဘုရင်မ မဒူဆာကို ခါးမှပွေ့ကာ မြှောက်လိုက်တော့သည်။

"ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ဘုရင်မ မဒူဆာ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် လင်းယွမ်သည် သူမကို ချက်ချင်း ပွေ့မြှောက်ကာ လှည့်ပတ်လိုက်တော့သည်။

ဆယ်ပတ်ကျော်မျှ လှည့်ပတ်ပြီးနောက် ဘုရင်မ မဒူဆာ ရီဝေဝေ ဖြစ်လာတော့မည့် အချိန်ရောက်မှသာ လင်းယွမ်သည် သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ချပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းယွမ်သည် မဒူဆာ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ သူ၏ လက်များကို တင်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်  "ဒီနေ့... မြွေလူသားမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးရဲ့ ရှေ့မှာပဲ ငါ လင်းယွမ် မင်းကို ကတိတစ်ခု ပေးမယ်"

"ဒီဘဝမှာ... ငါ မင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်မြတ်နိုးသွားမှာဖြစ်ပြီး မင်းကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ရွှင်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်"

"အနာဂတ်မှာ မသေချာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေနိုင်ပေမဲ့ ငါ အာမခံနိုင်တာကတော့ ကမ္ဘာပျက်သွားပါစေ ပင်လယ်တွေ ခမ်းခြောက်သွားပါစေ ကျောက်ဆောင်တွေ ကြေမွသွားပါစေ... မင်းအပေါ်ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ အချစ်တွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါ့ရဲ့ အသက်နဲ့ မင်းကို ကာကွယ်ပေးသွားမှာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မင်းကို အနိုင်ကျင့်ခွင့် မပေးဘူး"

ပြောနေရင်းနှင့် လင်းယွမ်သည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ကာ ဘုရင်မ မဒူဆာ၏ လက်ကို ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည် "မေဒူဆာ... ငါ မင်းကို ချစ်တယ်။ ငါ့ကို လက်ထပ်မလား"

လင်းယွမ်၏ နှလုံးသားထဲက လာသော ဝန်ခံစကားအပြီးတွင် ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ၏ စကားလုံးများမှာ သူ၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်များကို ထင်ဟပ်နေပြီး ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးမှာ ဘုရင်မ မဒူဆာအပေါ် လင်းယွမ်၏ သံယောဇဉ်ကို ခံစားသိရှိနိုင်ကြသည်။

မြွေလူသားမျိုးနွယ်စုအပေါ် ဘုရင်မ မဒူဆာ၏ ပေးဆပ်မှုများကို အားလုံးက မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ သိကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဘုရင်မမှာ ဤကဲ့သို့ စစ်မှန်သော အချစ်ကို တွေ့ရှိသွားသည့်အတွက် အားလုံးက သူမအတွက် စစ်မှန်စွာ ဝမ်းမြောက်နေကြသည်။

လင်းယွမ်၏ ဝန်ခံစကားကို ကြားပြီးနောက် ဘုရင်မ မဒူဆာသည် ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ကျလာပြန်သည်။

သူမသည် သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းလွှာများကို အသာအယာ လှုပ်ရှားကာ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် "ကောင်းပါပြီ..."

"ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း"

ဘုရင်မ မဒူဆာ "ကောင်းပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော လက်ခုပ်သံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

မဟာအကြီးအကဲ တစ်ဦးတည်းသာ မျက်နှာပျက်နေသော်လည်း ဒုတိယအကြီးအကဲနှင့် စတုတ္ထအကြီးအကဲတို့ အပါအဝင် ကျန်ရှိသူအားလုံးမှာ အားပါးတရ လက်ခုပ်တီးနေကြသည်။ ထိုလက်ခုပ်သံများမှာ ဆုတောင်းမေတ္တာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟင် ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

တတိယအကြီးအကဲသည် အသွင်ပြောင်းဆေး ဖော်စပ်ရန် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို နောက်ခန်းမ၌ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ရှေ့ခန်းမသို့ မနားတမ်း ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ခန်းမထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှသော လက်ခုပ်သံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုံးဝ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။