အခန်း ၃၁ မျက်နှာကို ချွတ်ပြလို့ ရမလား
ရှောင်ယန်တစ်ယောက် သူ့နားသူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။
ကျားမာအင်ပါယာတစ်ခုလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားပြီး မာနကြီးလှသည့် နာလန်မျိုးနွယ်၏ သမီးပျို၊ ထို့အပြင် ယွင်လန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းသခင်မလောင်းဖြစ်သူ နာလန်ယန်ရန်က သူ့ကို အစေခံလုပ်ပေးမည်ဟု ပြောလာခဲ့သည်။
နာလန်ယန်ရန်၏ မာနကြီးပုံကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။
ဒီလိုမိန်းကလေးမျိုးက သူ့အနားမှာ အစေခံလုပ်ပေးချင်တယ်တဲ့လား။
စေ့စပ်ထားမှုကို ဖျက်သိမ်းဖို့ တစ်ချိန်က ခေါင်းမာမာနဲ့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သူဟာ အခုတော့ ကိုယ်တိုင် အစေခံလုပ်ပေးဖို့အထိ အညံ့ခံလာရပြီပေါ့။
ဒီအခြေအနေကို တွေးမိတိုင်း ရှောင်ယန်မှာ ရယ်ချင်စိတ်ပင် ပေါ်လာသည်။
သူက မျက်နှာဖုံးကို ပြန်တပ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် နာလန်ယန်ရန်က အပြာနှင့်အဖြူရောင် ရောစပ်ထားသည့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ သွယ်လျသောခါးလေးက အနည်းငယ် ညွတ်ကျနေပြီး လှပနူးညံ့သည့် မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီမြန်းနေသော အရောင်ဖျော့ဖျော့လေး ပေါ်လွင်နေသည်။ သူမ၏ အလှက ရှောင်ရွှင်းအာနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လောက်သည်။
ယန်ရှောင်၏ စူးစမ်းသည့်အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသောအခါ နာလန်ယန်ရန်မှာ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်သွားသည်။
“ယန်သခင်ကြီး… ကျွန်မကို သခင်ကြီးရဲ့ အစေခံအဖြစ် လက်ခံပေးပါရှင်။”
သူမ၏ အသံက အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသည်။ ထိုစကားကို ပြောထွက်ဖို့ပင် သူမအတွက် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။
“ဟမ့်”
ရှောင်ယန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ကို အသာမြှောက်ကာ တည်ငြိမ်အေးစက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ယွင်လန်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းသခင်မလောင်းတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ အညံ့ခံပြီး ငါ့အစေခံလုပ်ပေးချင်ရတာလဲ။”
နာလန်ယန်ရန်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။
“ယန်သခင်ကြီး၊ ကျွန်မက သခင်ကြီးရဲ့ အစေခံအဖြစ် ခြောက်လကြာ နေပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးဆီက တောင်းဆိုချက်တစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။”
ရှောင်ယန်၏ စိတ်ဝင်စားမှုက ချက်ချင်း မြင့်တက်လာသည်။
သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ဆော့ကစားချင်သည့် အပြုံးတစ်စ ပေါ်လာပြီး နာလန်ယန်ရန် ဘာဆက်ပြောမည်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။
“ပြောလေ။”
ခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် နာလန်ယန်ရန်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလာသည်။
“ကျွန်မရဲ့ အဘိုး နာလန်ကျယ်ဟာ အရိုးတွင်းအထိ စိမ့်ဝင်နေတဲ့ အဆိပ်တစ်မျိုးကို ခံစားနေရတာပါ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး အဆိပ်ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ မကြာခင် ထိန်းမနိုင်တော့မယ့် အခြေအနေကို ရောက်နေပါပြီ။”
သူမက ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကို တင်းထားကာ ဆက်ပြောသည်။
“ကျွန်မ တောင်းဆိုချင်တာက… အဘိုးရဲ့ အဆိပ်သာ တကယ်ပေါက်ကွဲလာခဲ့ရင် နာလန်မျိုးနွယ်ကို သခင်ကြီးနဲ့ အပေးအယူလုပ်ခွင့်တစ်ခုပဲ ပေးပါ။”
ရှောင်ယန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
“အပေးအယူလုပ်ခွင့်တစ်ခုပဲလား။”
နာလန်ယန်ရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မတို့ နာလန်မျိုးနွယ်ဘက်က ပေးနိုင်သမျှ ဆုလာဘ်အားလုံးကို ထုတ်ပြပါမယ်။ အဘိုးကို ကုသပေးဖို့ လက်ခံမလား၊ မလက်ခံဘူးလားဆိုတာကတော့ သခင်ကြီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါပဲ။ ကျွန်မတို့ဘက်က ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အတင်းအကျပ် မခိုင်းစေပါဘူး။”
နာလန်ယန်ရန်က ဒီလောက်အထိ ပြောလာပြီးဖြစ်သဖြင့် ရှောင်ယန်လည်း ပြုံးမိသွားသည်။ သူက ထပ်မံငြင်းဆန်မနေတော့ပေ။
“ဒါဆို နောက်ခြောက်လအတွင်း အစေခံတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ကောင်းကောင်းထမ်းဆောင်ဖို့ပဲ စဉ်းစားထားတော့။”
…
ရက်အနည်းငယ်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။
ဟေးယန်မြို့၏ ကောင်းကင်ထက်တွင် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်က ဆွဲယူပျံသန်းပေးနေသော သဘ်ောပျံငယ်တစ်စင်း ရှိနေသည်။
သဘ်ောပျံပေါ်ရှိ ကုန်းပတ်တွင် ရှောင်ယန်က မကြာသေးမီကမှ ရရှိထားသည့် အဆင့်ခြောက် ဆေးဖော်စပ်ပညာရှင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်လျက် ရပ်နေသည်။
လေပြင်းများက သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း တိုက်ခတ်လာသော်လည်း ဝတ်ရုံ၏ အနားစတစ်စပင် လွင့်မသွားခဲ့ပေ။
“ယန်သခင်ကြီး၊ သစ်သီးလေး စားလိုက်ပါဦးရှင်။”
နာလန်ယန်ရန်က သစ်သီးပန်းကန်တစ်ချပ်ကို ကိုင်လျက် သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ ထို့နောက် သစ်သီးတစ်စိတ်ကို ကောက်ယူပြီး ရှောင်ယန်၏ ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။
ရှောင်ယန်ကလည်း အထွေအထူး မပြောတော့ဘဲ ပါးစပ်ဟကာ စားလိုက်သည်။
သစ်သီးရည်အနည်းငယ်က သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် စွန်းသွားခဲ့သည်။
နာလန်ယန်ရန်က အလျင်အမြန် လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်ယူကာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။
ရှောင်ယန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။”
နာလန်ယန်ရန်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
“အထဲပြန်ဝင်ပြီး စောင့်နေ။ ငါ လေကောင်းလေသန့် ထွက်ရှူဦးမယ်။”
ရှောင်ယန်က သူမကို ပြန်ဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။
နာလန်ယန်ရန်လည်း အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာကာ တစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
အခန်းထဲရောက်သည့်အခါ သူမက ရှောင်ယန်၏ ကျောပြင်ကို ပြန်လည်တွေးမိပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်တစ်ခု ရင်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။
အစေခံလုပ်ပေးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် ရှောင်ယန်နှင့် အနီးကပ် ထိတွေ့ဆက်ဆံခွင့် အတော်အတန် ရရှိခဲ့သည်။
ရှောင်ယန်က သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးကွယ်ဖို့ သိပ်မကြိုးစားသည့်အပြင် နာလန်ယန်ရန်ကိုယ်တိုင်ကလည်း အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သတိထားကြည့်တတ်သူ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှောင်ယန်၏ လက်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို မတော်တဆ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ထိုအရာများက သူသည် လူငယ်တစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
သူ့အသံ၏ နုပျိုမှုနှင့် ပေါင်းစပ်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ နာလန်ယန်ရန်က ရှောင်ယန်သည် ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သည့် ဆေးတစ်မျိုးမျိုးကို သောက်ထားခြင်း၊ သို့မဟုတ် ငယ်ရွယ်သောခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ရရှိစေသည့် ဆေးကို အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။
သူကိုယ်တိုင်က မူလကတည်းက လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေနိုင်သလား။
ဒီအတွေးကိုတော့ နာလန်ယန်ရန် လုံးဝ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ငယ်ရွယ်တဲ့ အဆင့်ခြောက် ဆေးဖော်စပ်ပညာရှင်တစ်ယောက် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိနိုင်မှာလဲ။ ဒါက မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့ဩစရာကောင်းလွန်းသည်။
တကယ်လို့ ဒီလို ထူးခြားလွန်းတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်သာ ရှိနေခဲ့ရင် သူဟာ ကျားမာအင်ပါယာလို နေရာသေးသေးလေးမှာ ဘာကြောင့် အခြေချနေထိုင်နေမှာလဲ။ နောက်ပြီး လူတွေကို ဘာကြောင့် ဒီလောက် သဘောကောင်းကောင်း ဆက်ဆံနေမှာလဲ။
ဟုတ်တယ်။ သဘောကောင်းတယ်။
ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နာလန်ယန်ရန် ရရှိခဲ့သည့် နောက်ဆုံးကောက်ချက်က ဒီအချက်ပင်ဖြစ်သည်။
ရှောင်ယန်၏ စကားတွေက တစ်ခါတလေ ထက်မြက်ပြီး အေးစက်နေတတ်သော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်များကို ကြည့်လိုက်လျှင် အဆင့်မြင့် ဆေးဖော်စပ်ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ မာန်မာနမျိုး လုံးဝ မရှိပေ။
သူမကို အစေခံအဖြစ် ခေါ်ထားသည်ဆိုသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အမိန့်ပေးခိုင်းစေသည့်အချိန်က အလွန်နည်းပါးသည်။
နေ့စဉ်စားသောက်ရသည့် အစားအစာများကိုပင် ရှောင်ယန်ကိုယ်တိုင် တောကောင်သားများကို မီးကင်ကာ ချက်ပြုတ်ပေးတတ်သည်။ သူ့လို အဆင့်မြင့် ဆေးဖော်စပ်ပညာရှင်တစ်ယောက်က ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးတတ်ပုံက အံ့ဩစရာပင်။
ဥပမာ၊ ခုနက သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မလုပ်ဖို့ ပြောခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမကို လေပြင်းထဲမှာ အကြာကြီး မနေရစေချင်သည့်အတွက် အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ခိုင်းလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဒီအကြောင်းကို တွေးမိသည့်အခါ နာလန်ယန်ရန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှောင်ယန်ကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလာရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။
တစ်ဖက်တွင် သဘ်ောပျံ၏ ကုန်းပတ်ပေါ်၌ ရှောင်ယန်က နာလန်ယန်ရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ယောက်လောင်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟားဟား… ရှောင်ယန်၊ မင်းရဲ့ စေ့စပ်ထားဖူးတဲ့ မိန်းကလေးကို အစေခံအဖြစ် ခန့်ထားရတာ ဘယ်လိုနေသလဲ။”
ယောက်လောင်က မျက်နှာပေါ်တွင် မသိမသာ ဆိုးသွမ်းသည့် အပြုံးတစ်ခု တင်ထားလျက် မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ယန်က မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။
“အရှက်မရှိတဲ့ အဘိုးကြီး။”
“တောက် မင်းလို ဆရာကို မရိုမသေ ပြောတတ်တဲ့ ကောင်လေးကို ဘယ်လိုမှ ပြောရတော့မှာလဲ။”
ယောက်လောင်က ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
ရှောင်ယန်က သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ညည်းညူလိုက်သည်။
“ဆရာ၊ အခုတော့ ကျွန်တော် တကယ်နောင်တရနေပြီ။ အစက သူ့ကို အစေခံလုပ်ခိုင်းပြီး အပျော်ကြည့်မယ်လို့ တွေးခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ စိတ်ညစ်လာရပြီ။”
“အစေခံတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဟင်းတောင် မချက်တတ်ဘူး။ သူချက်ထားတဲ့ အစားအစာကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တာနဲ့ အန်ထွက်တော့မလို ဖြစ်သွားတယ်။”
“ခုနကလည်း သစ်သီးကျွေးတာတောင် လွဲချော်ပြီး ကျွန်တော့်ပါးစပ်တစ်ဝိုက် သစ်သီးရည်တွေ ပေကုန်တယ်။ ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျရင် သူက လူဟုတ်သေးရဲ့လား။”
ယောက်လောင်က မျက်နှာလွှဲကာ တိတ်တိတ်လေး ရယ်နေသည်။
“ဟဲဟဲ… ကိုယ်စိုက်တဲ့အပင် ကိုယ်ပဲ အသီးစားရတာပေါ့ကွာ။”
ရှောင်ယန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သဘ်ောပျံပေါ်က ဆင်းပြီးတာနဲ့ သူ့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ပြန်လွှတ်လိုက်ရမယ်။”
“အဲဒါမှန်တယ်။”
ရှောင်ယန်က အားမတန်သည့်ပုံစံဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ့မူလအစီအစဉ်က နာလန်ယန်ရန်၏ အစေခံလုပ်ပေးမှုကို အရသာခံပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ သူ့ရဲ့ တကယ့်အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာကို ကြည့်ရှုဖို့ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ရက်အနည်းငယ်လောက်နဲ့တင် သူကိုယ်တိုင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။
…
သဘ်ောပျံပေါ်ရှိ ရက်များသည်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
သုံးရက်ကြာပြီးနောက်—
နာလန်ယန်ရန်၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ရှောင်ယန်သည် ဘာမှထူးထူးခြားခြား မလုပ်ခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် သဘ်ောပျံသည် ကျားမာအင်ပါယာ၏ အရှေ့ဘက်အစွန်ဆုံးဒေသရှိ အကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်သော မိုမြို့သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
ရှောင်ယန်က သဘ်ောပျံပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းသွားသည်။
နာလန်ယန်ရန်ကလည်း သူ့နောက်မှ တစ်ဆက်တည်း လိုက်လာခဲ့သည်။
မိုမြို့သည် မူရင်းဇာတ်လမ်းတွင် ဟိုင်ပေါ့တုက မြေပုံဆိုင်ဖွင့်လှစ်ထားသည့် နေရာဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ရှောင်ယန်၏ ခရီးစဉ်တွင် အရေးပါသော အထောက်အပံ့ပေးသူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။
“ယန်သခင်ကြီး၊ နောက်တစ်ဆင့် ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ။”
နာလန်ယန်ရန်အတွက် မိုမြို့လို အစွန်အဖျားကျသည့် မြို့တစ်မြို့ကို ပထမဆုံး ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိတ်ဝင်တစား လိုက်ကြည့်နေသည်။
ယန်ရှောင်သည် အပြင်ပန်းတွင် ထင်ရသလောက် တင်းကျပ်ပြီး အေးစက်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိလာရသည့်နောက်ပိုင်း သူမ၏ အမူအရာကလည်း အရင်လောက် မတောင့်တင်းတော့ပေ။
ရှောင်ယန်က မျက်နှာဖုံးကို အသာပြင်တပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့လို့ မပြောနဲ့။ ငါတစ်ယောက်တည်း သွားမှာ။”
“ငါ နောက်ထပ် ရှာဖို့ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်။ မင်းလိုက်လာရင် ငါ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
နာလန်ယန်ရန် အံ့ဩသွားသည်။
“ယန်သခင်ကြီး၊ အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာပါလဲ။”
ရှောင်ယန်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောချလိုက်သည်။
“မင်းကို အစေခံအဖြစ် ဆက်မထားတော့ဘူး။ အခုကစပြီး ငါ့အနားကနေ ထွက်သွားလို့ရပြီ။”
နာလန်ယန်ရန်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလာသည်။
“ယန်သခင်ကြီး… ကျွန်မ တစ်ခုခု မှားလုပ်မိလို့လား။”
မျက်နှာဖုံးနောက်က ရှောင်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် လှုပ်ခတ်သွားသည်။
သူ တကယ်တမ်း ပြောချင်သည့်စကားက
‘မင်းက ဘယ်နေရာမှာမှ အသုံးမဝင်ဘူး’ ဆိုတာပင်။
သို့သော် သူ့စိတ်ထဲက စကားကို အပြင်ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ ဒီလိုပြောလိုက်လျှင် သူမ၏ မာနကို ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်သည်။
“မင်း အစေခံတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ နောက်လုပ်မယ့်ကိစ္စမှာ မင်းက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ခုနကတည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားပြီးပြီလေ။”
နာလန်ယန်ရန်က နှုတ်ခမ်းကို ဖိစေ့လိုက်ပြီး အရင်က ပြောထားခဲ့သည့် တောင်းဆိုချက်ကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို… အရင်က ကျွန်မ တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ ကိစ္စကရော…”
“သဘောတူတယ်။ လအနည်းငယ်ကြာရင် ကျားမာအင်ပါယာမြို့တော်မှာ ကျင်းပမယ့် ဆေးဖော်စပ်ပညာရှင်ပြိုင်ပွဲကို ငါလည်း သွားမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းအဘိုးရဲ့ အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပေးမယ်။ နာလန်မျိုးနွယ်ဘက်ကတော့ ဆုလာဘ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလိုက်။”
ရှောင်ယန်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။
နာလန်ယန်ရန်၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားသည်။ ရှောင်ယန်က တကယ်ပင် သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
“ကြည့်ရတာ… သခင်ကြီးက ပါးစပ်ကသာ ခက်ထန်တာ၊ စိတ်ထဲမှာတော့ သနားကြင်နာတတ်တဲ့သူပဲနော်။”
နာလန်ယန်ရန်က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ယန်ကတော့ သူမ၏ စကားများကို ဆက်နားထောင်နေရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ သူက တခြားနေရာတစ်ခုခုကို သွားနေဖို့နှင့် သူ့နောက်ကို လုံးဝ မလိုက်လာဖို့ တိုက်ရိုက်ပင် မှာကြားလိုက်သည်။
နာလန်ယန်ရန်က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“နားလည်ပါပြီ။”
ထို့နောက် သူမက စိတ်ကို တင်းထားပြီး ရင်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရှိနေခဲ့သည့် သိချင်စိတ်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ယန်သခင်ကြီး… ကျွန်မကို မျက်နှာဖုံးချွတ်ပြီး သခင်ကြီးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ခွင့်ပေးလို့ ရမလား။”