အခန်း (၇) - မာရီယာတံတိုင်း ပြိုကျခြင်း

တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကြွက်သားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ချပ်ဝတ်တန်ဆာများနှင့်တူသော အလွှာများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ၁၅ မီတာ အမြင့်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတစ်ခု ၎င်း၏မျက်နှာတွင် ပါးစပ်ကို မတွေ့ရဘဲ အလွန်ထူထဲသော အရာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်နေသည်။

ယခင်က တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသော ဤတိုက်တန်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဒိုင်း! သံချပ်ကာတိုက်တန်သည် မာရီယာတံတိုင်း၏ တံခါးပေါက်ဆီသို့ အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"ပစ်စမ်း!!" တာဝန်ကျ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ အရာရှိ၏ အသံမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အက်ကွဲနေသည်။

ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း! အစွမ်းထက်သော အမြောက်ဆန်များသည် သံချပ်ကာတိုက်တန်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ခတ်သွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တိုက်တန်အကောင်ရေများစွာကို ဖောက်ထွင်းသွားနိုင်သော ဤအမြောက်ဆန်များသည် သံချပ်ကာတိုက်တန်အပေါ်တွင် ခြစ်ရာတစ်ခုပင် မထင်စေခဲ့ပေ။

"ကျည်မြန်မြန်ပြန်ဖြည့်!" ဟု အရာရှိက အလောတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "နောက်ကျသွားပြီ! အဲ့ဒီတိုက်တန်က အရမ်းမြန်တယ်! ပြေးကြ!" မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် အထိတ်တလန့် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

လူသားအားလုံးကို နှစ်တစ်ရာကျော်တိုင်တိုင် ကာကွယ်ပေးခဲ့သော မာရီယာတံတိုင်းကြီးသည် လူတိုင်း၏ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များရှေ့တွင်ပင် သံချပ်ကာတိုက်တန်၏ ကြမ်းတမ်းစွာ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"ဒီလိုတိုက်တန်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး!"

"မာရီယာတံတိုင်း... ကျိုးပေါက်သွားပြီ..." အာမင်က မာရီယာတံတိုင်းဆီသို့ ငေးမောကြည့်နေသည်။ ကူးတို့သင်္ဘောက ဆိပ်ကမ်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ပြီး သင်္ဘောပေါ်ပါလာသူများသည် ရှီဂန်ရှီးနားခရိုင်ဘက်ဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

ယခုအခါ မာရီယာတံတိုင်းကြီး ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် လူသားမျိုးနွယ်မှာ ကြီးမားလှသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်သည်။

"ကျစ်! နာလိုက်တာ!" ယာဂိုသည် နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏နဖူးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာက အပြင်သို့ထွက်လာရန် ကုတ်ခြစ်နေသည့်အလား သူ၏ခေါင်းက အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ပြန်လည်ကိုက်ခဲလာပြန်သည်။

"ယာဂို၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အတွင်းဒဏ်ရာရသွားတာလား" ဟု လူစီယာက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ ယာဂိုကို ကျောက်ခဲမှန်သွားသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသော်လည်း သူက အဆင်ပြေနေပုံရသည်။

ယာဂိုက သူမကို ကျောက်ခဲက အဲဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် မှန်သွားတာမဟုတ်ကြောင်း၊ တံတိုင်းထဲက အုတ်ခဲတွေနဲ့ ငြိသွားတာကြောင့် သာမန်အတွင်းဒဏ်ရာလောက်ပဲ ရခဲ့တာဖြစ်ကြောင်း သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်" ယာဂိုက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ရှီဂန်ရှီးနားခရိုင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ မာရီယာတံတိုင်းအတွင်းသို့ တရွေ့ရွေ့ ဝင်ရောက်လာနေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် တိုက်တန်များ၏ အရိပ်များကို မှေးမှိန်စွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ လူသားမျိုးနွယ်သည် ၎င်းတို့၏ ပထမဆုံး ကာကွယ်ရေးခံတပ်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် ရိုစ်တံတိုင်းနှင့် ရှီးနားတံတိုင်းတို့လည်း ထပ်မံကျိုးပေါက်သွားနိုင်ချေရှိသည်။

ယာဂိုသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူ ဘာကြောင့် တိုက်တန်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သလဲဆိုတာကို သူမသိပေမယ့် သူ့မှာ ဒီစွမ်းအားရှိနေပြီဖြစ်တဲ့အတွက် အရာအားလုံးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူ အသုံးပြုသွားမည်ဖြစ်သည်။

ရှီဂန်ရှီးနားခရိုင်သည် ငရဲဘုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တိုက်တန်များက သောင်းကျန်းနေကြပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကတော့ အပျက်အစီးများကြားတွင် ကြောက်လန့်တုန်ယင်ကာ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်တန်များက လှည့်လည်သွားလာနေကြပြီး အချိန်အခါအလျောက် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့သွားပါက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတတ်ကာ ထို့နောက်တွင်တော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝါးစားသံများက လိုက်ပါလာတတ်သည်။

ခလွပ်! ရှီဂန်ရှီးနားခရိုင်ရှိ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့မှ တပ်မှူးသည် သူ့လက်ထဲမှ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားသွားကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ငရဲကျနေသော မြင်ကွင်းကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဖြန်း! ဖြန်း! သုံးဖက်မြင် ရွေ့လျားရေး ကိရိယာ၏ အသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထိုသူတို့မှာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်မကျန် နီးပါး ဒဏ်ရာရထားကြသည်။

မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့သည် အမြဲတစေ အထင်သေးခံခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် စစ်ရဲတပ်ဖွဲ့လို ထိပ်တန်းအဆင့်လည်း မဟုတ်သလို၊ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့လိုလည်း သတ္တိမရှိကြပေ။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ အကျပ်အတည်းအချိန်တွင် အရပ်သားများ ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ရန် အချိန်ဆွဲပေးရင်း သူတို့၏အသက်များကို ပေးဆပ်နေကြသူများမှာ မရေမတွက်နိုင်သော မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များပင် ဖြစ်သည်။

မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ အသက်သည်လည်း အသက်ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် လုံလောက်သည်ထက်ပင် အချိန်ဆွဲပေးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။ ရှီဂန်ရှီးနားခရိုင်ရှိ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် ၁၀၀ ကျော်အနက် သုံးပုံနှစ်ပုံနီးပါး ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီး စစ်သား ၃၀ အောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"အစီရင်ခံပါတယ် ဗိုလ်မှူး! တိုက်တန်တွေ အရမ်းများလွန်းတယ်! ဗီးယားတပ်စု၊ ဒေါ့ချ်တပ်စု နဲ့ ဆိုတ်တပ်စုတွေ အကုန်လုံး ကျဆုံးသွားပါပြီ! ပီကာ တပ်စုမှာ စစ်သား ၃ ယောက်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်!"

"ဖီလီ တပ်စုလည်း ကျဆုံးသွားပါပြီ!"

တပ်မှူး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး အသံများ တုန်ယင်နေသည်။ "မာရီယာတံတိုင်း ကျိုးပေါက်သွားပြီ။ အမိန့်ပေးလိုက်၊ အားလုံး နောက်ဆုတ်ကြ!"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်မှူး!"

ဆုတ်ခွာရန် အချက်ပြမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှီဂန်ရှီးနားခရိုင်ရှိ ကျန်ရစ်သော မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် အသက်လု၍ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ တိုက်တန်များ အလွန်များပြားနေပြီး အခုမှ ထွက်မပြေးလျှင် သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။

"ငါ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်မယ်! အဲဒီတိုက်တန်တွေ အကုန်လုံးကို နောက်ဆုံးတစ်ကောင်အထိ မောင်းထုတ်ပစ်မယ်! တစ်နေ့ကျရင် ငါတို့အိမ်ကို ပြန်ယူရမယ်!" အဲရင်က မိကာဆာနှင့် အာမင်ကို ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲရင်..." မိကာဆာသည် ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ခဏတာ ကြက်သေသေသွားသည်။

အဲရင် ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်မည်ကို အမြဲဆန့်ကျင်ခဲ့သော ကာလာသည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်သော်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ မိဘများအနေဖြင့် သားသမီးများ၏ ရည်မှန်းချက်များကို လေးစားသင့်သည်ဟု တွေးမိ၍ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မည်။

အဲရင်၏ စကားများသည် သင်္ဘောပေါ်ရှိ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော လူအုပ်ကြီးထံသို့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဆောင်ကြဉ်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော ကလေးတစ်ယောက်ပင် ဤမျှလောက် သတ္တိရှိနေလျှင် လူကြီးများဖြစ်သော သူတို့အနေဖြင့် သတ္တိကြောင်လွန်းရာ မကျပေဘူးလား။

"ဟေ့ မိကာဆာ၊ အာမင်၊ ငါတို့အတူတူ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ" အဲရင်က သူ၏သူငယ်ချင်းများကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ မိကာဆာက တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။ "အဲရင်... နင်သွားတဲ့နေရာတိုင်းကို ငါလိုက်မယ်!"

အာမင်ကတော့ တွေဝေနေခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်နေသဘောထားက အနည်းငယ် အားနည်းလွန်းနေသေးသည်။ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်ရမယ်... သူ တကယ်ပဲ ဒီလိုလုပ်နိုင်ပါ့မလား။ အာမင်သည် နက်ရှိုင်းသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယဝင်မှုထဲသို့ နစ်မွန်းသွားတော့သည်။

"ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်မယ်ဟုတ်လား။ ငါ့ကိုပါ ထည့်တွက်လိုက်၊ အဲရင်။" ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံက သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အဲရင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ယာဂိုလား"

ယာဂိုက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "အံ့ဩသွားလား။ ဦးလေး ဝစ်ဂ်ကလည်း အရင်တုန်းက ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ တပ်စုမှူးတစ်ယောက်ပဲလေ။ ငါ တပ်ဖွဲ့ထဲဝင်ရင် ငါလည်း တပ်စုမှူးဖြစ်လာမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါက မင်းရဲ့အထက်အရာရှိတောင် ဖြစ်နေနိုင်တယ် အဲရင်။"

"ဘယ်သူက တပ်စုမှူးဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသေချာသေးပါဘူးကွာ!"

လူစီယာသည် ယာဂိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ ဝစ်ဂ်ကို မြင်လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်က ဝစ်ဂ်သည်လည်း ယာဂိုလိုပင် အကောင်းမြင်စိတ် ရှိခဲ့သည်။

သူ အမြဲတမ်း ပြောလေ့ရှိသည်က "ငါတို့ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ သေချာပေါက် အနိုင်ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် တိုက်တန်တွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် တံတိုင်းတွေ လိုအပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ တိုက်တန်တွေမရှိတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ ငါတို့ သေချာပေါက် အသက်ရှင်နေထိုင်ရလိမ့်မယ်!" ဟူ၍ပင်။

အချိန်တွေ အလျင်အမြန် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မာရီယာတံတိုင်း ကျိုးပေါက်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် မာရီယာတံတိုင်း၏ အတွင်းပိုင်းသည် လုံခြုံမှု မရှိတော့ပေ။

ကူးတို့သင်္ဘောသည် လူသားတို့၏ ဒုတိယမြောက် ကာကွယ်ရေးခံတပ်ဖြစ်သော ရိုစ်တံတိုင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ခုတ်မောင်းသွားလေသည်။

သင်္ဘောသည် ရိုစ်တံတိုင်းအပြင်ဘက်ရှိ ထရိုစ့်ခရိုင်သို့ ဆိုက်ရောက်လာပြီး၊ ထိုနေရာတွင် မာရီယာတံတိုင်း အတွင်းပိုင်းမှ ထွက်ပြေးလာကြသော အရပ်သားများစွာ စုရုံးနေကြပြီဖြစ်သည်။

နှင်းဆီပန်းပုံစံ ပါရှိသော ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားသည့် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းကာ စားနပ်ရိက္ခာများ ဝေငှပေးနေကြသည်။

ယာဂိုသည် အေးစက်နေသော အာလူးတစ်လုံးနှင့် ပေါင်မုန့်တစ်ဝက်ကို ရခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်ဆာလောင်နေသဖြင့် ဂျီးများနေရန် အချိန်မရှိပေ။

အစာစားနေစဉ် အဲရင်သည် စားနပ်ရိက္ခာဝေငှနေသော မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးနှင့် ရုတ်တရက် ပြဿနာဖြစ်လာခဲ့သည်။ ပြဿနာစတင်ရခြင်းမှာ ဒုက္ခသည်တွေကို ကယ်တင်နေရတာ စားနပ်ရိက္ခာ ဖြုန်းတီးတာပဲဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးကို တိုက်တန်တွေ စားပစ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်ဟု အဆိုပါ တပ်ဖွဲ့ဝင်က ပြောနေသည်ကို အဲရင် ကြားသွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသကြီးသော အဲရင်က မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်ကို ချက်ချင်းပင် ခပ်ပြင်းပြင်း ထိုးကြိတ်လိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်လေး! မင်း သေချင်နေတာလား" မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်မှာ အရှက်ရကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အဲရင်ကို လက်သီးဖြင့် ပြန်ရွယ်လိုက်သည်။ မိကာဆာသည် အဲရင်ကို ကာကွယ်ရန် ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာခဲ့သည်။

ဘုန်း! မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ ယာဂိုဖြစ်ပြီး သူက တပ်ဖွဲ့ဝင်၏လက်ကို အားကုန် ညှစ်ထားလိုက်သည်။

"အား! မင်း သောက်ခလေး! လွှတ်စမ်း!" မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်မှာ မျက်ရည်များပင် ဝဲလာလုမတတ် နာကျင်လွန်းလှသည်။ ဤကောင်လေးက ဤမျှလောက် ခွန်အားများကို ဘယ်ကရနေသနည်း။

ယာဂိုက မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်၏ လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ "ကလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်နေတာလား။ ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား စစ်သားတစ်ယောက်လို့ ခေါ်ရတာကို ရှက်သင့်တယ်!"

"မင်း...!"

ဤအချိန်တွင် အာမင်က ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေလေသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေက အရမ်းဆာလောင်နေပြီး နည်းနည်း စိတ်ပူပန်နေကြလို့ပါ။ အခုလို ဒုက္ခပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"

အဲရင်၏ မိခင်ကလည်း ချိုင်းထောက်ကို အားပြုကာ ရောက်လာပြီး မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်ကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။ တပ်ဖွဲ့ဝင်မှာ ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ပြဿနာမဖြစ်ချင်တော့ဘဲ သူ၏ ကံဆိုးမှုကိုသာ ညည်းတွားနေလိုက်သည်။ "ဒီကလေးတွေက ကျေးဇူးတင်ရကောင်းမှန်းကို မသိကြဘူး" ဟု ပွစိပွစိ ရေရွတ်ရင်း လှည့်ထွက်သွားစဉ် ယာဂိုကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကောင်လေး၏ ခွန်အားမှာ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပင်။

အန်တီကာလာက သက်ပြင်းချရင်း "အဲရင်၊ သား နောက်ဆို ဒီလို စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်သင့်ဘူးနော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဲရင်မှာ မခံချင်စိတ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ "သူတို့ ဘာမှမသိပါဘူး! တိုက်တန်တွေ လူတွေကို အရှင်လတ်လတ် စားသောက်နေတဲ့ မြင်ကွင်းကို သူတို့မှ မမြင်ဖူးတာ! သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ပြောထွက်ရတာလဲ။ သား သေချာပေါက် ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်မယ်၊ ပြီးရင် မာရီယာတံတိုင်းကို ပြန်သွားပြီး အဲဒီတိုက်တန်တွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်! ကျန်တဲ့သူတွေလို တံတိုင်းတွေထဲမှာ ကျွဲနွားတွေလို နေသွားဖို့ သား ငြင်းဆန်တယ်!"

အဲရင်သည် ပို၍ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏ လေသံမှာ ပြင်းထန်လာသည်။ ဖြန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပူထူသွားပြီး လက်ဝါးရာတစ်ခု ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာသည်။

အဲရင်မှာ ကြက်သေသေသွားပြီး သူ၏ မိခင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကာလာက သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုံးမလိုက်သည်။ "အဲရင်! သား ဘယ်လိုများ ပြောလိုက်တာလဲ။ မိကာဆာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ အာမင်နဲ့ ယာဂိုက သားရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလေ။ သူတို့ကို အခုချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်!"

သူ၏ စကားများ မလျော်ကန်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပုံရသည့် အဲရင်က ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် မိကာဆာ၊ ယာဂိုနဲ့ အာမင်။ မင်းတို့ကို အဲဒီလို မပြောခဲ့သင့်ဘူး..."

"ရပါတယ်ကွာ။"