အခန်း (၅) - မြို့တော် ကျဆုံးခြင်း

ယာဂို ဈေးထဲရောက်တော့ ကြက်ဥရောင်းတဲ့ အန်တီမေရီကို ရင်းနှီးစွာနဲ့ပဲ သွားရှာလိုက်တယ်။ "အန်တီမေရီ! ကြက်ဥ ဆယ်လုံးလောက် ပေးပါခင်ဗျာ!"

ခေါင်းစွပ်ပုဝါလေး ဆောင်းထားတဲ့ အန်တီမေရီက ယာဂိုမှန်းသိတော့ ပြုံးလိုက်တယ်။ "ယာဂိုလေးပါလား၊ ကြက်ဥ လာဝယ်ပြန်ပြီလားကွယ့်"

ဆယ်ရက်ကျော်လေးအတွင်းမှာတင် ယာဂိုက ဒီဈေးလေးထဲက ဈေးသည်တော်တော်များများနဲ့ အတော်လေးကို ရင်းနှီးနေခဲ့ပြီ။ သူက အပြောအဆိုချိုသာပြီး ပင်ကိုယ်သဘာဝကိုက ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးကောင်းသူလေ။ သူ့အမှတ်ရမှုတွေထဲက စကားနဲ့ပြောရရင် သူက "လူမှုဆက်ဆံရေး ထူးချွန်သူ" ပေါ့။

ဈေးထဲကလူတွေအားလုံးကလည်း ဒီလိုတက်ကြွရွှင်လန်းတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ရှိနေတာကို သဘောကျကြတယ်။ ဒါ့အပြင် ယာဂိုက အများအားဖြင့် ကူညီတတ်ပြီး စာရင်းတွက်တာဖြစ်ဖြစ်၊ ပစ္စည်းရွှေ့တာဖြစ်ဖြစ် ဝင်ကူပေးတတ်သေးတယ်။ တကယ်တမ်းပြောရရင် ယာဂိုက စာရင်းတွက်ရာမှာ မြန်ဆန်ပြီး တိကျတဲ့အပြင် သူ့အရွယ် တခြားကလေးတွေထက်လည်း အများကြီး ပိုသန်မာတယ်။

ကြက်ဥတွေ ထုပ်ပိုးပေးပြီးနောက် အန်တီမေရီက နောက်ထပ်တစ်လုံးတောင် ပိုထည့်ပေးလိုက်သေးတယ်။ ဖားတတ်တဲ့ ယာဂိုကလည်း အန်တီမေရီ အရမ်းနုပျိုလာတယ်လို့ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်ရာ အန်တီမေရီတစ်ယောက် သဘောကျပြီး တခစ်ခစ် ရယ်မောသွားတော့တယ်။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကြက်ဥဆယ့်တစ်လုံးက အန်တီလူစီယာရဲ့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လက်ရာအောက်မှာ အရသာရှိတဲ့ ကြက်ဥကိတ်မုန့်တွေအဖြစ် အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

လူစီယာက ကိတ်မုန့်များစွာကို ဝါးခြင်းတောင်းလေးထဲ ထည့်ပေးပြီး ယာဂိုကို အိမ်နီးနားချင်းတွေဆီ လိုက်ဝေခိုင်းတယ်။ အဲ့ဒီအထဲမှာ ဆရာဝန် ဂရီရှာတို့ မိသားစုနှင့် အရမ်းရင်းနှီးနေထိုင်ကြပြီး သူတို့မှာ ယာဂိုနဲ့ ရွယ်တူ ကလေးနှစ်ယောက်ရှိတယ်၊ အဲရင် နဲ့ မိကာဆာတို့ပဲ ဖြစ်တယ်။

တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ပဲ ဒီကလေးနှစ်ယောက်က အဲ့ဒီနေ့က ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ နဲ့အတူ ယာဂိုမြင်တွေ့ခဲ့တဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ဖြစ်နေတယ်။

အဲရင်က တံတိုင်းတွေရဲ့အပြင်ဘက်က ကမ္ဘာကြီးကို စူးစမ်းလေ့လာဖို့ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်ချင်တဲ့ အိပ်မက်ရှိတဲ့ သွေးဆူလွယ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မိကာဆာကတော့ အဲရင်ကိုပဲ ဂရုစိုက်ကြည့်ရှုတတ်ပြီး သူ့ကို ဘာအန္တရာယ်မှ မကျရောက်စေချင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။

ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့အကြောင်းကြောင့်ပဲ အဲရင်နဲ့ ယာဂိုတို့က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားကြတယ်။ မိကာဆာရယ်၊ သူတို့ရဲ့သူငယ်ချင်း အာမင်ရယ်နဲ့ပါပေါင်းပြီး သူတို့လေးယောက်ဟာ မကြာခင်မှာပဲ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ဖြစ်လာကြတယ်။

အိမ်နီးချင်းအတော်များများဆီ သွားပြီးနောက် ယာဂိုတစ်ယောက် ဆရာဝန်ဂရီရှာရဲ့အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်ဂရီရှာက လူနာကြည့်ဖို့ အပြင်ထွက်မလို့ပြင်နေပုံရပြီး အဲရင်ရဲ့အမေ ကာလာရယ်၊ အဲရင်နဲ့ မိကာဆာတို့ရယ်က အပြင်ထွက်ပြီး လိုက်ပို့ပေးနေကြတယ်။

ဆရာဝန်ဂရီရှာက ယာဂိုကို မြင်တော့ အပြုံးလေးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "ယာဂိုလား၊ အဲရင်နဲ့ မိကာဆာတို့ဆီ လာဆော့တာလား"

ယာဂိုက ခြင်းတောင်းလေးကို မြှောက်ပြလိုက်တယ်။ "အန်တီလူစီယာက အားလုံး မြည်းကြည့်ရအောင် ကြက်ဥကိတ်မုန့်တွေ လာပေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ"

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ကွာ"

ဆရာဝန်ဂရီရှာကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ယာဂိုက အဲရင်တို့အိမ်ဘက်ကို လျှောက်သွားတယ်။ အဲရင်က သူ့အမေနဲ့ တစ်ခုခုကို ငြင်းခုံနေပုံရတယ်။ ရုတ်တရက် အဲရင်က ယာဂိုကို လှမ်းမြင်သွားပြီး အလောတကြီး ပြေးလာကာ "ယာဂို! မင်းရောက်လာတာ အတော်ပဲ! ငါ့ကိုပြောစမ်း၊ မွေးမြူရေးတိရစ္ဆာန်တွေလို တံတိုင်းတွေထဲမှာပဲ နေနေရတာက အကြီးမားဆုံး မိုက်မဲမှုကြီး မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟင်? အဲရင်၊ မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ? တံတိုင်းထဲမှာက လုံခြုံတယ် မဟုတ်ဘူးလား" ယာဂိုတစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားတယ်။ အဲရင်ကတော့ 'မင်းကို ငါ့လူမှတ်နေတာ၊ မင်းက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တယ်' ဆိုတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ယာဂိုကို ထားခဲ့ပြီး လမ်းကြားထဲကို ခေါင်းငုံစိုက် ပြေးဝင်သွားတော့တယ်။

အန်တီကာလာအနား ရောက်သွားတော့ မိကာဆာကို အဲရင့်နောက် လိုက်ကြည့်ပေးဖို့ သူမက ပြောနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ယာဂိုကို မြင်တော့ သူမက "အို.. ယာဂို။ အန်တီ တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်၊ အဲဒီကောင်လေး အဲရင်ကတော့ သားရှေ့မှာ အရှက်ကွဲအောင် လုပ်သွားပြန်ပြီ"

"ရပါတယ် အန်တီကာလာ။ ဒါတွေက အန်တီလူစီယာ လုပ်ပေးလိုက်တဲ့ ကြက်ဥကိတ်မုန့်တွေပါ" ခြင်းတောင်းကို ကာလာလက်ထဲ ထည့်ပေးပြီးနောက် ယာဂိုလည်း မိကာဆာနဲ့အတူ အဲရင့်ကို ရှာဖို့ လိုက်သွားခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ အဲရင်ကို လမ်းကြားတစ်ခုရဲ့ အဝင်ဝမှာ သွားတွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက အသက် နည်းနည်းပိုကြီးပုံရတဲ့ ကောင်လေးအချို့နဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေတယ်။ သူ့ဘေးမှာတော့ အနိုင်ကျင့်ခံထားရပုံရတဲ့ ဆံပင်ရွှေရောင်နဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ရှိနေတယ်—သူတို့ရဲ့သူငယ်ချင်း အာမင်ပေါ့။

လူမိုက်လေးတွေက အဲရင် တစ်ယောက်တည်းကို မြင်တော့ အနိုင်ကျင့်ရလွယ်မယ်ထင်ပြီး တော်တော်လေး နှာခေါင်းထောင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲရင့်အနောက်က မိကာဆာနဲ့ ယာဂိုကို မြင်လိုက်ရတော့ သူတို့ရဲ့ ဟန်လုပ်ထားမှုတွေ ပျက်ယွင်းသွားတော့တယ်။ "မိကာဆာဟေ့! ပြီးတော့ သာမန်မဟုတ်တဲ့ ခွန်အားတွေရှိတဲ့ ဟိုကောင်လေး! ပြေးကြဟေ့!"

အဲဒီအုပ်စု ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြတယ်။ မိကာဆာရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို သူတို့ မြည်းစမ်းဖူးပြီးသားလေ။ ယာဂိုနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း၊ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရလွယ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြပေမဲ့ ဒီကောင်လေးက အံ့မခန်းခွန်အားတွေရှိနေမှန်း သိလိုက်ရတယ်—လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ သူတို့ကို လဲကျသွားစေပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်စေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ကိုယ်ခံပညာတစ်ခုကို သုံးခဲ့တာကိုး။

သူတို့ ထွက်ပြေးသွားကြတော့ အဲရင်က သူ့ကိုကြောက်လို့ ထွက်ပြေးသွားတာလို့ ထင်ပြီး မိကာဆာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ငါ့ကို မြင်တာနဲ့တင် သူတို့ ပြေးကြပြီဟေ့!"

မြေကြီးပေါ်မှာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်တဲ့ အာမင်က အဲရင့်ရဲ့ အတွေးလွန်နေမှုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ "သူတို့က မိကာဆာနဲ့ ယာဂိုကို ကြောက်လို့ ပြေးသွားကြတာပါ"

ယာဂိုက အာမင်ကို မြေကြီးပေါ်ကနေ ဆွဲထူပေးရင်း မေးလိုက်တယ်။ "မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား အာမင်"

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်"

ခဏလောက် စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ယာဂိုက သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ သူ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ အန်တီလူစီယာနဲ့အတူ ဘုရားကျောင်းကို သွားရဦးမှာလေ။

---

အချိန်တွေက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ညနေစောင်းသွားခဲ့ပြီ။ ဝင်နေတဲ့ နေလုံးကြီးက ရှီဂန်ရှီးနား (Shiganshina) ခရိုင်တစ်ခုလုံးကို ကြက်သွေးရောင် လွှမ်းခြုံသွားစေတယ်။ ယာဂိုနဲ့ လူစီယာတို့လည်း အိမ်ပြန်ရောက်ခါနီးနေပြီ။

ယာဂိုက ဈေးခြင်းတောင်းကိုဆွဲပြီး လူစီယာရဲ့ဘေးမှာ လျှောက်လာတယ်။

"ထူးဆန်းတယ်၊ ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ခံစားချက်ကြီး ရနေရတာလဲ" ယာဂို ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း ရှင်းပြလို့မရနိုင်တဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှု လှိုင်းတံပိုးကြီးကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

လူစီယာက ယာဂိုရဲ့ မသက်မသာဖြစ်နေမှုကို သတိထားမိသွားပုံရပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်တယ်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ ယာဂို။ နေမကောင်းဘူးလား။ အန်တီ့ကို ခြင်းတောင်း ပေးလေ"

"ရပါတယ် အန်တီလူစီယာ။ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဗိုက်နည်းနည်း ဆာနေလို့ပါ" ယာဂို ခေါင်းလေးကုတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ကောင်းပါပြီ၊ အိမ်ရောက်ရင် သားအတွက် အရသာရှိတာ တစ်ခုခု လုပ်ကျွေးမယ်လေ" လို့ လူစီယာက အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ဝုန်း!

မိုးခြိမ်းသံလို ကျယ်လောင်တဲ့ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတယ်။ လူစီယာရော ယာဂိုပါ ခြေလှမ်းတွေ ယိုင်လဲသွားပြီး မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားကြတယ်။

ယာဂို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့ရှိနေတဲ့ ရပ်ကွက်က တံတိုင်းနဲ့ အရမ်းနီးကပ်နေတာ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ယာဂိုရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်လာတယ်။ မီတာငါးဆယ်မြင့်တဲ့ တံတိုင်းကြီးရဲ့အထက်မှာ ကြီးမားလှတဲ့ ခေါင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်—အရည်ခွံဆုတ်ခံထားရသလိုပုံစံပေါက်နေတဲ့ ဧရာမဘတိုက်တန်ကြီးတစ်ခုရဲ့ ခေါင်းကြီးပဲ။

"တိုက်တန် တစ်ကောင်လား?!"

အခြားတစ်နေရာမှာလည်း အဲရင်တို့ သူငယ်ချင်းသုံးယောက်ဟာ အဲဒီဧရာမခေါင်းကြီးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။ အဲရင့်စိတ်ထဲမှာ အမှတ်ရမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ "အဲဒီ တိုက်တန်က... တံတိုင်းကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မှာလား"

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ၊ ရှီဂန်ရှီးနားခရိုင်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ မီတာ ၆၀ ကျော်မြင့်တဲ့ ဧရာမ တိုက်တန်ကြီးက ရုတ်တရက် ခြေထောက်ကိုမြှောက်ပြီး ရှီဂန်ရှီးနားခရိုင်ရဲ့ တံခါးပေါက်ကို အပြင်းအထန် ကန်ချလိုက်တယ်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဖျက်ဆီးလို့မရနိုင်တဲ့ တံခါးကြီးဟာ တိုက်တန်ရဲ့ရှေ့မှာ စက္ကူလိုပဲ နူးညံ့လွန်းနေခဲ့တယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ကြီးမားလှတဲ့ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရပါတော့တယ်!

ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ ကျောက်တုံးအစအနတွေ မြို့ထဲကို မိုးရွာချသလို လွင့်စင်ကျလာတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ ဧရာမ တိုက်တန်ကြီး ဖောက်လုပ်လိုက်တဲ့ အပေါက်ကြီးကနေတဆင့် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ တိုက်တန်တွေ အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်ရောက်လာကြတော့တယ်။ လူသားတွေရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးကြီး ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပြီ!

ဧရာမ တိုက်တန်ကြီးရဲ့ပတ်လည်မှာ ရေခိုးရေငွေ့တွေ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏချင်းမှာပဲ အရိပ်အယောင်တောင်မချန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

ထိုနေ့မှာ... လူသားမျိုးနွယ်ဟာ တိုက်တန်တွေရဲ့ စိုးမိုးအုပ်ချုပ်မှုအောက်က ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာတွေကို ပြန်လည်သတိရသွားခဲ့ကြလေရဲ့။

"မဟုတ်ဘူး! အဲ့ဒါ ငါ့အိမ်ရှိတဲ့ဘက်ပဲ! အမေ အိမ်မှာရှိသေးတယ်!" အဲရင်ဟာ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကြားထဲကနေ ဘာကိုမှဂရုမစိုက်ဘဲ တိုးထွက်ပြီး ကျောက်တုံးတွေ ကျလာတဲ့နေရာဆီ ပြေးသွားခဲ့တယ်။ မိကာဆာလည်း သူ့နောက်ကို ချက်ချင်း လိုက်သွားခဲ့တယ်။

"အဲရင်!" အာမင်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ခေါ်လိုက်ပေမဲ့ လောလောဆယ်မှာ သူဟာ အသက်လုပြေးနေကြတဲ့ ရေတွက်မရတဲ့ အရပ်သားတွေရဲ့ လှိုင်းလုံးကြီးထဲ ပိတ်မိနေပြီး ရုန်းထွက်လို့ မရဖြစ်နေတယ်။

အားလုံးက ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြတယ်။ ဘာသာရေးဝတ်စုံနဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးက အမြင့်စင်တစ်ခုပေါ်မှာရပ်ပြီး ဒါဟာ လူသားတွေကို ဘုရားသခင်က အပြစ်ပေးတာလို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေပေမဲ့—နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတင် တိုက်တန်တစ်ကောင်ရဲ့ ဆွဲယူစားသောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး၊ နေရာအနှံ့ သွေးတွေ စွန်းထင်းပက်ဖြန်းသွားခဲ့ပြီ။

"အန်တီလူစီယာ! သတိထား!" ကြိတ်ဆုံလောက်ရှိတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု သူတို့ဆီ လွင့်စင်လာချိန်မှာ ယာဂိုရဲ့မျက်လုံးတွေ ပြူးထွက်မတတ်ဖြစ်သွားပြီး ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေတဲ့ လူစီယာကို ဘေးဘက်ဆီ အသေအလဲ တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။

လူစီယာ လွင့်စင်သွားပေမဲ့ ယာဂိုကတော့ အဲ့ဒီဧရာမကျောက်တုံးကြီးရဲ့ ဝင်တိုက်မှုကို ခံလိုက်ရတယ်။ ကျောက်တုံးရဲ့ အရှိန်ကြောင့် ယာဂိုဟာ အဆောက်အအုံတစ်ခုရဲ့ နံရံထဲကို နက်ရှိုင်းစွာ ဖိဝင်သွားခဲ့တယ်။ ယာဂို သွေးတွေ အများကြီး အန်ချလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ခါးအောက်ပိုင်းက ဘာကိုမှ မခံစားရတော့ဘူး။

လူစီယာလည်း ထိတ်လန့်နေရာကနေ အော်ဟစ်ကာ သတိဝင်လာပြီး ယာဂိုရဲ့ဘေးကို ပြေးဝင်သွားကာ သူ့ကိုကယ်ဖို့ ကျောက်တုံးကြီးကို အသည်းအသန် ကုတ်ခြစ်ဖယ်ရှားနေတော့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲကနေ မျက်ရည်တွေ ထိန်းမရသိမ်းမရ စီးကျလာတယ်။ "ယာဂို! မကြောက်နဲ့နော်! မေမေ ဒီမှာရှိတယ်! သားကို မေမေ သေချာပေါက် ကယ်ထုတ်ပေးမယ်!"

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲမှာ လူစီယာက သူမရဲ့ရင်ထဲက စကားတွေကို လွှတ်ခနဲ ပြောချလိုက်မိတယ်။ သူမက ယာဂိုကို ကိုယ်ပိုင်သားလေးတစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့တာ ကြာလှပြီလေ။

"မေမေ? အဟွတ်... ကျွန်တော့်မှာလည်း အခု... မေမေ ရှိသွားပြီလား" ယာဂိုက ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အသက်ဝိညာဉ် လွင့်ပျောက်သွားတော့မယ်ဆိုတာကို ခံစားနေရပေမဲ့ သူ့ရဲ့နှလုံးသားကတော့ ဝမ်းသာကြည်နူးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့တယ်။

"ဂါး!!!"