အခန်း (၄၉) - ထိုးစစ်ဆင်ခြင်း

သူ့ရှေ့ရှိ မျှော်စင်ကို ကျော်တက်သွားပြီးနောက် ယာဂိုသည် အသက်ရှင်နေသေးသော လူများကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ရှေ့ရှိ သင်တန်းသားနှစ်ဦးကလည်း ယာဂိုကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လာကြသည်။

"နေခ်၊ မိုင်လီးယပ်စ်? မင်းတို့က ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။ ဘာလို့ မဆုတ်ခွာကြသေးတာလဲ။" ယာဂိုက မေးလိုက်သည်။

နေခ်ဟုခေါ်သော သင်တန်းသားသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ယာဂိုအား အံ့အားသင့်မှုအပြင် ကူကယ်ရာမဲ့နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ယာဂို? မင်း... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ အဖွဲ့ (၃၄) တစ်ဖွဲ့လုံး..."

ယာဂို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဖွဲ့ (၃၄) က ဘာဖြစ်သွားလို့လဲ။ ငါက အထူးစစ်ဆင်ရေးတစ်ခု သွားလုပ်နေခဲ့တာ။ သောမတ်စ်တို့တွေရော ဘယ်လိုနေကြလဲ။"

ဘေးနားရှိ မိုင်လီးယပ်စ်က ယာဂိုအား ရက်စက်လှသော အမှန်တရားကို ပြောပြလိုက်သည်။ "ငါတို့... ငါတို့ ခုလေးတင် သောမတ်စ်နဲ့ ယူမီရ်တို့ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို မြင်ခဲ့ရတယ်..."

"ဘာ?!" ယာဂို၏ မျက်လုံးအိမ်များ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သောမတ်စ်နဲ့ ယူမီရ်... ဒီမနက်တင် သူတို့တွေ ရယ်မောနေခဲ့ကြတာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

"တခြားသူတွေရော ဘယ်မှာလဲ။ အဲရင်၊ မက်ဒီ၊ အာမင်၊ မီနာ... သူတို့တွေရော ဘယ်မှာလဲ?!" ယာဂိုက အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ အန်နီရော? နေခ်၊ မင်း သူတို့ကို မြင်သေးလား??"

"ဟင့်အင်း၊ ငါတို့ မမြင်မိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိုက်တန်တွေ အရမ်းများလွန်းနေတော့ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေက တော်တော်လေး ဆိုးရွားနေလောက်ပြီ။"

ယာဂို၏ စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေသော ပုံစံက နေခ်နှင့် မိုင်လီးယပ်စ်တို့ကို အနည်းငယ် အနေခက်သွားစေသည်။ သူတို့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ယာဂိုက ဘယ်သောအခါမှ ထိတ်လန့်တကြား မဖြစ်တတ်ပေ။ ထိပ်တန်းသင်တန်းသား တစ်ယောက်အနေဖြင့် ယာဂို၏ စွမ်းအားက အလွန်ကြီးမားလွန်းလှရာ သူတို့ကဲ့သို့ သာမန်စစ်သားများမှာ အထက်စီးမှသာ မော့ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယာဂိုလို သန်မာသူတစ်ယောက်ပင် ဤကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ရသည့် အခိုက်အတန့်မျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယာဂိုသည် ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ဓားရိုးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ နက်မှောင်နေသော မျက်ဝန်းများတွင် သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု မှိန်ဖျော့ဖျော့ လက်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဖြစ်သွားနိုင်ချေရှိသည်များကို မတွေးမိရန် ကြိုးစားရင်း သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပြည့်လျှံတက်လာသည်။ "ဒါဆို မင်းတို့က ဘာလို့ မဆုတ်ခွာကြသေးတာလဲ။"

"ထောက်ပံ့ရေးစခန်းကို တိုက်တန်တွေ ဝိုင်းထားတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဓာတ်ငွေ့တွေလည်း ကုန်သလောက်ဖြစ်နေပြီ၊ တံတိုင်းကိုလည်း ကျော်မတက်နိုင်ဘူး။ ထောက်ပံ့ရေးတပ်သားတွေလည်း အကုန်ပျောက်နေကြပြီ။ ယာဂို၊ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။" နေခ်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော သင်တန်းသားအချို့နှင့် မြို့စောင့်တပ်သားအချို့သည် သူတို့ဆီသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤသို့သောအချိန်မျိုးတွင် လူတိုင်းက အားထားရာကျောထောက်နောက်ခံတစ်ခု လိုအပ်နေကြသည်။ ထိပ်တန်းသင်တန်းသား တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ယာဂို ဤအချိန်တွင် ရောက်ရှိလာခြင်းက မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ဤစစ်သားများအတွက် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေးတစ်ခုနှင့် သူတို့ကို လမ်းပြပေးနိုင်မည့် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ရရှိလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေကြသော ထိုမျက်ဝန်းများကို ယာဂိုက တိတ်ဆိတ်စွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓာတ်ငွေ့က လုံလောက်သည်— လိုသည်ထက်ပင် ပိုနေသေးသည်။ ယာဂိုအနေဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသော ဤစစ်သားများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့၍ ရသည်။

ချွင်! ယာဂိုသည် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားကို အဝေးမှ ထောက်ပံ့ရေးစခန်းဆီသို့ တည့်တည့်ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ "တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး။ ငါ့နောက်ကလိုက်ပြီး ထောက်ပံ့ရေးစခန်းကို ဝင်တိုက်မယ်၊ တိုက်တန်တွေရဲ့ ဝိုင်းရံထားမှုကို ဖောက်ထွက်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ဓာတ်ငွေ့တွေကို ပြန်ဖြည့်ကြမယ်။"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံး လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။ ဘေးနားရှိ မြို့စောင့်တပ်သားတစ်ဦးက တိုက်ရိုက် အော်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း နောက်နေတာလား။ ကောင်လေး၊ ထောက်ပံ့ရေးစခန်းရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ တိုက်တန် အကောင်နှစ်ဆယ်ထက်မနည်း ရှိနေတာကွ။ ငါတို့ ဒီအတိုင်း အတင်းဖောက်ဝင်သွားလို့ရမယ် ထင်နေလား။ မင်း ရူးနေတာလား။"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ယာဂိုက ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။ အားနေသော သူ၏ညာဘက်လက်ကို ရုတ်တရက် လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်ရင်အုံပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်၊ အဖွဲ့ (၃၄) ရဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ထိပ်တန်းသင်တန်းသား ယာဂို နော်မန် ဟာ ထရိုစ့် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာမှာ အထူးစစ်ဆင်ရေးတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ဖို့ အမိန့်ပေးခံခဲ့ရပါတယ်။ ပုံမှန်မဟုတ်သော တိုက်တန် တစ်ကောင်အပါအဝင် တိုက်တန်ဆယ့်နှစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးပါပြီ။ အခု၊ ထောက်ပံ့ရေးစခန်းကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်မယ့် စစ်ဆင်ရေးကို ကျွန်တော် စီစဉ်ပါမယ်။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဘယ်သူ လိုက်ချင်လဲ။"

တိတ်ဆိတ်မှုကြီး လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဤစံချိန်ရှေ့တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သားများက ခဏတာမျှ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားကြသည်။

အငြင်းအခုန်လုပ်ချင်နေသော မြို့စောင့်တပ်သားပင်လျှင် မျက်နှာအမူအရာသာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဝံ့တော့ပေ။

ယာဂိုသည် ခေါင်မိုးအစွန်းဆီသို့ သူ့ဘာသာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ဓာတ်ငွေ့မရှိဘဲ ဒီမှာ ဆက်နေတာက သေတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ဒီမှာပဲ သေမယ့်အချိန်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စောင့်နေမလား၊ ငါနဲ့အတူ အလောင်းအစားတစ်ခု လုပ်ကြည့်မလားဆိုတာ မင်းတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ကြပါ။ နောက်တစ်မိနစ်နေရင် ငါ ထိုးစစ်ဆင်တော့မယ်။ ငါနဲ့အတူ လိုက်ချင်တဲ့သူတွေ ငါ့နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့ကြ။"

"ကျစ်၊ ဒီကောင်လေးက တော်တော် မာနကြီးတာပဲ!" ထိုမြို့စောင့်တပ်သားက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ့ဓားများကို ရိုးရိုးသားသားပင် ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ယာဂို၏ အနောက်တွင် ဝင်ရပ်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သားအားလုံး ယာဂို၏နောက်သို့ လိုက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းက သေချာပေါက် သူတို့အတွက် ထွက်ပေါက်ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ သန်မာသော ယာဂို၏နောက်သို့ လိုက်ခြင်းကသာ သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မှုန်မှိုင်းနေသော တိမ်မည်းကြီးများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားပြီး တောက်ပသော နေရောင်ခြည်က လူတိုင်းအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

"အားလုံးပဲ၊ တိုက်ကြစို့!" ယာဂိုက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ထောက်ပံ့ရေးစခန်းဆီသို့ ဦးဆုံး ပြေးထွက်သွားသည်။ အားကိုးရာကို ရှာတွေ့သွားကြသော စစ်သား အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်သည် တိုက်တန်များကို တိုက်ခိုက်ရန် သတ္တိများ တစ်ဖန်ပြန်လည်ရရှိလာကြသည်။ သူတို့၏ နေရာစုံသုံး ရွှေ့လျားကိရိယာများမှ ဖိအားမြင့် ဓာတ်ငွေ့များကို ဖြန်းထုတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ဓာတ်ငွေ့ ရှားပါးနေသော်လည်း ချွေတာနေ၍ မဖြစ်တော့ချေ။ တစ်ချက်လေး ချော်ချွတ်သွားသည်နှင့် လမ်းခုလတ်တွင်ပင် တိုက်တန်တစ်ကောင်၏ မျိုချခြင်းကို ခံလိုက်ရနိုင်ပေသည်။

ယာဂို အလွန်မြန်ဆန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။ သူ၏ ဓာတ်ငွေ့သိုလှောင်မှုမှာ လုံလောက်နေပြီး ကုန်ကျမှုကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ နာရီဝက်ခန့် ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ရှေ့ရှိ လမ်းမပေါ်တွင် ခုနစ်မီတာအမြင့်ရှိသော တိုက်တန် အနည်းငယ် လေလွင့်နေကြပြီး ပိုဝေးသော နေရာတွင် ဆယ့်ငါးမီတာအမြင့်ရှိ တိုက်တန်အချို့၏ ပုံရိပ်များကိုလည်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ယာဂို၏ မျက်လုံးများက ဓားသွားများကဲ့သို့ စူးရှနေပြီး နေရာစုံသုံး ရွှေ့လျားကိရိယာ၏ အမြန်နှုန်းကို အမြင့်ဆုံးသို့ တင်လိုက်သည်။ တစ္ဆေသရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ ပုံရိပ်က တိုက်တန်များကြားတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်ခင်မှာတင် ခုနစ်မီတာအမျိုးအစား တိုက်တန်အချို့မှာ သူတို့၏ ဇက်ပိုးများမှ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာကာ လဲကျသွားကြလေပြီ။

"အရမ်းသန်မာတာပဲ! ဒီကောင်လေးက... ထိပ်တန်းသင်တန်းသားဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်။"

ယာဂို၏ သန့်ရှင်းပြီး ထိရောက်လှသော တိုက်တန်သတ်ဖြတ်မှုများက သူ၏နောက်မှ သင်တန်းသားများနှင့် မြို့စောင့်တပ်သားများကို မျှော်လင့်ချက် ပြန်လည်ရှင်သန်လာစေသည်။ ဤမျှ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် ထောက်ပံ့ရေးစခန်းကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်တော့ပေ!

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ တိုက်တန်အားလုံးနီးပါးကို ယာဂိုက သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် ယာဂိုနှင့် အခြားသူများသည် ထောက်ပံ့ရေးစခန်းအနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရွှပ်! ဓားသွားများသည် လမ်းပိတ်နေသော နောက်ဆုံး ဆယ့်ငါးမီတာအမျိုးအစား တိုက်တန်၏ ဇက်ပိုးကို လှီးဖြတ်သွားသည်။ ပူလောင်နေသော တိုက်တန်သွေးများ ကောင်းကင်ယံသို့ ပန်းထွက်သွားသော်လည်း ယာဂို၏ အကြည့်များကတော့ စူးရှနေဆဲပင်။

တိုက်တန် စုစုပေါင်း ဆယ့်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ယာဂိုသည် အမြင့်ဆုံးခေါင်မိုးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ကွင်းပြင်ကျယ်တစ်ခုရှိပြီး ထိုအလွန်တွင် အနီးကပ်ရှိနေသော ထောက်ပံ့ရေးစခန်း ရှိနေသည်။ သူတို့ကြားတွင် တိုက်တန်အချို့ ရပ်နေကြသည်။ သူ၏အနောက်တွင်တော့ သင်တန်းသားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြသည်။

"မယုံနိုင်စရာပဲ! ယာဂို၊ မင်းက အရမ်းသန်မာလွန်းတယ်!"

"ထိပ်တန်းသင်တန်းသားနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်!"

"ကောင်းပြီ၊ အားလုံး အတူတူ ဝင်တိုက်ကြစို့!"

ယာဂိုက သူ့လက်များကို ခါထုတ်လိုက်ရာ ဟောင်းနွမ်းတုံးသွားသော ဓားနှစ်လက်က ဓားရိုးမှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ အိမ်ထဲမှ ဓားအသစ်နှစ်လက်ကို သူ ထပ်မံဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အောက်ဘက်ရှိ တိုက်တန်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း ယာဂိုက ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ တိုက်တန်တွေကို ငါ အာရုံလွှဲထားလိုက်မယ်။ နေခ်၊ မင်း အားလုံးကို ဦးဆောင်ပြီး တစ်ခါတည်း အတင်းဖောက်ဝင်သွားလိုက်။"

"ဘာ? ယာဂို၊ မင်း တစ်ယောက်တည်း အာရုံလွှဲမလို့လား။ အဲ့ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်လေ!"

"ဟုတ်တယ် ကောင်လေး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး အထင်မကြီးစမ်းပါနဲ့။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ငါတို့ ဝါရင့် မြို့စောင့်တပ်သားတွေပဲ ရှင်းပါရစေ! မဟုတ်ရင် မင်းတို့လို သင်တန်းသားပေါက်စတွေရဲ့ အထင်သေးတာကို ငါတို့ တကယ်ခံနေရလိမ့်မယ်!" အစောပိုင်းက မြို့စောင့်တပ်သားသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး သူ့နောက်တွင် မြို့စောင့်တပ် ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားသော အခြားစစ်သားသုံးဦးလည်း လိုက်ပါလာသည်။

မြို့စောင့်တပ်သားအားလုံး ကိတ်သ် ကဲ့သို့ သူရဲဘောကြောင်ကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

"မရဘူး၊ ခင်ဗျားတို့က အဆင်မပြေဘူး။ ခင်ဗျားတို့က အရမ်းအားနည်းတယ်။ ဝါရင့်တွေ ဖြစ်နေတဲ့အတွက် သင်တန်းသားတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဆုတ်ခွာပေးပါ။ တိုက်တန်တွေကို ကျွန်တော်ပဲ အာရုံလွှဲထားလိုက်မယ်။ ကျွန်တော့်ကို လာပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေနဲ့။" ယာဂိုက အလွန်ပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

မြို့စောင့်တပ်သားမှာ ခဏတာမျှ အရှက်ရသွားသော်လည်း ယာဂိုတွင် ယဉ်ကျေးနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်ပြီး တိုက်တန်များဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ များမကြာမီတွင် တိုက်တန်အချို့က ယာဂိုရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြပြီး ပါးစပ်ကြီးများကို အကျယ်ကြီးဟကာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်လာကြသည်။ ယာဂိုသည် တိုက်တန်များကို သွက်လက်စွာ ရှောင်တိမ်းရင်း သူတို့ကို အာရုံလွှဲခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ခုနလေးတင် အခြေအနေက အနေရခက်စရာ ကောင်းခဲ့သော်လည်း ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးတစ်ခုပင်။ မြို့စောင့်တပ်သားက သူ၏ ဓားနှစ်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "ထောက်ပံ့ရေးစခန်းဆီကို အတင်းဖောက်ဝင်ကြ!"

စစ်သား အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်သည် သူတို့၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဓာတ်ငွေ့များကို အသုံးပြုကာ ထောက်ပံ့ရေးစခန်း၏ ပြတင်းပေါက်များဆီသို့ အမြင့်ဆုံးအမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ယာဂိုသည် တိုက်တန်များကို ထောက်ပံ့ရေးစခန်း၏ အရှေ့ဘက်သို့ အာရုံလွှဲခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရာ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာအချို့နှင့် တည့်တည့်တိုးလေတော့သည်။

"မိကာဆာ? ပြီးတော့ အာမင်၊ ကိုနီ။" ယာဂို အံ့အားသင့်သွားသည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ထိုသုံးယောက်ကလည်း ယာဂိုနှင့် ဆုံလိမ့်မည်ဟု သေချာပေါက် မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။ သို့သော် သူတို့သုံးယောက်၏ အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်ပုံမရချေ။ အာမင်၏ ဓာတ်ငွေ့မှာ ကုန်သွားပုံရပြီး သူ့ကို ကိုနီက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီထားရသည်။ သို့သော် အာမင်ကတော့ အဆင်ပြေနေသည်။ အဖွဲ့ (၃၄) မှ အခြားသူများလည်း အဆင်ပြေနေလောက်မည်ဟု ယူဆရသည်။

"ဒုက္ခပဲ!" ယာဂို အခြေအနေကို မမေးမြန်းရသေးမီ သူ၏နောက်တွင် တိုက်တန်အချို့ လိုက်ပါလာသေးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ပြတ်သားစွာ နောက်လှည့်ကာ တိုက်တန်များဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

မိကာဆာနှင့် အခြားသူများက ကူညီချင်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ကုန်လုနီးပါးဖြစ်နေသော ဓာတ်ငွေ့က ခွင့်မပြုပေ။ အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ ထောက်ပံ့ရေးစခန်းကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ပြီး ဓာတ်ငွေ့ပြန်ဖြည့်ရန်ဖြစ်သည်။

ဟူး... နောက်ထပ် တိုက်တန်သုံးကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ယာဂိုသည် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တိုက်တန် ဆယ့်လေးကောင်ကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ရခြင်းက သူ့အတွက် ဝန်ပိစေခဲ့သည်။ အချိန်ကြာကြာ ဆက်မနေတော့ဘဲ ယာဂိုသည်လည်း ထောက်ပံ့ရေးစခန်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။

မျှော်စင်၏ ထိပ်သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိသွားချိန်တွင် မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက ယာဂိုကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။