အခန်း (၄၂) - မုန်တိုင်းမတိုက်မီ ငြိမ်သက်ခြင်း

ညအချိန်သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ၁၀၄ ကြိမ်မြောက် လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များအတွက်တော့ ဒီညဟာ အိပ်မပျော်နိုင်တဲ့ညတစ်ည ဖြစ်နေတော့မှာ သေချာလှသည်။ မနက်ဖြန်ညနေတွင် အဓိက တပ်ဖွဲ့ကြီးသုံးခုက တပ်သားသစ်များ လာရောက်ရွေးချယ်ကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ အတူတူဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည့် ရဲဘော်ရဲဘက်များလည်း ကိုယ့်လမ်းကိုယ် လျှောက်ကြရတော့မည်ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းချိန်တွင် ယာဂိုသည် ထုံးစံအတိုင်း သူ၏တာဝန်ကို သွားရောက်ယူခဲ့သည်။ ဒီနေ့ည ကျောင်းဆင်းရမည်ဆိုရုံဖြင့် တာဝန်ကင်းလွတ်ခွင့်ရမည် မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးနေ့မှာပင် လုပ်စရာတာဝန်တွေ ရှိနေသေးသည်။

ယာဂိုရရှိသော တာဝန်မှာ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ထံသို့သွား၍ လေ့ကျင့်ရေးပစ္စည်းများကို စာရင်းကောက်ရန်ဖြစ်သည်။ လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့က အသုံးပြုသော တိုက်တန်ပုံစံတူ အရုပ်များနှင့် လေထဲတွင် ဟန်ချက်ထိန်းသည့် စက်ကိရိယာများအစရှိသည့် ပစ္စည်းအချို့ကို မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့တွင် သိမ်းဆည်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု လေ့ကျင့်ရေးတပ်သားအသုတ် ကျောင်းဆင်းတော့မည်ဖြစ်ရာ နောက်တစ်သုတ်ကို မကြာမီ လက်ခံရတော့မည်ဖြစ်၍ ပစ္စည်းများကို ရေတွက်စစ်ဆေးပြီး စာရင်းတင်ပြရန် လိုအပ်နေသည်။

ဤတာဝန်က အတော်လေးလွယ်ကူပြီး ယာဂိုနှင့်အတူ ယူမီရ်တစ်ယောက်သာ လိုက်ပါခဲ့သည်။ အခြားသူအများစုမှာတော့ အတော်လေး ပင်ပန်းသောတာဝန်များကို ရရှိကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အဲရင်တို့အဖွဲ့ဆိုလျှင် တံတိုင်းပေါ်ရှိ တပ်ဆင်အမြောက်များကို ထိန်းသိမ်းပြုပြင်ရသည့် တာဝန်ကျသည်။ ဧရာမ တိုက်တန်ကြီးနှင့် သံချပ်ကာ တိုက်တန်တို့က မာရီယာတံတိုင်းကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့သည် တံတိုင်းပေါ်ရှိ တပ်ဆင်အမြောက်များကို အဆင့်မြှင့်တင်မှုများ အကြီးအကျယ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

အမြောက်များ၏ အရေအတွက်နှင့် စွမ်းအားကို သိသိသာသာ တိုးမြှင့်ထားပြီး ဆယ်မီတာတိုင်းလိုလိုတွင် အမြောက်တစ်လက် တပ်ဆင်ထားသည်။ ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်းက အရင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ အားကောင်းလာသော်လည်း၊ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် လူအင်အား အမြောက်အမြား လိုအပ်လာခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အမြောက်များကို ထိန်းသိမ်းရန်မှာ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့၏ အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ အချိန်မီပြီးစီးရန်အတွက် လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့ကို မကြာခဏ ခေါ်ယူအကူအညီတောင်းနေရသည်။

ယာဂိုနှင့် ယူမီရ်တို့ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောလာကြရာမှ ရုတ်တရက် သူတို့ရှေ့တွင် လူတစ်ယောက် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ ယာဂို မော့ကြည့်လိုက်တော့ အန်နီ ဖြစ်နေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အန်နီ၊ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့လား" ဟု ယာဂိုက မေးလိုက်သည်။ အန်နီ၏ မျက်နှာအမူအရာက သိပ်မကောင်းသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်နေပြီး တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းလေသံဖြင့် "ယာဂို... နင့်တာဝန်က ဘာလဲဟင်" ဟု မေးလာသည်။

ယာဂို အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ အန်နီက ဘာလို့ ဒါကို လာမေးနေရတာလဲ။ "ငါ့တာဝန်က ယူမီရ်နဲ့အတူ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဆီသွားပြီး လေ့ကျင့်ရေးပစ္စည်းတွေ စာရင်းကောက်ရမှာ။ ဘာလို့လဲ အန်နီ၊ နင် တာဝန်ချင်း လဲချင်လို့လား"

ယာဂို၏တာဝန်က တံတိုင်းပေါ်မှာ အမြောက်တွေပြင်ရမည့်တာဝန်မဟုတ်ဘဲ ပစ္စည်းစာရင်းကောက်ရမည့်အလုပ်ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အန်နီ တစ်ချက် သက်ပြင်းချသွားပုံရသည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ငါ... ငါ ဒီအတိုင်း သိချင်လို့ မေးကြည့်တာပါ" ဟုပြောကာ သူမ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ယာဂိုကတော့ ဘာမှန်းမသိ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ယူမီရ်က ပြုံးလျက် "ယာဂို... ငါတော့ နင်ကို တကယ် လေးစားသွားပြီ။ အန်နီလို ခပ်အေးအေးကောင်မလေးကိုမှ ကြိုက်နေရတယ်လို့"

ယာဂို - "အဟမ်း... ဒီအကြောင်းကို ဒီမှာတင် ထားလိုက်ရအောင်။ ဒါနဲ့ စကားမစပ် ယူမီရ်၊ အရင်က မင်းပြောဖူးတယ်နော်... နာမည်ကြီး စားဖိုမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာဆို။ ဒါဆို ဘာလို့ စစ်သားလာလုပ်ရတာလဲဆိုတာ မင်း ငါ့ကို မပြောပြရသေးဘူး"

ယူမီရ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခဏအကြာတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ဒါက သိပ်ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဟင်းချက်ပညာက အဖေ့ဆီကနေ သင်ထားတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က အဖေက—" ဤနေရာသို့အရောက်တွင် ယူမီရ်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ လူသတ်ချင်လောက်သည့် ဒေါသရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယာဂို ထပ်မမေးတော့ဘဲ နေလိုက်သည်။ သို့သော် ယူမီရ်က သူ့ဘာသာ ဆက်ပြောလာသည်။ "ငါ့အဖေက အထက်တန်းလွှာ မှူးမတ်အငယ်စားတစ်ယောက်ဆီမှာ အလုပ်လုပ်တာ။ ဆန်စပါးတွေ သယ်ယူပို့ဆောင်နေတုန်း စစ်ဘေးရှောင်တွေက ရိက္ခာတွေကို လုယူသွားခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီနောက်တော့ အဲဒီမှူးမတ်က..."

ဒီလောက်ဆိုလျှင် နောက်ပိုင်း ဘာဆက်ဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်လို့ ရနေပြီဖြစ်သည်။ "ဒါနဲ့ မင်းက လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်လာတာ..."

ယူမီရ် - "အစကတော့ ကလဲ့စားချေဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မလိုတော့ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ကပဲ အဲဒီမှူးမတ်အိမ်ကို ဓားပြတွေ ဝင်တိုက်သွားတယ်လို့ သတင်းကြားလိုက်ရတယ်။ ကြက်တစ်ကောင်၊ ခွေးတစ်ကောင်တောင် အသက်မရှင်ဘူးတဲ့လေ။ သူ နေ့တိုင်းလုပ်နေတဲ့ ယုတ်မာမှုတွေနဲ့စာရင် ဒါဟာ သူနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။" ယူမီရ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ယာဂို - "ဒါဆို ယူမီရ်... နောက်ပိုင်း မင်း ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

ယူမီရ်လည်း အနည်းငယ် လမ်းပျောက်နေသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ "ငါလည်း မသိသေးဘူး။ ငါ့မှာ ဆွေမျိုးဆိုလို့ အဖေတစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာ။ ငါ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ထဲဝင်၊ မိန်းမတစ်ယောက်ယူပြီး ဒီလိုပဲ ဘဝကို ကုန်ဆုံးပစ်လိုက်မယ် ထင်ပါတယ်။"

ယာဂိုလည်း ဘာပြောရမှန်းမသိသဖြင့် နှုတ်ဖြင့်သာ အားပေးစကား အနည်းငယ် ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယူမီရ်မှာ အမြန်ပြန်လည် တက်ကြွလာပြီး ဝမ်းနည်းစရာ အတိတ်အကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ ဌာနချုပ်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားဆက်ပြောလာခဲ့ကြသည်။

---

ခရိုင်တစ်ခုသို့ အဖြတ်တွင် လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီ၌ မြို့သူမြို့သား အများအပြား စုရုံးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စုံစမ်းမေးမြန်းကြည့်လိုက်တော့ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့က ၅၆ ကြိမ်မြောက် တံတိုင်းအပြင်ဘက် ကင်းလှည့်ခရီးစဉ်အတွက် ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

မြင်းလှည်းများ ချဉ်းကပ်လာသည့်အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ ယာဂိုနှင့် ယူမီရ်တို့က လွတ်လပ်ခြင်းအတောင်ပံသင်္ကေတပါသော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့က အရပ်မြင့်မြင့် မြင်းကြီးများကို စီးနင်းထားကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေသော်လည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ၊ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ တောက်ပနေသည်။ အချိန်ဖြုန်းကာ အချည်းနှီး အသက်ရှင်နေတတ်သည့် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် လုံးဝကို ကွာခြားနေသည်။

"တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းလာတယ်" ယာဂိုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များစွာက သူ့ကို တံတိုင်းအပြင်ဘက်မှ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သူများမှာ ဤကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များ အလွန်ကျဆင်းနေခဲ့ပြီး၊ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့အပေါ် ထားရှိသည့် လူတွေ၏အမြင်ကလည်း အစွန်းရောက်လှသည်။ အသက်တွေ၊ အရင်းအမြစ်တွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေကြသည်ဟုသာ ရှုမြင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ တိုက်တန်များက တံတိုင်းကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးကတည်းက ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ကို ပြည်သူလူထုက ပိုမို အာရုံစိုက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့က တိုက်တန်များကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရဲကြသဖြင့် အမှောင်ထုထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ကို ယူဆောင်လာပေးသည့် အလင်းတန်းတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ လူတွေက ယခုအခါ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့အပေါ် ကြီးမားသည့် မျှော်လင့်ချက်များ ထားရှိလာကြသည်။ အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ဤငါးနှစ်အတွင်း ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့၏ ကင်းလှည့်ခရီးစဉ်တိုင်းက ထင်ရှားသော ရလဒ်များရရှိခဲ့ပြီး၊ တံတိုင်းအပြင်ဘက်တွင် အသေးစား စခန်းငယ်အချို့ကို တည်ဆောက်နိုင်ကာ အောင်မြင်မှုများစွာ ရရှိခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အားပေးသြဘာသံများနှင့် ချီးမွမ်းသံများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့သည် ယခုအခါ မည်မျှ လူကြိုက်များနေပြီဆိုသည်ကို သိနိုင်သည်။

"တပ်မှူး အာဝင်... အဲဒီ ကျိန်စာသင့် တိုက်တန်တွေကို မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်ပါ!"

"ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့က တအားမိုက်တာပဲကွာ!"

"ဟိုမှာကြည့်... ကပ္ပတိန် လီဗိုင်းဟ! အဲဒါ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အသန်မာဆုံးစစ်သည်ပဲ... အားလုံးပဲ ကြည့်ကြပါဦး!"

ယာဂိုသည် အရင်တုန်းက သူ လျစ်လျူရှုခဲ့မိသော လူပုလေး—လီဗိုင်းကို ချက်ချင်း မျက်စိကျသွားသည်။ အရပ်ရှည်သော စစ်သားများစွာကြားတွင် မြင်းစီးနေသည့်တိုင် လီဗိုင်း၏အရပ်က အတော်လေး ပုနေသေးသည်။ အသက်မပါသော မျက်လုံးများနှင့် ခပ်အေးအေး မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး ဤသူသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ အသန်မာဆုံးစစ်သည်ဖြစ်သည်ဆိုသည်ကို ယုံကြည်ဖို့ပင် ခက်ခဲလှသည်။ လီဗိုင်းတစ်ယောက်တည်း၏ စွမ်းရည်က အထက်တန်းလွှာစစ်သားများပါဝင်သော တပ်မဟာတစ်ခုလုံးနှင့် ညီမျှသည်ဟု ဆိုကြသည်။

တပ်မဟာတစ်ခုဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။ လူ ၄၀၀ ကျော်ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းက လီဗိုင်း၏ တစ်ကိုယ်တော်စွမ်းရည် မည်မျှအားကောင်းကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ လီဗိုင်းအပြင် ယာဂို ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာများစွာကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ အရှေ့ဆုံးတွင် ပြတ်သားခိုင်မာသော တပ်မှူး အာဝင်၊ သူ၏အနောက်တွင် တိုက်တန်များကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်တစားရှိလွန်းလှသည့် မျက်မှန်နှင့် တပ်ခွဲမှူး ဟန်ဂျီ၊ တည်ငြိမ်လှသည့် တပ်ခွဲမှူး မီချီ နှင့် မြင်းလှည်းများနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ထောက်ပို့ခေါင်းဆောင် စကော့တ် တို့ပင်ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရပ်နေရင်း ယာဂိုတစ်ယောက် ခံစားချက်လေးနက်သွားသည်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူလည်း သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မည်လေ!

ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့၏ တန်းစီလှည့်လည်မှုကြီး တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ယာဂိုနှင့် ယူမီရ်တို့လည်း မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ ဌာနချုပ်ဆီသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမည့် တာဝန်က ရှိနေသေးသည်မဟုတ်လား။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သူတို့နှင့် ချိတ်ဆက်ဆောင်ရွက်ရမည့် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ အရာရှိမှာလည်း ယာဂိုသိသော ရင်းနှီးသည့်မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သူကား ဟန်းနက်စ် ပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် အရင်တုန်းက အဲရင်နှင့် မိကာဆာကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသော မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ထရိုစ့်ခရိုင်ရှိ မြို့စောင့် အင်ဂျင်နီယာတပ်ဖွဲ့၏ တပ်မှူးဖြစ်နေလေပြီ။

ယာဂိုကို မြင်လိုက်ရတော့ ဟန်းနက်စ်လည်း အတော်လေး ဝမ်းသာသွားသည်။ လမ်းတွင် အဲရင်တို့နှင့် ဆုံပြီး စကားအနည်းငယ်ပြောခဲ့ရစဉ်က ယာဂိုကို မတွေ့၍ သူတွေးနေခဲ့သေးသည်။ ယခုမှ ဒီမှာလာဆုံရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုစဉ်က ဟန်းနက်စ်သည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တိုက်တန်များကို မရင်ဆိုင်ရဲခဲ့ပေ။ အဲရင်နှင့် မိကာဆာတို့ကိုသာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး အဲရင်၏မိခင်ကိုတော့ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုကိစ္စကြောင့် ဟန်းနက်စ် တစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ကာလာကို ပြန်လည်ကယ်တင်နိုင်ခဲ့၍သာပေါ့။ သို့မဟုတ်ပါက ဟန်းနက်စ် တစ်ယောက် အဲရင်တို့ကို ဘယ်လိုမျက်နှာပြရမည်မှန်း သိမည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် ကာလာ၏အိမ်သို့သွား၍ပင် တောင်းပန်ခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ကာလာက လုံးဝ စိတ်မကွက်သည့်အပြင် ကလေးများကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့်အတွက် သူ့ကိုပင် ကျေးဇူးတင်ခဲ့သေးသည်။

ပစ္စည်းစာရင်းကောက်သည့် တာဝန်က အလွယ်တကူပင် ပြီးဆုံးသွားသည်။ ဟန်းနက်စ်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ယာဂိုနှင့် ယူမီရ်တို့သည် စာရင်းမှတ်တမ်းများနှင့်အတူ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ ဌာနချုပ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

---

ထိုအချိန် တံတိုင်းပေါ်တွင်တော့ ရိုင်နာ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့နေသည်။ "ဘာတော့တ်... အခုက အခွင့်အရေးပဲ! အသန်မာဆုံးတပ်ဖွဲ့ဖြစ်တဲ့ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့လည်း ထွက်သွားပြီ။ အခုက တိုက်ခိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ! မြန်မြန်လုပ် ဘာတော့တ်!"

ဘာတော့တ်သည် ထရိုစ့်ခရိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် တွန့်ဆုတ်နေမှုများ ရှိနေသော်လည်း ခေါင်းကိုပြန်လှည့်ကာ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ရိုင်နာနှင့် အန်နီတို့ ကြည့်နေသည့်ကြားမှပင် သူသည် တံတိုင်းပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။

ဘုန်း!

တံတိုင်းအပြင်ဘက်တွင် အင်မတန် စူးရှတောက်ပသော အဝါရောင်လျှပ်စီးကြောင်းကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်!