အခန်း (၄၁) - တပ်ဖွဲ့ခွဲဝေရေး အခမ်းအနားည (၂)

လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့စခန်း၏ မျှော်စင်ထက်တွင် အန်နီ၊ ရိုင်နာနှင့် ဘာတော့တ်တို့ သုံးဦး စုဝေးနေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ စကားစမပြောကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရိုင်နာက မနေနိုင်တော့ဘဲ "ငါတို့ ဒီကိုရောက်နေတာ ငါးနှစ်တောင် ရှိနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရလိုက်တာက သိပ်မရှိဘူး။ ငါတို့ရဲ့ အခုရလဒ်တွေနဲ့ဆိုရင် ငါတို့မွေးရပ်မြေက ကျေနပ်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အန်နီက နံရံကိုမှီလျက် အေးစက်စက် လေသံဖြင့် "ဒါဆို ဘာလဲ။ နင့်အစီအစဉ်က ဘာလဲ။ ငါ့ကိုတော့ ထပ်ပြီး အားမကိုးနဲ့တော့။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ရှီးနားတံတိုင်းထဲ ခိုးဝင်တုန်းက ငါ အသက်တောင် ပေးရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ" ဟု ပြောသည်။

ဘာတော့တ်သည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟပေ။ ရိုင်နာသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပုံရပြီး "မနက်ဖြန်! ငါတို့ အခွင့်အရေးယူပြီး ရိုစ်တံတိုင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာပြောတယ်?!" (နှစ်ယောက်ပြိုင်တူ)

အန်နီနှင့် ဘာတော့တ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရိုင်နာကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလွန်အမင်း အံ့ဩထိတ်လန့်မှုများ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။

ဘာတော့တ်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ မေးလိုက်သည်။ "ဒါ.. ဒါပေမဲ့ ရိုင်နာ၊ လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့က လူတွေအားလုံး ထရိုစ့်ခရိုင်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲလေ၊ ပြီးတော့ ဒီမှာ အရပ်သား သောင်းနဲ့ချီပြီး ရှိနေတာနော်။"

ရိုင်နာသည် သူ၏လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ "ဒီလိုလုပ်မှသာ တံတိုင်းတွေထဲမှာရှိတဲ့ မူလအစရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာ! ဒါမှသာ ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်! ငါတို့အတွက် အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး!"

အန်နီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး "ဒါပေမဲ့ လူတွေအများကြီး သေကုန်လိမ့်မယ်။ ဒီကိစ္စကြောင့် နင့်သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး သေကုန်နိုင်တယ်၊ အားလုံးတောင် သေသွားနိုင်တယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရိုင်နာက အနည်းငယ် စိတ်လွတ်နေသောဟန်ဖြင့် "သူတို့က ငါ့သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူး! သူတို့က မိစ္ဆာတွေ! မိစ္ဆာတွေကွ! သေသင့်သေထိုက်တဲ့ မိစ္ဆာတွေ!" ဟု ဟစ်အော်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်က သူ၏ဒဏ်ရာများကို ညင်သာစွာ ဆေးထည့်ပတ်တီးစည်းပေးခဲ့သော ခရစ္စတာကို ရိုင်နာ သတိရလိုက်သည်။ ရင်ထဲတွင် နာကျင်ရသော်လည်း မာလေစစ်သည်တော်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရိုင်နာသည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစွာ ချမှတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

အန်နီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ရိုင်နာကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နင့်ကို... နင့်ကို ငါ ရွံတယ်! ငါ သဘောမတူဘူး!" အန်နီသည် ရိုင်နာ၏ အဆိုပြုချက်ကို ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ရိုင်နာ - "အန်နီ၊ နင့်ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ငါ မလိုဘူး။ မမေ့နဲ့၊ ရှီဂန်ရှီးနားနဲ့ မာရီယာတံတိုင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ နင်မဟုတ်ဘူး။ ဘာတော့တ်၊ မင်း သဘောတူလား။"

ဘာတော့တ်၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။ "ငါ... ငါ..." တကယ်တမ်းတွင် ထိုနှစ်က အဖြစ်အပျက်များသည် ဘာတော့တ်ကိုလည်း အလွန်အမင်း စိတ်ဆင်းရဲစေခဲ့သည်။

"ဘာတော့တ်! မင်း ငါတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေကို မပြန်ချင်တော့ဘူးလား" ရိုင်နာက တင်းမာစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဘာတော့တ်သည် နာကျင်စွာဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသော်လည်း သွားကိုက်ကာ "ငါ သဘောတူတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အန်နီသည် ရိုင်နာနှင့် ဘာတော့တ်တို့ကို ကြည့်နေသည်။ သူတို့၏ အထောက်အထားများကို ဖော်ထုတ်ရန် မရွေးချယ်သရွေ့ သူမ၏ အပေါင်းအဖော်နှစ်ဦး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် ထိုသို့လုပ်ရန် မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ အန်နီသည် တိတ်ဆိတ်မှုကိုသာ ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အပြစ်ရှိစိတ်များ တစ်ဖန် ပြည့်နှက်လာပြန်သည်။

ငါးနှစ်တာ နေထိုင်လာခဲ့ပြီးနောက် အန်နီသည် သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို မိစ္ဆာများဟု မခံစားရတော့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုသူများသည် သူမတို့ မွေးရပ်မြေက လူများထက် ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး ကြင်နာတတ်ကြသည်။ မွေးရပ်မြေရှိ လူများ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုသူများကသာ မိစ္ဆာများနှင့် ပိုတူနေသည်။ သို့သော် ထိုငရဲလို နေရာတွင် သူမ၏ ဖခင်ကလည်း သူမကို စောင့်မျှော်နေဆဲဖြစ်သည်။

အန်နီ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာကတော့ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ ထို့ပြင် ရိုင်နာ၏ အစီအစဉ်ကိုလည်း ထပ်မံ၍ ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုတော့ချေ။

အစီအစဉ်များ ချမှတ်ပြီးနောက် ရိုင်နာသည် အနည်းငယ် ငေးမောနေသည့် အန်နီကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါ တောင်းပန်ပါတယ် အန်နီ။ အရင်တုန်းက ငါ့အမှားတွေပါ။ တကယ်တော့ ငါ အရမ်း သတ္တိကြောင်ခဲ့တယ်။ မာဆယ် ကိုလည်း အရမ်း... ငါ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင် ငါတို့ကို ဆက်ပြီး ကူညီပေးနိုင်ဦးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ငါတို့ မွေးရပ်မြေကို ပြန်ရမှဖြစ်မယ်!"

အန်နီ နောက်လှည့်လိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက်လည်း ဘာမှ အကျိုးအမြတ် မရဘူးဆိုရင် ငါတို့ ဒီကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားရမယ်။ ငါတော့ လုံလောက်ပြီ!" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အန်နီသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် လွှမ်းမိုးနေသော ရိုင်နာနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျိုးပဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဘာတော့တ်တို့ကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

အန်နီသည် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းအတွင်း ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ တစ်ကိုယ်တည်း လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူမသည် စားသောက်ဆောင်ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် အထီးကျန်နေသော အရိပ်တစ်ခု ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယာဂိုသည် လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး အတွေးများ ရှုပ်ထွေးကာ အနည်းငယ် ကြောင်ငေးနေသည်။ ရုတ်တရက် မွှေးပျံ့သော လေပြေတစ်ခု ဖြတ်တိုက်သွားသည်။ ယာဂို အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အန်နီ၏ အေးစက်စက် မျက်နှာဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ" ဟု အန်နီက မေးလိုက်သည်။

ယာဂို - "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ နည်းနည်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေလို့ပါ။ ဒီကမ္ဘာကြီးက လျှို့ဝှက်ချက်များစွာနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒါနဲ့ အန်နီ၊ နင် စစ်ရဲတပ်ဖွဲ့ကို သွားမှာမလား။" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယာဂိုသည် အန်နီကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

အန်နီ ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယာဂို၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သနားစရာကောင်းသော အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အန်နီက တည်ငြိမ်သယောင် ဟန်ဆောင်ကာ "အင်း၊ သေချာပေါက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ဆိုရင်လည်း မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယာဂို၏ မျက်ဝန်းများတွင် ချက်ချင်းဆိုသလို အရောင်တလက်လက် တောက်ပသွားသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။ အကျိုးအကြောင်း ဆင်ခြင်ကြည့်ပါက ယာဂိုသည် အန်နီကို အန္တရာယ်များလှသော ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့သို့ မဝင်ရောက်စေချင်ပေ။ သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ အန်နီသည် သူနှင့်အတူ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာမည်ကို မျှော်လင့်နေမိဆဲဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ကိုယ်သဘောကျရတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ အတူမနေချင်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိမှာလဲ။ ဟုတ်ပါသည်။ ယာဂို ဟန်မဆောင်တော့ပေ။ သူ အန်နီ့ကို သဘောကျသည်။ ပို၍တိကျစွာပြောရလျှင် လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ပြီး စတင်တွေ့ဆုံခဲ့သည့် နေ့ကတည်းက ယာဂိုသည် အေးစက်စက်နိုင်သော ဤကောင်မလေးအပေါ် စိတ်ဝင်စားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်မျိုးဖြင့် အန်နီက သူ့ကိုပေးသော ခံစားချက်သည် အလွန်ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဤကောင်မလေးကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပေးချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အနည်းငယ် ပျာယာခတ်နေသော ယာဂိုကိုမြင်တော့ အန်နီ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် အဲရင်သည် သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေလျက် ရုတ်တရက် အပြေးထွက်လာသည်။

အပြင်ဘက်တွင် လူရှိနေမည်ဟု အဲရင် မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ ငိုနေခဲ့မိကြောင်း သတိပြုမိသွားကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူ၏ မျက်ရည်များကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်သည်။

ယာဂိုသည် စိတ်ခံစားချက် ကောင်းမွန်နေသဖြင့် အဲရင်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။ "အို~ အဲရင်က ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ ဘယ်သူက မင်းကို အနိုင်ကျင့်လိုက်လို့လဲ။ မိကာဆာက အဲဒီကောင်ကို ကောင်းကောင်း မရိုက်ပေးလိုက်ဘူးလား။"

အဲရင်က ရှက်ရမ်းရမ်းကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် "ယာဂို! မင်း! မင်းကတော့ လွန်နေပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တော့ အဲရင်သည် လုံးဝ တုံးအနေသူတော့ မဟုတ်ပေ။ မိကာဆာနှင့် အတူရှိနေခြင်းက သိပ်မမှန်ကန်ဘူးဟု ဝေဝါးဝါး ခံစားနေရုံသာဖြစ်သည်။

ယာဂို ထပ်၍ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် စိုးရိမ်နေသော မိကာဆာနှင့် အာမင်တို့ နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။ ယာဂို ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။ မိကာဆာ ရှိနေသရွေ့ အဲရင်ကို သူ ဆက်ပြီး စနောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယာဂိုသည် မိကာဆာ၏ သတ်ပစ်ချင်လောက်အောင် စူးရှသော အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ချင်ပေ။

အဲရင် ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ မိကာဆာနှင့် အာမင်တို့ စိတ်အေးသွားကြသည်။ စောစောကမှ အဲရင်သည် သင်တန်းသား အားလုံးနီးပါး၏ ရှေ့တွင် ရင်ခုန်လှိုက်မောဖွယ်ကောင်းသော မိန့်ခွန်းတစ်ခုကို ပြောကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အာမင်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ဟန်ဖြင့် မော့ကြည့်ကာ "ငါလည်း ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ကို ဝင်မယ်!" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

အဲရင် လန့်သွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ အာမင်၊ အတန်းထဲမှာ မင်းရဲ့ အမှတ်တွေက အများကြီး ကောင်းခဲ့တာကို၊ မင်းက..."

အာမင် - "ငါက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ချင်ဘူး!"

မိကာဆာကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ကို ဝင်မယ်။"

အဲရင် - "နောက်မနေနဲ့။ မင်းက အတန်းထဲမှာ ဒုတိယရထားတာလေ။ ဘာလို့ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့လို အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာကို သွားရမှာလဲ။"

မိကာဆာ၏ အကြည့်များက အဲရင်ဆီ၌သာ ရှိနေသည်။ "အဲရင်၊ မင်းသွားတဲ့နေရာတိုင်းကို ငါလိုက်မှာပဲ။ အဲရင်က ငါ့ကို ထားခဲ့လို့မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် သူ သေချာပေါက် အသက်တိုလိမ့်မယ်!"

ထိုမျှ ပြတ်သားခိုင်မာလှသော စကားများကြောင့် ဇာတ်လမ်းကို ထိုင်ကြည့်နေသော ယာဂိုပင် မှင်သက်သွားရသည်။

"မင်းတို့တွေ..." အဲရင် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

"ဟေး! အဲရင်၊ မင်း ငါ့ကို မေ့နေတာလား။ ငါက လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ထိပ်ဆုံးအဆင့် ဘွဲ့ရသူလေ။ ငါတို့ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ကို ဝင်ပြီးသွားရင် မင်းကို ငါပဲ စောင့်ရှောက်ပေးမှာပေါ့။" ယာဂိုက ခါးထောက်လျက် တမင်တကာ ပိုမိုချဲ့ကား၍ ပြောလိုက်သည်။

"ယာဂို၊ မင်း..."

"ငါက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါတို့ လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့ကို စဝင်တုန်းက ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ကိုဝင်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ တပ်စုမှူး လုပ်မယ်လို့ ငါပြောခဲ့တာကို မှတ်မိသေးတယ်။ ပြီးတော့ အန်တီ ကာလာ ကိုလည်း မင်းကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသား။"

အဲရင် ခဏတာမျှ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ "ငါ့ကိုလည်း ထည့်တွက်လိုက်၊ ငါလည်း ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ကို ဝင်မယ်။" ထိုအချိန်တွင် ဘေးနား၌ တိတ်ဆိတ်စွာနေနေသော အန်နီကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ယာဂိုသည် အန်နီ့ကို အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အာမင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "တကယ် အံ့သြစရာပဲ! အကောင်းဆုံး ဆယ်ဦးထဲက လေးယောက်တောင် ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ကို ဝင်ဖို့ ရွေးချယ်ကြတယ်။ ဒါမျိုးက အရင်က တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး မဟုတ်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ကိုနီနှင့် ဆာရှာတို့ကလည်း ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ရန် စဉ်းစားနေကြကြောင်းကို အာမင်သာ သိခဲ့ပါက သေချာပေါက် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။