အခန်း (၄) - ရှီဂန်ရှီးနားခရိုင်

"ဒါ မာရီယာတံတိုင်း ဆိုတာလား။ တကယ်ကို ခမ်းနားကြီးကျယ်တာပဲ!" ယာဂိုသည် သူ့ရှေ့ရှိ မီတာငါးဆယ်မြင့်သော တံတိုင်းကြီးကို ကြည့်ကာ အံ့သြမှင်တက်နေမိသည်။ သူ၏ ဝေဝါးနေသော မှတ်ဉာဏ်ထဲက တရုတ်ပြည်က တံတိုင်းကြီးတောင်မှ ဒီလောက် ခမ်းနားမည်မထင်။ ဒါ တကယ်ပဲ လူသားတွေရဲ့ လက်နဲ့ တည်ဆောက်ထားခဲ့တာလား။

ဒေါင်! ဒေါင်! ဒေါင်! လေးလံကျယ်လောင်သော ခေါင်းလောင်းထိုးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင်မူ လေးနက်တည်ငြိမ်ကာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံ ပေါ်သည်။

ယာဂိုသည် သူနှင့်အတူ မြင်းတစ်ကောင်တည်း စီးလာသော စကော့တ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ စကော့တ်မှာ အညိုရောင်ဆံပင်ရှိပြီး ပုံမှန်ဆိုလျှင် မျက်လုံးကို မှေးထားတတ်ကာ တကယ့်လူကောင်းတစ်ယောက်နှင့် တူသည်။ သို့သော် ယခုမူ သူက ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေပြီး မျက်နှာထားက ညှိုးနွမ်းနေသည်။

"ဦးလေးစကော့တ်၊ အားလုံးက ဘာဖြစ်‌နေကြတာလဲဟင်..."

စကော့တ်က အတင်းပြုံးပြလိုက်ပြီး "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ယာဂိုလေးရယ်။ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတွေဆိုတာ ရှောင်လွှဲလို့မရနိုင်ပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ အရှုံးပေးမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယာဂို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရထားလုံးများစွာသည် ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ ရုပ်အလောင်းများနှင့် ဒဏ်ရာရသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုအထဲတွင် ဦးလေးဝစ်ဂ်လည်း ပါဝင်သည်။ ယာဂို တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သွားသလိုမျိုး ဦးလေးဝစ်ဂ်၏ ခြုံထည်ကို သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် လုံအောင် ပို၍ဆွဲခြုံလိုက်သည်။

ရှီဂန်ရှီးနားခရိုင်၏ တံခါးကြီးများ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ အပြင်ဘက်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော တိုက်တန် အနည်းငယ်မှာ အမြောက်တပ်ဖွဲ့၏ အမြောက်များကြောင့် ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့၏ ယာဉ်တန်း ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။ တံခါးအတွင်းဘက်တွင် အရပ်သားများစွာ စုရုံးနေကြပြီး၊ မျှော်လင့်ချက်အပြည့် သို့မဟုတ် အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ တီးတိုးပြောဆိုသံများသည် ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ နားထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာသည်။

"ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့က လူတွေ အများကြီး ထပ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြန်ပြီ ထင်တယ်။" "ဒီတစ်ခါ ဘာလို့ နည်းနည်းလေးပဲ ပြန်လာတာလဲ။ အယောက် နှစ်ရာလောက် ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။" "သူတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြမှန်းကို တကယ်နားမလည်တော့ဘူး။ သေဖို့သက်သက်များ အပြင်ထွက်နေကြတာလား။" "ဒီတစ်ခေါက်ရော တစ်ခုခု တွေ့ခဲ့ရဲ့လား မသိဘူးနော်။" "ဘာလို့ အပြင်ထွက်နေကြရတာလဲ။ တံတိုင်းအတွင်းမှာပဲ လုံခြုံနေပြီမဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလူတွေက ပြဿနာရှာနေတာပဲ။ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ကို ဖျက်သိမ်းပစ်သင့်တယ်။" "လမ်းလေးဖယ်ပေးကြပါဦး၊ ကျွန်မသားကိုရော မြင်မိကြသေးလား။" "ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ထဲမှာ ဘာလို့ ကလေးတစ်ယောက် ပါလာတာလဲ။" ... (လိပ်ပြာအကျိုးသက်ရောက်မှု - ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့သည် တံတိုင်းများအတွင်းသို့ အနည်းငယ် စော၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။)

အရပ်သားများ၏ ပြောဆိုဝေဖန်မှုများကြောင့် ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ ခေါင်းများ ပို၍ပင် ငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် ယာဂို ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူနှင့် ရွယ်တူလောက်ရှိမည့် ကလေးနှစ်ယောက်သည် ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အညိုရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများတွင် တောင့်တမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ရောယှက်နေပြီး၊ အဘယ်ကြောင့် အင်အားကြီးမားသော ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ကြီးက ယခုလို စိတ်ပျက်စရာကောင်းနေရသနည်းဟု တွေးတောနေပုံရသည်။ အနီရောင်လည်စည်း ပတ်ထားသော ဆံပင်အနက်ရောင်နှင့် ကောင်မလေးကမူ ထိုကောင်လေးကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ထိုစဉ် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးသည် ယာဉ်တန်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာပြီး မျက်လုံးပြူးကာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မောရှေရော။ ကျွန်မသား မောရှေကို မြင်မိကြသေးလား။ သူလည်း ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့က စစ်သားတစ်ယောက်ပဲလေ။ သူ့ကို ဘာလို့ မတွေ့ရတာလဲ။"

ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်သည် သူ၏ဘေးမှ ဒဏ်ရာရနေသော ရဲဘော်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လေးလံသောလေသံဖြင့် "အဲဒါကို ယူလာခဲ့လိုက်။ ဒီအမျိုးသမီးက မောရှေရဲ့အမေပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မောရှေ၏မိခင် အကြည့်တို့ တောင့်တင်းသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ဝင်က သူမသား၏ ကျန်ရစ်သော တစ်ခုတည်းသောအရာ—လက်တစ်ဖက်—ကို လှမ်းပေးလိုက်သောအခါ၊ သူမ ကြေကွဲစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေတော့သည်။ သူမ၏ ငိုသံများက လူတိုင်း၏ ရင်ကို ဆွဲဆုတ်သွားစေသည်။

"ဒါပေမဲ့... ကျွန်မသား အကူအညီဖြစ်ခဲ့ရဲ့လား။ စစ်ရေးအောင်မြင်မှု မရခဲ့ရင်တောင် သူက လူသားတွေရဲ့ အနာဂတ်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့တာ မဟုတ်လား။ လူသားတွေရဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုအတွက် သူ အထောက်အကူ ပြုခဲ့ရဲ့လား။" မောရှေ၏မိခင်သည် သူမသား၏ အသက်ကို လူသားတို့၏ အနာဂတ်အတွက် ကောင်းမွန်သော ရလဒ်တစ်ခုနှင့် လဲလှယ်နိုင်ခဲ့မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

ထိုကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ဝင်သည် မှင်တက်သွားပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားကာ "သေချာပေါက်ပါပဲ!" ဟု မသိစိတ်ဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုသနားစရာ မိခင်ကို လှည့်စားရန် မစွမ်းသာတော့သည့်အလား သူသည် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ "ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် တံတိုင်းပြင်ပ စူးစမ်းလေ့လာရေးခရီးမှာလည်း ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မရခဲ့ပါဘူး! ငယ်ရွယ်တဲ့ စစ်သားအများကြီးက သူတို့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အသက်တွေကို ပေးဆပ်ခဲ့ရပေမဲ့၊ အဲဒီအကောင်တွေ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ အခုထိ ရှာမတွေ့သေးပါဘူး! တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်!!"

အရာအားလုံးသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ရင်နာစရာကောင်းလှသည်။ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့သည် လူအများ၏ စိုးရိမ်သော၊ သို့မဟုတ် စွပ်စွဲသော အကြည့်များအောက်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဤမျှ ဖိနှိပ်မှုများသော လေထုထဲတွင် ယာဂိုလည်း ထိခိုက်ခံစားလိုက်ရပြီး အချိန်အတန်ကြာ ငေးမောကြောင်တောင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် စကော့တ်၏ ဦးဆောင်မှုနောက်သို့ ဗလာကျင်းနေသော စိတ်ဖြင့် လိုက်ပါသွားကာ ရှီဂန်ရှီးနားခရိုင်ရှိ အိမ်တစ်လုံးဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ရထားလုံးပေါ်တွင်တော့ ဦးလေးဝစ်ဂ်၏ ရုပ်အလောင်း ပါလာသည်။ စကော့တ်က ယာဂို၏လက်ကို ဆွဲထားကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ခဏလေးစောင့်ပါဦးရှင်! လာပါပြီ!" အလောတကြီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးပွင့်လာသည်။ ခါးဖုံးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဇွန်းကို ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် ချွေးစေးအနည်းငယ် သီးနေကာ ဟင်းချက်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

တံခါးပြင်ပရှိ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ဝတ်စုံနှင့် စကော့တ်ကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသမီးက နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့က စစ်သားလား။ ဒါဆို ဝစ်ဂ်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်ရမယ်။ ကောင်းလိုက်တာ! ဒီမှာပဲ ညစာနေစားသွားပါဦး။ ဒီနေ့ သူ ပြန်လာမယ်ဆိုတာ သိလို့ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းတွေ အများကြီး ချက်ထားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ရာကို မြည်းကြည့်ရမယ်နော်။ အို... ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲဟင်။"

စကော့တ်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့ဘဲ "မဒမ် လူစီယာ... တပ်စုမှူး ဝစ်ဂ်က... ကျဆုံးသွားပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခလွမ်။ သံဇွန်းကြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ လူစီယာ၏ မျက်လုံးများ ဗလာကျင်းသွား၏။ "ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ဝစ်ဂ်... ဝစ်ဂ်က?"

စကော့တ် အနောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ရထားလုံးပေါ်တွင် ဝစ်ဂ်၏ ရုပ်အလောင်းကို အဖြူရောင် ပိတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ လူစီယာသည် ရထားလုံးဆီသို့ ယိုင်နဲ့စွာ လျှောက်သွားပြီး ပိတ်စကို ညင်သာစွာ ဆွဲလှန်လိုက်သည်။ သူမ၏ ချစ်ရသူမှာ မျက်လုံးများ တင်းကြပ်စွာ မှိတ်ထားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မဖွင့်နိုင်တော့ပေ။

လူစီယာသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားရင်း မျက်ရည်များ ပေါက်ပေါက်သီကျလာကာ အဆက်မပြတ် ရှိုက်ငိုနေတော့သည်။ ဤသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးသည် အခြားသော မိသားစုများစွာတွင်လည်း ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်...

...

"ယာဂို... အန်တီ့အတွက် ကြက်ဥလေး သွားဝယ်ပေးလို့ ရမလား။ ဒီနေ့ သားအတွက် ကိတ်မုန့် ဖုတ်ပေးမယ်လေ။ ပြီးရင် အဲရင် ၊ မိကာဆာ နဲ့ တခြားလူတွေကိုပါ သွားပေးလို့ရတာပေါ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ အန်တီလူစီယာ!" ယာဂိုသည် လက်တိုအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လူစီယာပေးသော အကြွေစေ့အချို့ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ပိုက်ဆံပိုရင် သားအတွက် သကြားလုံး ဝယ်စားလိုက်နော်" ဟု အန်တီလူစီယာ၏ အသံက အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယာဂို၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယာဂိုသည် ဝစ်ဂ် ကယ်တင်လာခဲ့သော မိဘမဲ့ကလေးတစ်ယောက်မှန်း သိပြီးနောက်၊ လူစီယာက သူ့ကို မွေးစားရန် သဘောတူခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ကြီးက ကလေးတစ်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်နိုင်မှာမှ မဟုတ်တာလေ။

ယာဂိုအတွက်တော့ အန်တီလူစီယာသည် အလွန်ခိုင်မာသော အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကြားတွင် လဲကျမသွားခဲ့ပေ။ သူမနှင့် ဝစ်ဂ်တို့ အိမ်ထောင်သက် ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ကလေးမရခဲ့သောကြောင့်၊ ယခု ယာဂို၏ ရောက်ရှိလာမှုက ထိုကွက်လပ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။ အန်တီလူစီယာသည် ယာဂိုကို ကိုယ့်သွေးသားအရင်းကဲ့သို့ ဆက်ဆံကာ သူမ၏ မိခင်မေတ္တာအပြည့်အဝကို ပေးစွမ်းခဲ့သဖြင့်၊ ယာဂိုကို မိခင်မေတ္တာဆိုသည်မှာ မည်သို့ခံစားရကြောင်း အမှန်တကယ် သိရှိခံစားစေခဲ့သည်။

ထိုအရာက ယာဂိုကို ပျော်ရွှင်စေသလို အပြစ်မကင်းသလိုလည်း ခံစားရစေသည်။ မိသားစုမေတ္တာကို ငတ်မွတ်နေခဲ့သောကြောင့် ပျော်ရွှင်ရပြီး၊ ဦးလေးဝစ်ဂ်က သူ့အတွက် အသက်စွန့်ခဲ့ရသည်ဖြစ်၍ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝစ်ဂ်၏ လုပ်ရပ်များကို အန်တီလူစီယာ သိရှိသွားချိန်တွင် သူမ အံ့သြမသွားခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူမက ယာဂို၏ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောခဲ့သည်။ "အန်တီ လုံးဝမအံ့သြပါဘူး။ ဒါက ဝစ်ဂ်ပဲလေ။ တခြားလူတွေကို အမြဲကူညီဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတတ်တဲ့ တကယ့်လူကောင်းကြီးလေ။ ယာဂို... စိတ်ထဲမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ပါနဲ့။ သားရဲ့ ဦးလေးဝစ်ဂ် လုပ်ခဲ့တာက မှန်ပါတယ်။ သူ အချည်းနှီး သေဆုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ သားကို ကယ်တင်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် ယာဂိုလေး... ဝစ်ဂ်ရဲ့ ဆန္ဒတွေနဲ့အတူ ကောင်းကောင်းဆက်ရှင်သန်ပါကွယ်။"

ယာဂို၏ ရင်ထဲတွင် လှိုက်ဖိုတုန်ခါသွားပြီး တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ခံစားချက်မျိုး လွှမ်းခြုံလာသည်။ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ယာဂို၌ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းပြသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အန်တီလူစီယာနှင့် တစ်ချိန်က ဦးလေးဝစ်ဂ် ကာကွယ်ပေးချင်ခဲ့သော အရာအားလုံးကို ကာကွယ်ပေးရမည်!