အခန်း (၃၆) - အက်ကာမန်

"အို... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ကောင်လေး၊ မင်းက ဒီကောင်မလေးကို သိနေတာလား" ကန်နီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ခိုတွဲနေသည်။

ယာဂို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်တည်ကြည်နေပြီး အန်နီ့အနားသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားကာ သူမကို သူ၏ကျောဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူ၏ အနက်ရောင်မျက်လုံးအိမ်များက သူ့ရှေ့ရှိ ကန်နီ့ကို စောင့်ကြည့်နေပြီး အနည်းငယ် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် "လူကြီးမင်း၊ တစ်ခုခု အထင်လွဲနေတာများလား ခင်ဗျာ" ဟု ယာဂိုက စကားစပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟားဟား!" ကန်နီသည် ထိန်းမရသိမ်းမရ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ကလေးတွေက တကယ်ကို ရိုးအလွန်းတယ်— အသည်းယားစရာကောင်းလောက်အောင်ကို ရိုးအတာပဲ!!" စကားပင်ဆုံးအောင် မပြောရသေးခင်မှာပင် ကန်နီက ခြေတစ်ချက် လွှဲကန်လိုက်သည်။

ယာဂို၏ အကြည့်များက တင်းမာသွားပြီး ခြင်းတောင်းငယ်လေးကို အန်နီ့လက်ထဲသို့ ကမန်းကတန်း ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ရှောင်နေ! မြန်မြန်!"

အန်နီ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားသော်လည်း စကားနားထောင်စွာဖြင့် ဘေးသို့ ရှောင်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမတို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က အချိန်ကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ အသက်ပိုကြီးသော ကလေးဆိုးတစ်စု၏ ရန်ပြုခြင်းကို ခံရစဉ်ကလည်း ထိုပိန်ပိန်ပါးပါး ကောင်လေးက သူမကို ကာကွယ်ရန် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမကို ဝေးဝေးနေရန် ပြောခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်သာ မြေပြင်ပေါ် ဖိချခံရပြီး အရိုက်ခံခဲ့ရလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အန်နီကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကလေးဆိုးများကို ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားအောင် လုပ်ပစ်ခဲ့ရာ ထိုကောင်လေးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် သူမကို ကြည့်နေခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုကောင်လေးသည် သူမနှင့်ကစားရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ ရှာဖွေတတ်ပြီး အချိုပွဲမျိုးစုံဖြင့် မက်လုံးပေးကာ သူမ၏ ကိုယ်ခံပညာများကို သင်ယူချင်ခဲ့သည်...

ယခုတော့ အန်နီ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ယာဂိုက ကန်နီ၏ခြေထောက်ဆီသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် ကန်နီက ပိုမြန်နေခဲ့သည်။ ကန်ထည့်လိုက်သော ခြေထောက်က ယာဂို၏ လက်သီးကို ထူးဆန်းသော ထောင့်ချိုးတစ်ခုမှနေ၍ ကျော်လွန်သွားကာ ကာကွယ်မှုမဲ့နေသော ယာဂို၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ထိမှန်သွားလေသည်။

အန်နီ၏ မျက်လုံးထဲမှ ရှုပ်ထွေးမှုများက ခိုင်မာပြတ်သားသွားသည်။ သူမ၏ ညာဘက်လက်ညှိုးရှိ လက်စွပ်မှ ဆူးချွန်လေးက လက်ခနဲ တောက်ပသွား၏။ ယာဂိုသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့လျှင် သူမ ဘာကိုမှ ဂရုစိုက်နေတော့မည် မဟုတ်ပေ— မစ်ရှင်တွေ ဘာတွေ ဂရုစိုက်နေမည်မဟုတ်ပေ!

အကန်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ယာဂိုထံမှ အောင့်အီးညည်းတွားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏ ညာဘက်လက်သီးက ကန်နီ့ဆီသို့ ကျရောက်သွားဆဲဖြစ်သည်။ ကန်နီသည် ထိုကောင်လေးတွင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် ခွန်အားရှိနေမည်ဟု မထင်ထားခဲ့သောကြောင့် ထိုလက်သီးချက်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားလေသည်။

"ခွန်အားက မဆိုးလှဘူးပဲ~" ကန်နီ၏ အပြုံးက ပျောက်ကွယ်မသွားသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကတော့ ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ယာဂိုအား အသက်ရှူချိန်ပင် မပေးတော့ဘဲ ကန်နီက ထပ်မံတိုက်ခိုက်လာကာ ဒဏ်ရာရထားပြီးဖြစ်သော ယာဂို၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကိုသာ ရက်စက်စွာ ပစ်မှတ်ထားလေသည်။

ယာဂို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်း ဒဏ်ရာရသွားသော်လည်း သူ့တွင် တိုက်တန်ကဲ့သို့ အနာကျက်မြန်သော စွမ်းအားရှိသည်။ နည်းနည်းနာနေသေးသော်လည်း ဘယ်ဘက်လက်မောင်းက ပြန်လည်သက်သာနေပြီဖြစ်သည်။ ယာဂို မျက်မှောင်ကြုတ်ရခြင်းမှာ ကန်နီ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် မဟုတ်ပေ။ တိုက်တန်စွမ်းအား ရှိနေသဖြင့် ယာဂို သိပ်ပြီးမကြောက်ရွံ့ပါ။ သို့သော် အန်နီရှိနေသဖြင့် ယာဂိုသည် တိုက်တန်စွမ်းအားကို အလွယ်တကူ ထုတ်မသုံးရဲပေ။

သူ မသိခဲ့သည်ကတော့ အန်နီကိုယ်တိုင်လည်း စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယာဂို၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်တည်မှုအပေါ် စိုးရိမ်နေသောကြောင့် သူမကိုယ်သူမလည်း သူ့ရှေ့တွင် ထုတ်မပြရဲခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခု ယာဂိုက အတိတ်က ယာဂို၏ မှတ်ဉာဏ်များ ရှိပုံမရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယခု ယာဂိုသည် ဤကျွန်းမှ စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အရင်လို အခြေအနေမျိုးသို့ ပြန်မသွားနိုင်တော့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အန်နီသည် သူမ၏ ဖြစ်တည်မှုကို မဆင်မခြင် ထုတ်မဖော်ရဲခဲ့ပေ။

ဘန်း!

ယာဂို၏ လက်များက ကန်နီ၏ လက်သီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ခွန်အားချင်း အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်လာကြသည်။ ယာဂိုက ကန်နီ့ထက် အများကြီး အရပ်ပုနေကာ ကန်နီက သူ့ကို အထင်သေးနေပုံရသည်။ သူက ယာဂို၏ အနက်ရောင်မျက်လုံးအိမ်များနှင့် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်မည်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်ခုခုကို တွေးတောနေပုံရသည်။ ထို့နောက် ကန်နီသည် သူ၏ဘက်မှ အားပြုယှဉ်ပြိုင်နေမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အကွာအဝေးတစ်ခုရရန် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း အက်ကာမန် တစ်ယောက်ပဲလား၊ ကောင်လေး" ဟု ကန်နီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ယာဂို ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "အက်ကာမန်?" မိကာဆာရဲ့ နာမည်ကလည်း အက်ကာမန် မဟုတ်ဘူးလား။

ယာဂို တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကန်နီသည် ယာဂို မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို ယေဘုယျအားဖြင့် သေချာသွားလေသည်။ ဤကောင်လေးတွင် အက်ကာမန် သွေးပါနေသည်မှာ အသေအချာပင်။ ဆံပင်မည်းနှင့် မျက်လုံးမည်းများက အက်ကာမန် မျိုးနွယ်စု၏ အမှတ်လက္ခဏာများဖြစ်သည်။ သို့သော် အရေးအကြီးဆုံးအချက်က...

အက်ကာမန် မျိုးနွယ်စုမှလွဲ၍ ဒီအရွယ်ကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိနေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အက်ကာမန်တစ်ယောက်သည် ကာကွယ်ပေးချင်လောက်သည့် သူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရှိသွားသောအခါ သို့မဟုတ် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုတစ်ခုကို ခံစားရသောအခါ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ခွန်အားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။ ဤစွမ်းအားမျိုးကို တိုက်တန်အသေးစားလေးဟု ခေါ်လျှင်ပင် ချဲ့ကားပြောဆိုရာ ရောက်မည်မဟုတ်ပေ။

ကန်နီသည် ယာဂို၏အနောက်ရှိ အန်နီ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အန်နီက ယာဂိုကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒါဆို ဒီကောင်မလေးက ဒီကောင်လေး ကာကွယ်ပေးချင်တဲ့သူပေါ့လေ။

ကန်နီ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အက်ကာမန် တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် မလိုအပ်ဘဲနှင့်တော့ ကန်နီသည် ရှားပါးလှပြီဖြစ်သော အက်ကာမန် မျိုးနွယ်စုဝင်အချင်းချင်းကို မသတ်ဖြတ်ချင်ပေ။

သို့သော်လည်း အမောတကော ဖြစ်နေသော ယာဂိုကို ကန်နီက မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤဆွေမျိုးသားချင်း၏ ခွန်အားက သူ၏ စိတ်ကူးထက် အနည်းငယ် ကျော်လွန်နေသည်။ ဤမျှငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ဤစွမ်းအားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း— သူ့ကို အခု ရှင်းမပစ်ဘဲ နောင်တစ်ချိန်တွင် ရန်ငြိုးထားလာမည်ဆိုပါက ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ကန်နီသည် သူ၏သေနတ်အမြွှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော ခါးဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ ယာဂိုနှင့် အန်နီတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး တင်းမာသွားကြသည်။ အန်နီ၏ လက်စွပ်ပေါ်ရှိ ဆူးချွန်က သူမ၏ လက်မကို ဖောက်ဝင်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး ယာဂို၏ လက်သည်းများကလည်း တိတ်တဆိတ် ရှည်ထွက်လာနေသည်။ နောက်ဆုံးအချိန်ရောက်လာလျှင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘာကိုမှ ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်တော့ပေ။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ထုတ်ပြရုံနဲ့ ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ။

အခြေအနေတွေ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလာချိန်မှာပင် ဖိအားမြင့်ဓာတ်ငွေ့များ ပန်းထွက်လာသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယာဂို၊ အန်နီနှင့် ကန်နီတို့ သုံးယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လွတ်လပ်ခြင်း အတောင်ပံ တံဆိပ်ပါသော ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူရိပ်အချို့ ပေါ်လာလေသည်။ ယာဂို၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရပြီးနောက် အံ့သြတကြီးဖြင့် "ဦးလေး စကော့တ်!" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

အသစ်ရောက်လာသူမှာ စကော့တ် ဖြစ်နေသည်။ လေထဲတွင် ယာဂိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စကော့တ်လည်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ ယာဂိုသာ တကယ် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လျှင် သူ လေဒီ လူစီယာကို မျက်နှာပြရဲမည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ နေရာစုံသုံး ရွှေ့လျားကိရိယာဖြင့် ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးနှင့်အတူ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက်...

စကော့တ်က ယာဂို၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ လှုပ်ယမ်းရင်း "မင်းကတော့ တကယ် လျှောက်သွားနေတာပဲကွာ။ မင်းကို ပြန်ပေးဆွဲခံရပြီလို့တောင် ထင်နေတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ရုန်းထွက်လာပြီးနောက်မှ ယာဂိုသည် ကန်နီ ရှိနေသေးကြောင်းကို သတိရသွားသည်။

ယာဂို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကန်နီရှိနေခဲ့သော နေရာတွင် ယခု ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပေ။ သူ အန်နီ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ အန်နီကလည်း သူမ သတိမထားမိလိုက်ကြောင်း ခေါင်းယမ်းပြသည်။ ယာဂို၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

"ဦးလေး စကော့တ်၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ နောက်တစ်ခါကျရင် သေချာပေါက် သတိထားပါ့မယ်..."

"နောက်တစ်ခါ ဟုတ်လား" စကော့တ် အပြောရခက်သွားသည်။ နောက်တစ်ခါဆိုရင် ဒီကောင်စုတ်လေးကို သူ ခေါ်မလာတာ အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်။ သို့သော် ယာဂို၏ဘေးတွင် လှပသပ်ရပ်စွာ ရပ်နေသော အန်နီ့ကို စကော့တ် သတိထားမိသွားရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။ 'ကောင်လေး မဆိုးဘူးပဲ။ မင်းရဲ့ ဦးလေးကတော့ လူပျိုကြီး ဖြစ်နေတုန်း၊ ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်။'

"ပြီးတော့ သူက?"

"အော်... သူ့နာမည်က အန်နီ တဲ့။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းပါ" ဟု ယာဂိုက အန်နီ့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

အန်နီကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

စကော့တ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ပြောင်ချင်သော အမူအရာတစ်ခုဖြစ်လာပြီး 'ငါနားလည်ပါတယ်' ဆိုသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် "သြော်... ဒီလိုကိုး။ ယာဂို၊ လူပျိုပေါက်လေး၊ မင်း နည်းနည်း သတိထားသင့်တယ်။ သိပ်လည်း လောမနေနဲ့ဦး"

ယာဂို - "?????"

အန်နီ အနည်းငယ် မျက်နှာရဲသွားသည်။ ယာဂိုကတော့ ပိုလို့တောင် ဆွံ့အသွားသေးသည်။ 'မလုပ်ပါနဲ့ အန်နီရာ၊ နင်က ဘာလို့ မျက်နှာရဲသွားရတာလဲ။ ငါက အဲ့ဒီလောက်တောင် ကြည့်ရဆိုးနေလို့လား။ ငါ ဘယ်လောက်ပဲ နှာဘူးထထ၊ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ် ကောင်မလေးကိုတော့ စိတ်မကူးပါဘူးလေ။'

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် စကော့တ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ပြတင်းပေါက်တစ်ခု၏ အနောက်ဘက်တွင်တော့ ကန်နီတစ်ယောက် လမ်းကြားလေး၏ အဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော သူတို့၏ ကျောပြင်များကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ "ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့... ဟက်။"

---

ရထားလုံးပေါ်တွင် ယာဂိုသည် တစ်ခုခုပြောချင်နေသည့်ပုံဖြင့် အန်နီ့ကို ကြည့်နေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ စကားစလိုက်သည်။ "အန်နီ၊ နင့်မှာ... ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခုများ ရှိနေလား။"

အန်နီ သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "အင်း။" ယာဂို တစ်ခုခုပြောတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရ၍ သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အခုတော့ နင့်ကို ငါ ပြောပြလို့ မရသေးဘူး။"

ယာဂို၏ မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။ ၎င်းကိုမြင်တော့ အန်နီ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ တွေးနေမိသည်။ 'ယာဂို၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ အခုချိန်မှာ နင့်ကို အရာအားလုံး ပြောပြလို့ မဖြစ်သေးလို့ပါ။ အနာဂတ်မှာ အချိန်အခါ သင့်တော်လာတဲ့တစ်နေ့ကျရင်တော့ ငါ နင့်ကို ဖွင့်ပြောပြပါ့မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်လည်း နင် ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။'

အပြန်လမ်းရှိ ရထားလုံးလေးသည် နေဝင်ဆည်းဆာအောက်တွင် ရှည်လျားသော အရိပ်များကို ဖန်တီးလျက်ရှိသည်။ မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ရှိနေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်... ကံကြမ္မာ၏ စက်သွားများကတော့ လည်ပတ်နေဆဲပင်။ သို့သော် တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ကံကြမ္မာက နောက်ပြောင်ရတာကို သဘောကျတတ်တယ် မဟုတ်လား။

---

ထိုနေ့ညနေတွင် အဲရင်သည် ခြင်းတောင်းထဲရှိ ရောကြိတ်နေသော ကွတ်ကီးများနှင့် ကိတ်မုန့်များကို သံသယမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်။ "ဒါက... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေရတာလဲ။ ယာဂို၊ ဒါက တကယ် စားလို့ရတာရော ဟုတ်ရဲ့လား။"

ယာဂို အပြစ်ရှိသလိုမျိုး ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။ "သေချာပေါက် စားလို့ရတာပေါ့! ဒါတွေက ရှီးနားတံတိုင်းက အချိုပွဲတွေ၊ အရမ်းကို တန်ဖိုးကြီးတာ! အဲရင်၊ မင်းက ငါ့ကို ဝမ်းနည်းအောင် လုပ်နေတာပဲ!"

ကာလာ ရောက်လာပြီး အဲရင်ကို ဆူပူလိုက်သည်။ "အဲရင်! သား အဲ့လိုမပြောရဘူးလေ။ ဒါက ယာဂိုက သားတို့အတွက် သီးသန့်ဝယ်လာပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲကို။"

ယာဂို ပို၍ပင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တကယ်တော့ ဤခြင်းတောင်းက ရထားလုံးပေါ်တွင် ယာဂို မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သဖြင့် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယာဂိုသည် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော စုဆောင်းငွေလေးများဖြင့် နောက်ထပ် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ဝယ်ယူခဲ့ရသည်။ ထိုခြင်းတောင်းကို ဘယ်သူ့ကို ပေးလိုက်လဲဆိုတော့...

အေးစက်စက် ကောင်မလေးကလွဲပြီး ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ။ ယာဂိုက ထိုအချိုပွဲများကို အန်နီ့အား ပေးလိုက်သောအခါ အန်နီသည် ရှားရှားပါးပါး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြခဲ့သည်။ ယာဂို၏ ရင်ထဲတွင် အတော်လေး လှုပ်ခတ်သွားခဲ့၏။ ထိုအချိန်က သူ၏စိတ်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို အတွေးမျိုး ဝင်လာခဲ့သည်ကို သူ ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုပုံပျက်နေသော အချိုပွဲခြင်းတောင်းကိုလည်း အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်သဖြင့် ယာဂိုသည် အိမ်မှ အဲရင်နှင့် အခြားသူများကို သတိရသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ထားပါတော့၊ ပုံစံနည်းနည်း ပျက်နေရုံနဲ့ အရသာ ပျက်သွားတာမှ မဟုတ်တာ။

ဒီအချိုပွဲဆိုင် ဈေးကြီးရတာကလည်း အကြောင်းပြချက်ရှိတာကို ဝန်ခံရမည်။ ကွတ်ကီးများနှင့် ကိတ်မုန့်က တကယ်ကို အရသာရှိလှသည်။ သို့သော်လည်း ယာဂိုနှင့် အဲရင်တို့ သိပ်မစားဖြစ်ခဲ့ကြပေ။ ကောင်လေးတွေက ကောင်မလေးတွေလောက် အချိုပွဲတွေကို မနှစ်သက်ကြဘူးထင်ပါရဲ့။ ဒါပေမယ့် အံ့သြစရာကောင်းတာက သူတို့လေးယောက်ထဲမှာ အချိုပွဲ အများဆုံးစားတာက အာမင် ဖြစ်နေသည်။ ယာဂိုသည် အာမင်၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးကို အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

သူတို့သာ အတူတူ ရေမချိုးဖူးခဲ့လျှင် အာမင်က မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရုပ်ဖျက်ထားတာများလားဟု ယာဂို တကယ်ကို သံသယဝင်မိလိမ့်မည်။ ပြီးတော့ မိကာဆာ။ ယာဂို မိကာဆာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ 'အက်ကာမန်' ဒါက ထူးခြားတဲ့ လူသားအမျိုးအစား တစ်ခုခုများလား။ ကြည့်ရတာ ယာဂို နားမလည်သေးတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးပုံရသည်။