အခန်း (၃၀) - အမည်မသိ ပုံရိပ်

လူသူကင်းမဲ့သော လွင်တီးခေါင်ပြင် ချီတက်လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက် အလှည့်အပြောင်းများစွာနှင့်အတူ မျှော်လင့်မထားသော မထင်မှတ်ထားသည့် ဖြစ်ရပ်များစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း ပြီးမြောက်သွားခဲ့သည်။

အခြေအနေများကို မှတ်တမ်းတင်ရသူများအဖြစ် တာဝန်ယူထားသည့် အာမင် နှင့် သောမတ်စ် တို့သည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များ တင်ပြရန်အတွက် နည်းပြ ကိတ်သ် ၏ ရုံးခန်းသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အခေါ်ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့ကြားတွင် မည်သည့်အကြောင်းအရာများ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်ကိုတော့ မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုဖြစ်ရပ်ကိုလည်း မကြာခင်မှာပင် မေ့ပျောက်သွားခဲ့ကြသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆောင်းရာသီသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

---

မနက်ခင်း စာတွေ့သင်ခန်းစာ အချိန်တစ်ခုတွင်ဖြစ်သည်။ အာမင် တစ်ယောက် သူ၏မှတ်စုများကို စီစဉ်နေစဉ် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ထိုစာအုပ်သည် သူ၏ အဖိုးဖြစ်သူ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်ပြီး သူ၏ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာလည်း ဖြစ်သည်။

အာမင်သည် စာအုပ်ကိုကောက်ရန် အလျင်အမြန် ငုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ ဖုန်များကို ဂရုတစိုက် ခါထုတ်လိုက်သည်။ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်တော့ အေးစက်စက် အပြာရောင် မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။

"အ-အန်နီ.. တစ်ခုခု အကူအညီလိုလို့လား" ဟု အာမင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အတန်းထဲမှ ယောကျ်ားလေးများ အကြောက်ရဆုံး မိန်းကလေးသည် မည်သူနည်းဟု မေးလာလျှင် အန်နီ ဖြစ်သည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။ လူတိုင်းကို လန့်ဖျပ်သွားစေသည့် သူမ၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များအပြင် အေးစက်စက် နေတတ်သော သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားက ယောကျ်ားလေးများစွာကို အနားမကပ်ရဲအောင် လုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဂျင်း ၏ အပြောအရဆိုရလျှင် 'ဘယ်သူက ရေခဲတုံးကြီးနားကို ကပ်ချင်မှာလဲ' ဟူ၍ပင်။ ခရစ္စတာ ကပဲ ချစ်စရာမကောင်းလို့လား၊ မီနာ ကပဲ မနူးညံ့လို့လား။ ယာဂို မှလွဲ၍ မည်သူကမျှ ထို ရေခဲဘုရင်မ အနားသို့ မိမိသဘောဖြင့် ကပ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

လူအများစုက အန်နီကို 'ရေခဲဘုရင်မ' ဟု ခေါ်ကြသည်။ မိန်းကလေးအချင်းချင်းမို့ အနည်းငယ် တော်သေးသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း အန်နီ၏ ပုံမှန်အပြုအမူက အရမ်းကို အေးစက်လွန်းလှသဖြင့် မိန်းကလေးများကြားတွင်တောင် သူမ၌ သူငယ်ချင်း များများစားစား မရှိပေ။

အန်နီက အာမင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ယာဂို ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဒီနေ့ အတန်းကို ဘာလို့မလာတာလဲ"

အာမင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သူမက ယာဂိုကို လာရှာတာကိုး။ ဒါဆိုလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီမနက်က ယာဂို၏ အားနည်းနေသော ပုံစံကို တွေးမိရင်း အာမင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ယာဂို နေမကောင်းဖြစ်နေပုံရတယ်။ ဆေးခန်းကို သွားပြပြီး အခုတော့ အဆောင်မှာ အနားယူနေတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အန်နီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "အိုကေ.. ကျေးဇူးပဲ" တိုးတိုးလေး အမြန် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် အန်နီ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

အန်နီ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အာမင်သည် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခပ်ရေးရေး ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ထိုအသေးအမွှား ခံစားချက်ကို လျင်မြန်စွာ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ၏မှတ်စုများကို ပြန်လည်စီစဉ်နေလိုက်သည်။

---

အန်နီ သူမ၏ နေရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမဘေးရှိ လွတ်နေသော ကုလားထိုင်ကို ကြည့်ရင်း ခဏတာမျှ နေသားမကျဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အတန်းချိန်အတွင်း အမြဲတမ်း အပျင်းထူ၊ အိပ်ငိုက်ပြီး သူမကို တစ်ခါတစ်ရံ စတတ်နောက်တတ်သော ထိုကောင်လေး မရှိသည်မှာ တကယ်ကို အနည်းငယ် စိမ်းသက်နေသလိုပင်။

အန်နီသည် သူမ၏ ကုတ်အင်္ကျီ အတွင်းအိတ်ထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ပထမဆုံး စာမျက်နှာတွင် ခေါက်ထားသော ပန်းချီကားချပ် နှစ်ချပ်ကို ဖိညှပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမက ၎င်းတို့ကို ညင်သာစွာ ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို ဂရုတစိုက် ပြန်ခေါက်ပြီး အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ကာ ထိုနေမကောင်းဖြစ်နေသော ကောင်လေးအတွက် တစ်ခုခု ယူသွားပေးသင့်သလားဟု တွေးတောနေမိသည်။

---

တစ်ဖက်တွင်တော့ ယာဂိုသည် နာကျင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေကာ လက်သည်းများ လက်ဖဝါးထဲ စိုက်ဝင်သွားသည်အထိ သူ၏ လက်များကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားလေသည်။ သူ၏လက်များသည် စောင်အောက်တွင် ရောက်နေ၏။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ ထိုစောင်ကို မကြည့်လိုက်လျှင် သူ၏လက်များဆီမှ အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့တန်းများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး အဝါရောင် လျှပ်စစ်မီးပွားများ ရံဖန်ရံခါ လင်းလက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

တောက်ပနေသော ကြယ်ရောင်များအောက်တွင် ရင်းနှီးနေသော ထိုသဲကန္တာရကို ပြန်ရောက်နေပြီး ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော ထိုအလင်းတိုင်ကြီးလည်း ရှိနေပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ယာဂိုသည် လားရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ၎င်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။

အချိန်မည်မျှကြာအောင် ပြေးလွှားခဲ့သည်ကို မသိပြီးနောက် ယာဂိုသည် အလင်းတိုင်ကြီးအနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လက်လှမ်းလိုက်သောအခါ အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ ထိုအလင်းတိုင်ကြီး၏ အထက်တွင် တောက်ပနေသော သေးသွယ်သည့် အလင်းလမ်းကြောင်း ရှစ်ခု ဆက်စပ်နေလေသည်။

ထိုအတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ယာဂိုသည် ထိုဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ထိုပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ ယာဂို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ယခုအခါ ပြတ်ပြတ်သားသား မြင်လာရပြီဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ကမ်းခြေတွင် ကစားနေသော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သဲများကို ပုံနေသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

ယာဂိုသည် ထိုမိန်းကလေးနေရာတွင် အစားထိုးဝင်ရောက်လိုသော ပြင်းပြသည့် စေ့ဆော်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဟုတ်တယ်.. ဝံပုလွေအုပ်ထဲက သန်မာတဲ့ ဝံပုလွေတစ်ကောင်က ခေါင်းဆောင်နေရာကို လုယူချင်သလိုမျိုး သူမနေရာမှာ အစားထိုးချင်နေတာ။ ဒီခံစားချက်က ထိန်းချုပ်လို့မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာပြီး ယာဂိုသည် သူကိုယ်သူရုပ်သေးရုပ်လေးတစ်ရုပ် သက်သက်သာ ဖြစ်နေသလိုမျိုး ခံစားရစေသည်။

ယာဂို၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသွားသကဲ့သို့ မိန်းကလေးငယ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာသည်။ ယာဂိုမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဆဲလ်တိုင်းက အန္တရာယ်ရှိကြောင်း အချက်ပြလာပြီး ပြင်းထန်သော အကျပ်အတည်း ခံစားချက်ကြီးက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ယာဂို အသက်အောင့်ထားလိုက်ပြီး သူငယ်အိမ်များ ကျယ်လာခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့ရှိ မိန်းကလေးငယ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တိမ်တိုက်များထဲအထိ မြင့်မားနေသော တိုက်တန်တစ်ကောင် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် အရမ်းကို အရပ်ရှည်လွန်းသဖြင့် အပေါ်ဆုံးပိုင်းကိုပင် မမြင်ရသလောက်ဖြစ်နေသော တိုက်တန်ဖြစ်သည်။ ဤတိုက်တန်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ရှီဂန်ရှီးနားခရိုင်တွင် ပေါ်လာခဲ့သော ဧရာမ တိုက်တန်ကြီးသည် ကလေးပေါက်စလေးသာသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

တိုက်တန်၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စွမ်းအား အရှိန်အဝါကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ယာဂို တစ်ချက်လေးပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

ရုတ်တရက် ခပ်တိုးတိုး တီးတိုးသံတစ်ခုက သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲလို့မရဘူး.. မင်းလည်း ချွင်းချက်ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ ကံကြမ္မာကို အန်တုဖို့ ကြိုးစားနေရတာလဲ"

ယာဂို ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့သည်အထိ တီးတိုးသံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဘာကံကြမ္မာလဲ သွားသေလိုက်! မင်း တော်တော် ဆူညံတာပဲ! နေပါဦး.. မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ! မင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကံကြမ္မာတွေ ငရဲကို သွားလိုက်!"

ယာဂို၏ ပေါက်ကွဲမှုက အလုပ်ဖြစ်သွားပုံရသည်။ တီးတိုးသံများ တကယ်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းနှင့်အတူ မြင့်မားလှသော တိုက်တန်ကြီးနှင့် အလင်းတိုင်ကြီးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယာဂို၏ အသိစိတ်များ စတင် ဝေဝါးလာခဲ့သည်။ မေ့တစ်ဝက် နိုးတစ်ဝက် အခြေအနေတွင် အဖြူရောင် ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခု သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ယာဂို၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဗီဇအရ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိန်းချုပ်မရသော အကြောက်တရားကြီး ဖြစ်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ယာဂို၏ ထိတ်လန့်မှုက ပိုမိုပြင်းထန်လာသော်လည်း သူ လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်သေးပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုပုံရိပ်သည် သူ့ရှေ့၌ ရပ်တန့်သွားပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာမှာ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ခပ်တိုးတိုး တီးတိုးသံတစ်ခုကို သူကြားလိုက်ရသည်။

"နော်မန်.. ငါ့ရဲ့ အပြီးပြည့်စုံဆုံး ဖန်တီးမှုလေး။ ဟီးဟီး.. ခေါင်းထဲမှာ အပုပ်အသိုးတွေပဲ ရှိနေတဲ့ မာလေက လူအိုကြီးတွေကို နောင်တရသွားစေလိုက်စမ်း! ဟားဟားဟားဟားဟား!!"*

ထိုအသံသည် စွဲလမ်းမှုနှင့် ရူးသွပ်မှုများ အပြည့်ပါဝင်နေသော အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောသံများအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားတော့သည်။

ယာဂိုသည် ထိုအသံအပေါ် မုန်းတီးမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု နှစ်ခုစလုံးကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးနေသည့် ခံစားချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ ဤသူသည် သူ၏ အတိတ်က ဘဝနှင့် သက်ဆိုင်နေပုံရသည်။ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့မှ ကယ်ဆယ်မခံရမီက ဘဝမှတ်ဉာဏ်များအားလုံးကို ယာဂို ဆုံးရှုံးထားခဲ့သည်။ ဤလူသည် ထိုမှတ်ဉာဏ်များနှင့် ဆက်စပ်နေရမည်မှာ သေချာသည်။

---

*ဝှစ်!*

ယာဂို မျက်လုံးကို ဖျတ်ခနဲ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ စောင်တစ်ဝက်ခန့်မှာ ရေနွေးငွေ့များဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။ သူ၏ လက်များကို မြှောက်ကြည့်လိုက်သောအခါ လက်သည်းများက အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ ဒဏ်ရာများမှာ အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာကာ စတင် ကျက်လာခဲ့သည်။

ယာဂို ရုန်းကန်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခင်ကထက် ပို၍ အားနည်းနေသော်လည်း ထိုအားနည်းအချိန်ကာလ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် သူသည် ပိုးအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသော လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပို၍ပင် သန်မာလာလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ခပ်ရေးရေး ခံစားသိရှိနေသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အိပ်မက်တစ်ခု သက်သက်ပဲလား။ သဲတွေပုံနေတဲ့ မိန်းကလေး၊ အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီနဲ့ လူ.. သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ပြီးတော့ သူကရော ဘယ်သူလဲ။ မာလေ ဆိုတာကကော တကယ်တော့ ဘာလဲ။

ယာဂို ခေါင်းတွေ ထိုးကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မသိသေးတဲ့ အရာတွေက အများကြီး၊ အများကြီးကို ရှိနေသေးသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ကိန်းအောင်းနေပုံရသည်။

ယာဂို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အခုလောလောဆယ်တော့ အဲဒါတွေအားလုံးအတွက် သူ စိုးရိမ်နေလို့ မရသေးပေ။ သူ၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်မမှတ်မိနိုင်သေးသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင် သူ့၌ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သင့်သော လူများနှင့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီမဟုတ်ပါလား။

ခဏကြာပြီးနောက် ယာဂို ရုတ်တရက် လန့်ဖြတ်ကာ သတိထားမိသွားသည်။

"သွားပြီ.. ဒီစောင်အကြောင်း ငါ ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ"**

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် လူတွေက အလွယ်တကူ အထင်လွဲသွားနိုင်စရာ အကြောင်းတစ်ခုရှိသည်။ အဲဒါကတော့ အိပ်ရာထဲ သေးပန်းချတာပဲ ဖြစ်သည်။ ယာဂို ခေါင်းနပန်းကြီးသွားသည်။ သွားပါပြီ။ ဆောင်းရာသီ အလယ်ခေါင်ကြီးမှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ အကွက်ကြီးနဲ့ဆိုတော့ သူ အိပ်ရာထဲ သေးမပန်းချဘူးလို့ ပြောရင်တောင် သူတို့ ယုံကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဓိကက အမှန်တရားကိုလည်း သူ ပြောပြလို့ မရဘူးလေ။ တိုက်တန်တွေရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်းကို ထိတ်လန့်အံ့သြစရာ ကောင်းလွန်းနေတယ်။ သူ ဘာလုပ်သင့်လဲ!