အခန်း (၂၇) - တောရိုင်းခရီးကြမ်းချီတက်ခြင်း လေ့ကျင့်ရေး

"မင်းတို့လို ငတုံးတွေက ခရီးအကွာအဝေးလေးလောက်နဲ့ ဒီလေ့ကျင့်ရေးကို အလွယ်တကူ ပြီးမြောက်နိုင်မယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့! မင်းတို့ လုံးဝ မှားသွားမယ်။ အရေးပေါ်ကာလအချိန်တွေမှာ စစ်သားဆိုတာ စစ်သားပီသနေရမယ်။ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ဘယ်တော့မှ အပျောက်မခံနဲ့၊ ပျင်းရိငြီးငွေ့မှုတွေကြောင့် အရှုံးမပေးနဲ့၊ ငြိမ်းချမ်းရေးက မင်းတို့ကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် မလုပ်စေနဲ့! ဒီခရီးစဉ်က တိုက်ပွဲတစ်ခုပဲ၊ နားလည်လား?" လို့ နည်းပြ ကိတ်သ်က အော်ပြောလိုက်တယ်။

သူ့ရှေ့မှာတော့ လပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်မှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ အမှတ် (၁၀၄) သင်တန်းသားတပ်ဖွဲ့က သင်တန်းသားတွေ ရပ်နေကြတယ်။ အခုဆို သူတို့မျက်နှာတွေမှာ ခိုင်မာပြတ်သားတဲ့ အမူအရာတွေ ပေါ်လွင်နေပြီ။ နေရာစုံသုံး ရွှေ့လျားကိရိယာ လေ့ကျင့်ရေး စတင်ကတည်းက သွေးနဲ့ သေဆုံးခြင်းဆိုတာ သူတို့မျက်စိရှေ့မှာ တကယ်ကို ပေါ်လာခဲ့တာပဲလေ။

သင်တန်းသားတွေရဲ့ အရေးပေါ်တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့အတွက် သင်တန်းသားတွေ နေရာစုံသုံး ရွှေ့လျားကိရိယာကို သုံးပြီး ကျောက်ကမ်းပါးတွေ တက်နေချိန်မှာ နည်းပြတွေက ကြိုးတွေကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ချလေ့ရှိတယ်။ တကယ်ပဲ ပြုတ်ကျပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားတဲ့ သင်တန်းသားတွေလည်း ရှိခဲ့တယ်။

ဒီနေ့လေ့ကျင့်ရေးဖြစ်တဲ့ တောရိုင်းခရီးကြမ်းချီတက်ခြင်း လေ့ကျင့်ရေးဆိုတာကတော့ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် တောရိုင်းတွေထဲမှာ ချီတက်ရတာပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါက မာကိုနဲ့ ဂျင်းတို့ လမ်းပျောက်ခဲ့တုန်းကနဲ့ မတူဘူး၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သင်တန်းသားတွေဟာ နေရာစုံသုံး ရွှေ့လျားကိရိယာကို အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားရုံသာမက စစ်သားတိုင်းမှာ စီးနင်းဖို့ မြင်းတစ်ကောင်စီလည်း ပါရှိတယ်။

လေ့ကျင့်ရေးအကြောင်းအရာက - သင်တန်းသားတွေကို အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ခွဲပြီး မတူညီတဲ့ နေရာတွေကနေ စတင်ကာ မတူညီတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို သယ်ဆောင်သွားရမယ်။ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာမှာ သတင်းအချက်အလက် ဖလှယ်ပြီးတာနဲ့ သူတို့ဟာ အခြားအဖွဲ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို ပြန်လာရမယ်။ ခရီးအကွာအဝေးက ကီလိုမီတာ လေးဆယ်ခန့် ရှိတယ်။

ဒီလေ့ကျင့်ရေးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ သင်တန်းသားတွေအနေနဲ့ အန္တရာယ်ကင်းတယ်လို့ ထင်ရတဲ့အချိန်မျိုးမှာတောင် အရေးပေါ်သတိရှိမှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို မွေးမြူပေးဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်။

သေချာတာပေါ့၊ သင်တန်းသား နှစ်ရာကျော်ကို အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့တည်း ခွဲဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူတို့ကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် အဖွဲ့တစ်ဆယ် ခွဲလိုက်ပြီး တစ်ဖွဲ့ကို လူ ဆယ်ယောက်ကနေ နှစ်ဆယ်အထိ ပါဝင်တယ်။ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကို တစ်စုံတွဲလိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေနဲ့ ဆုံတွေ့ရမယ့် နေရာတွေက မတူညီကြဘူး။ သူတို့ကို ကျပန်းခွဲဝေပေးထားတာဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ မူလအဖွဲ့တွေနဲ့ ဘာမှမသက်ဆိုင်ဘူး။

ဥပမာအားဖြင့် ယာဂို၊ သောမတ်စ်နဲ့ ယူမီရ်တို့ကို တစ်ဖွဲ့တည်းထားပြီး အဲရင်၊ အာမင်၊ မီနာနဲ့ မက်ဒီတို့ကတော့ ယာဂို့အဖွဲ့နဲ့ လာဆုံရမယ့် အဖွဲ့မှာ ပါဝင်တယ်။

ယာဂိုပါဝင်တဲ့ အဖွဲ့ (၂) မှာတော့ သဘာဝကျကျပဲ သူက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာတယ်။ သောမတ်စ်က မှတ်တမ်းတင်သူဖြစ်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးကာလတစ်လျှောက် အရာအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ရမယ့် တာဝန်ရှိတယ်။

ယာဂိုက ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်သွားပြီး အဖွဲ့ (၂) က လူနှစ်ဆယ်ကျော်က နောက်ကနေ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားကြတယ်။

မြင်းတွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြေးလွှားသွားကြပြီး မကြာခင်မှာပဲ အားလုံးဟာ သဲကန္တာရဆန်ဆန် ခြောက်သွေ့တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရောက်ရှိသွားကြတယ်။ နေရောင်က တော်တော်လေး ပူပြင်းတယ်။ ယာဂိုကတော့ ကိုယ်ခံစွမ်းအား ကောင်းတာကြောင့် ကိစ္စမရှိပေမဲ့ အဖွဲ့ထဲက မိန်းကလေးတချို့ကတော့ တော်တော်လေး ရုန်းကန်နေရတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအထဲမှာ မိကာဆာနဲ့ အန်နီတို့တော့ မပါဝင်ဘူး။ မိကာဆာက အဲရင်ပေးထားတဲ့ လည်စည်းနီလေးကို ပတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာထားက သိပ်မသာယာဘူး၊ အဲရင်နဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်း မကျတဲ့အတွက် မကျေမနပ်ဖြစ်နေတာ သိသာတယ်။

အန်နီကတော့၊ အင်း၊ သူမအနားကို သွားလိုက်တာနဲ့ အပူချိန် နှစ်ဒီဂရီလောက် ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသလို ခံစားရနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အန်နီရဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ အသားအရေပေါ် နေပြင်းပြင်းတွေ ကျရောက်နေတာကို မြင်တော့ ယာဂို နည်းနည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ ဒါကြောင့် သူက သူ့ရဲ့ ယူနီဖောင်း ဂျာကင်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး အန်နီ့ဆီ မြင်းကိုနှင်သွားကာ သူမရဲ့ နားမလည်နိုင်တဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာပဲ ဂျာကင်ကို သူမခေါင်းပေါ် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်တယ်။

"နေက တအားပူတယ်၊ အဲဒီ ဖြူဆွတ်နေတဲ့ မျက်နှာလေး နေလောင်မခံစေနဲ့ဦး။"

အဖွဲ့ထဲက ကောင်လေးတွေ ဒီအပြုအမူကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး လိုက်လုပ်ကြတော့တယ်။ ခဏအကြာမှာပဲ အဖွဲ့ထဲက ကောင်မလေးတွေအားလုံးနီးပါး ဂျာကင်တွေ ခြုံထားရက်သား ဖြစ်သွားကြတယ်။

ဘာတော့တ်က အန်နီကို ကြည့်ပြီး နည်းနည်း တုံ့ဆိုင်းနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မျက်နှာပေါ်မှာ မှဲ့ခြောက်ရေးရေးလေးတွေရှိတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ဘာတော့တ်ကို မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ ကြည့်လာတယ်။ ဘာတော့တ်လည်း ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ဂျာကင်ကို အဲဒီကောင်မလေးကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

သောမတ်စ်က မြေပုံကို ကြည့်ရင်း သူ့ဘေးနားက ရိုင်နာကို တစ်ခုခုပြောနေတယ်။ "ငါတို့ အခု ဒီနေရာကို ရောက်နေပြီ။ နောက်ထပ် ငါးကီလိုမီတာလောက်ဆိုရင် အဲဒီတောအုပ်ကို ရောက်လောက်ပြီ။ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင်တော့ မာကိုတို့နဲ့ ဆုံနိုင်လောက်တယ်။"

အတည်ပြုပြီးနောက်မှာတော့ သောမတ်စ်က ယာဂို့ဆီသွားပြီး အခြေအနေကို ရှင်းပြရာ ယာဂိုက သဘောတူလိုက်တယ်။

တောအုပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ယာဂိုက သောမတ်စ်အနားကို ကပ်သွားပြီး မြေပုံကို ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဒီည ဒီမှာပဲ နားကြမယ်" လို့ ယာဂိုက ရှင်းလင်းနေတဲ့ နေရာကွက်လပ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ရိုင်နာ - "အိုး? နေရာကောင်းပဲ။ ဒီနေရာက ညဘက် ကင်းစောင့်ဖို့ အရမ်းသင့်တော်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပီပီ အရာရာကို တွေးထားပြီးသားပဲ!"

ယာဂို - "..."

ဒီနေရာလေးက တော်တော်လေး ညီညာတာတွေ့လို့ ရမ်းပြီး လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တာပါလို့ သူ ပြောသင့်လား?

ရှင်းလင်းနေတဲ့ နေရာကို ရောက်တာနဲ့ အားလုံးက ရေဘူးတွေကို ချထား၊ မီးဖိုကြ၊ ညစာအတွက် ရိက္ခာခြောက်တွေကို ထုတ်ယူရင်း ပြင်ဆင်မှုတွေ စတင်ကြတော့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ယာဂိုက သူ့ရဲ့ နေရာစုံသုံး ရွှေ့လျားကိရိယာကို ရုတ်တရက် အသက်သွင်းလိုက်တယ်။ ဓာတ်ငွေ့ပန်းထွက်သံနဲ့အတူ ယာဂိုက သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်ကို ခုန်တက်သွားတယ်။

အားလုံးက နည်းနည်း ကြောင်သွားကြတယ်။ သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ? ဒါပေမဲ့ ယာဂိုက ဘာမှမရှင်းပြဘူး။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတစ်ခုခုကို တွေ့သွားတဲ့အလား လက်ကိုင်တွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ခါးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီက ဓားအိမ်တွေထဲကို ထိုးသွင်းလိုက်တယ်။

ရွှမ်း! ဓားဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့ အသံနဲ့အတူ အေးစက်တဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားပြီး ယာဂိုက သူ့ရဲ့ ဓားနှစ်လက်ကို မြှောက်ကိုင်လိုက်တယ်။

ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်တာနဲ့ ဝါယာကြိုးတွေ ပစ်ထွက်သွားပြီး ယာဂိုက မြေပြင်ဆီကို လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးဆင်းသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ ဓားနှစ်လက်က အမြန်လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက်မှာတော့ မြေကြီးကို တစ်ခုခု ရိုက်ခတ်သွားတဲ့ အသံ နှစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာတယ်။

အရှိန်ကိုသုံးပြီး ယာဂိုက မြေပြင်ပေါ်ကို ခြေအစုံချလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဘွတ်ဖိနပ်တွေက မြေကြီးကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထွန်ယက်သွားသလိုဖြစ်ပြီး လေးငါးမီတာလောက် လျှောတိုက်သွားပြီးမှ နောက်ဆုံးမှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။

"ဝိုး! မိုက်လိုက်တာ! တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ၊ ယာဂိုပီသပါပေတယ်!" လို့ ယူမီရ်က ဝဖြိုးနေတဲ့ ယုန်နှစ်ကောင်ကို မြှောက်ကိုင်ရင်း အာမေဍိတ်သံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ ဒီအချိန်မှာ ယုန်တွေရဲ့ လည်ပင်းကနေ သွေးတွေ စိမ့်ထွက်နေတယ်—လည်ပင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား တစ်ချက်တည်း ဖြတ်တောက်ခံထားရတာဖြစ်ပြီး—သူတို့ရဲ့ ခြေတံတိုလေးတွေက ရံဖန်ရံခါ တုန်ယင်နေဆဲပဲ။

ဒီမြင်ကွင်းက မိန်းကလေး တချို့ကို အနေရခက်သွားစေတယ်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ "ယုန်လေးတွေက အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတာကို..." လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ယာဂိုက သူမကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး "ယုန်လေးတွေက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်ဆိုရင် မင်း ပိုပြီး နှစ်တုံးလောက် စားရမှာပေါ့!" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

စောစောက ယာဂိုဟာ သူ့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ အမြင်အာရုံကိုသုံးပြီး မြက်ခင်းထဲမှာ ခိုအောင်းနေတဲ့ ဒီယုန်နှစ်ကောင်ကို တွေ့သွားတာဖြစ်တယ်။ လူတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် သူတို့ လန့်ပြေးသွားတာမို့ ယာဂိုက သူ့ရဲ့ နေရာစုံသုံး ရွှေ့လျားကိရိယာကို သုံးပြီး ဖမ်းလို့ရမလားဆိုပြီး စမ်းကြည့်ခဲ့တာ။ ဟေး၊ တကယ်ကြီး ဖမ်းမိသွားတယ်!

ကောင်မလေးရဲ့ စကားကို ယာဂို နားလည်ပါတယ်။ လူတွေက အသတ်ခံရတော့မယ့် တိရစ္ဆာန်တွေကို မြင်ရင် မသိစိတ်ကနေ သနားကြင်နာစိတ် ဖြစ်ပေါ်တတ်ကြပေမဲ့ စားရမယ့်အချိန် ရောက်လာရင်တော့ မြိန်ရေရှက်ရေ စားတတ်ကြတာပါပဲ၊ တခြားသူတွေထက်တောင် ပိုစားချင် စားကြဦးမှာ။

ယူမီရ်က ဟင်းချက်တတ်တယ်ဆိုတာကို ယာဂို အတော်လေး အံ့ဩသွားတယ်။ ယူမီရ်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ယုန်နှစ်ကောင်ဟာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အတုံးလေးတွေဖြစ်သွားပြီး အိုးထဲကို ရောက်သွားတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ မွှေးကြိုင်တဲ့ အနံ့လေး ပျံ့နှံ့လာတယ်။ မနက်ဖြန်မှာ အရသာမရှိတဲ့ ရိက္ခာခြောက်တွေကိုပဲ စားရတော့မယ့် သင်တန်းသားတွေအတွက် ဒီအနံ့လေးက တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းတယ်။

ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ယုန်လေးတွေကို မစားဘူးလို့ စောစောက တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ ကောင်မလေးဟာ မကြာခင်မှာပဲ သူမစကား သူမ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရတယ်။ အရသာရှိပြီး မွှေးကြိုင်လှတဲ့ ယုန်သားဟင်းချိုတစ်ပန်းကန်ကို ဘယ်သူကများ ငြင်းဆန်နိုင်မှာလဲ?

မိကာဆာရဲ့ မျက်လုံးတွေက နည်းနည်း စိုးရိမ်နေတဲ့ပုံပေါ်တယ်။ ယာဂိုက သူမဆီကို ဟင်းချိုတစ်ပန်းကန် ယူလာပေးလိုက်တယ်။ "မိကာဆာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ? အဲရင့်အကြောင်း တွေးနေတာလား?"

မိကာဆာက ဟင်းချိုကို ယူလိုက်ပြီး "မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့စိတ်ထဲ တစ်ခုခုကို အလိုလိုနေရင်း စိုးရိမ်နေမိလို့ပါ။"

ယာဂို - "ဟင်? မင်း အဲရင့်အတွက် စိုးရိမ်နေတာမလား?" မိကာဆာက အဲရင့်အကြောင်း တွေးနေတာပဲလို့ သူက ထင်မှတ်လိုက်တယ်။

မိကာဆာ - "..."

မိကာဆာရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အဲရင်တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတယ်ဆိုတာ မှန်ပေမဲ့ နေ့တိုင်း အချိန်ပြည့် စက္ကန့်မလပ် သူ့အကြောင်း တွေးနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မိကာဆာရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ယာဂို့ထက် အများကြီး နိမ့်ကျမနေဘူးဆိုတာ သိထားရမယ်။ အနည်းဆုံးတော့ စောစောက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်ဆိုတာကို မိကာဆာ တကယ် အာရုံခံမိခဲ့တယ်။ ဒါဟာ အက်ကာမန်တစ်ယောက်ရဲ့ မွေးရာပါ အလိုအလျောက် သိစိတ်ပဲ ဖြစ်တယ်။

အရသာရှိတဲ့ ယုန်သားဟင်းချို အိုးကြီးတစ်အိုးလုံး ပြောင်စင်သွားခဲ့တယ်။ ယုန်လေးတွေကို သနားနေတဲ့ ကောင်မလေးတောင် မျက်ရည်ခံလေးနဲ့ နှစ်ပန်းကန်လောက် စားလိုက်သေးတယ်။

ယူမီရ်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး အားလုံးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကျေနပ်နေပုံရတယ်။ ယာဂိုက သူ့ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ "ငါ မထင်ထားဘူး ယူမီရ်။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက စားဖိုမှူးကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့တောင် လုံလောက်တယ်လို့ ငါထင်တယ်" လို့ ယာဂိုက ချီးကျူးလိုက်တယ်။

ယူမီရ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နည်းနည်း ညှိုးနွမ်းသွားပုံရတယ်။ "အင်း၊ အရင်က ငါ့အိပ်မက်က စားဖိုမှူးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့လေ။ နှမြောစရာပဲ။"

ယာဂို - "နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ? မင်းက ဘာလို့ သင်တန်းသားတပ်ဖွဲ့ထဲ ရောက်လာတာလဲ?"

ယူမီရ် - "ငါ၊ အင်း၊ တကယ်တော့... ဒါတွေက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပါပြီ။ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

ယူမီရ်က ဒီအကြောင်းကို ဆက်မပြောချင်တာကို မြင်တော့ ယာဂိုလည်း ဆက်မမေးတော့ပါဘူး။ သူက ယူမီရ်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး နားဖို့ ထွက်သွားခဲ့တယ်။